เห็นหลายกระทู้แนะนำเกี่ยวกับการลดน้ำหนัก ผมเองก็ชอบๆอ่านแนวนี้เหมือนกัน

ตอนแรกๆ เมื่อปีก่อน ก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองอ้วน เพราะเล่นกีฬามาตลอด

จนเมื่อกลางปี 55 ประสบเหตุการณ์อันมีเหตุต้องทำให้เล่นกีฬาหนักๆอีกไม่ได้ แม้กระทั่งวิ่ง

ซึ่งก็คือ เป็นหมอนรองกระดูกหลังส่วนล่างเสื่อม 2 ข้อ ทั้งๆที่อายุ แค่ 25 กว่าๆเอง

จากที่เคยเล่นกีฬาได้ กลายเป็นทำอะไรไม่ได้เลย แค่เดินนานๆ ก็ปวดๆเมื่อยๆหลังแล้ว

เคยไปหาหมอทั้งกายภาพ โยคะสำหรับผู้บาดเจ็บ อาการก็ไม่ได้ดีขึ้น

แม้กระทั่งตอนนี้ที่นั่งพิมพ์อยู่ก็ยังมีอาการเมื่อยๆ แต่อาการทั้งหมดที่ว่ามานั้น ไม่ได้เจ็บปวดจนแบบลุกไม่ขึ้น จะออกแนวทำให้รำคาญมากกว่า

การใช้ชีวิตก็ดำเนินมาเป็นปกติ เหมือนพนักงานออฟฟิตทั่วไป กินๆๆ เที่ยวๆๆ แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือ ไม่ได้ออกกำลังกาย

จากน้ำหนัก 72 พุ่งมาเป็น 77 อย่างรวดเร็ว



กางเกงเอว 32 ที่เคยใส่ได้ ก็กลายเป็นอึดอัดมาก แฟนก็บ่นๆ ว่าอ้วน

ผมจึงเริ่มมาคิดว่า เห้ย น่าจะอ้วนแล้วจริงๆ (ว่ะ)

เลยลองไปวิ่ง ปรากฏว่าวันแรกยังปกติ

พอวิ่งได้ สามวัน เท่านั้น อาการปวดหลังกำเริบ แบบว่าทรมานมาก มันหน่วงๆ เมื่อยๆ เป็นอยู่เกือบอาทิตย์ จึงดีขึ้น

เมื่อวิ่งไม่ได้ จึงลองไปปั่น eclip ในฟิตเนสดู ปรากฏว่าก็ไม่ได้อีก ตื่นมาก็เจ็บหลังเหมือนเดิม

สุดท้ายก็ล้มเลิกฟิตเนสไป ลองมาคุมอาหารดู ตามหนังสือ จอห์น วิญญู

ทำได้ อาทิตย์เดียว ประมาณว่า โหยยยยยย มากกกกกกก คือมันแบบหิวสุดๆ

กลับมาคิดดูว่ามันไม่น่าจะเวิร์ค แบบนี้ทรมานเกินไป

เลยลองหาวิธีในเนตดู มีคนแนะนำว่า ลองไปปั่นจักรยานที่มีพนักพิงดู อ่ะก็ลองไปดู

ปรากฏว่า เห้ยทำได้ ไม่เมื่อยมาก ตื่นมายังโอเค อาจมีเมื่อยบ้าง แต่ทำไปนานๆมันไม่ค่อยเท่าไหร่

ก็เลยปั่นครับ วันไหนว่างไปปั่นทุกวัน ปั่นวันละ 30 นาที

ช่วง 2-7 นาทีแรกมันเป็นอะไรที่ ทรมานมาก มันแบบน่าเบื่อ แต่ต้องทน ไม่งั้นไม่ลดแน่

ก็ปั่นไปประมาณเดือนกว่าๆ ครับ มีไปเล่นเวทนิดๆด้วย (เล่นเฉพาะอกครับ แบบนอนยก หลังแนบเบาะ)

สุดท้ายก็ลดมาได้ 8 กิโล และที่สำคัญสุดๆคือเรื่องการกินครับ

คือวันนึงจะกินไม่เกิน 1500 kcal ครับ และที่ไปปั่นจักรยานก็จะหักไปอีก 300 kcal

ทุกวันนี้น้ำหนักเหลือ 69 โล ครับ



สำหรับคนที่กำลังจะลดน้ำหนัก อยากแนะนำว่า ใจเราสำคัญที่สุดครับ

ขนาดผมเดี้ยง วิ่งไม่ได้ กระโดดไม่ได้ ผมยังลดมาได้เลยครับ ผมว่าคุณคงทำได้เช่นกัน ถ้าใจสู้