จากใจผู้หญิงคนนึง
- เคยคิดมั้ยว่าการที่เราได้รักใครสักคนนี่มันเป็นความบังเอิญ หรือ ความต้องการ ของเรานะ เรารู้จักผู้ชายคนที่คบด้วยนี้มาแต่เด็กแล้ว เราไม่คิดหรอกวันนึงเรากับเขาจะได้คบกัน แต่อยู่มาวันนึง เขาหายไป เรากระวนกระวายมากพยายามติดต่อเขา จนเขายอมคุยกับเรา เขาหายไปเพราะกลัวเราจะรักเขา เชากลัวตัวเขาไม่ดีพอ นี่ละมั้งคือจุดเริ่มต้นของเราสองคน ต่อมาเราก็คุยกันเรื่อยๆ จนวันนึงเราบอกรักเขาไป วันที่เราบอกเรายังไม่มั่นใจหรอกว่าเรารักเขามั้ย เราแค่รู้สึกอยากมีเขาอยู่ด้วย และเขาเองก็ตอบรับรักเราเช่นกัน เราสองคนเลยเริ่มดูใจกันในฐานะพิเศษ ไม่ใช่แฟนไม่ใช่เพื่อน จนเกือบ1เดือน เราก็ตกลงคบกัน มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากเลยนะสำหรับเรา จนผ่านไปประมาณ4เดือน เรามั่นใจแล้วว่าเรารักเขาจริงๆแหละๆ เพราะมีเรื่องหนึ่งเกิดขึ้น มันแย่มากสำหรับเรา แต่มันคืออดีตของเขา เราเลือกที่จะอยู่เคียงข้างเขาต่อ วันนั้นแหละที่เรารู้ตัวว่าเรารักเขามาก จนเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เรามีความสุขที่ได้อยู่ข้างเขา คุยกับเขา แต่พอทุกครั้งที่มีเรื่อง เรากลับเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด เขาผลักไสเราตลอด เขาไม่เคยคิดจะพูดจะอธิบายให้เราฟัง มีเเต่เราที่เข้าหาและเป็นฝ่ายเลือกที่จะเงียบเพื่อตัดปัญหา จุดนี้แหละคือแผลในใจของเรา แรกๆแผลนี้มันก็ก่อให้เกิดความระแวง เราเริ่มกลายเป็นผู้หญิงจู้จี้ เราไม่ได้ตั้งใจจะจับผิดเขา แต่เราแค่ไว้ใจเขาไม่ได้เหมือนเดิมก็เท่านั้น ถ้าไม่มีเรื่องไรเกิด เรากับเขาก็เหมือนคู่รักที่รักกันมากพูดคุยหยอกล้อเล่นกัน แต่ถ้ามีเหตุให้ทะเลาะ เราจะเฉยชาใส่กัน อีกฝ่ายมักจะเงียบและหนี ส่วนเราก็เจ็บ ยิ่งทับถมกัน แผลในใจก็ใหญ่ขึ้น จนในที่สุดเราก็เลิกกัน เขาเหนื่อย เขาไม่ไหว เขาไม่อยากดูเลวในสายตาเรา แต่มันยังไม่จบ.. เราไม่เลิกกับเขา เราถามเขายังรักเรามั้ย เขาบอกว่ารักและเราก็กลับมาเป็นแฟนกันดังเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือการพูดคุยเราห่างเหินมากขึ้น เงียบใส่กันมากขึ้น และเรามักจะถามว่าทำไม เราก็พล่ามไปเรื่อยเพื่อบอกเป็นนัยว่าเราน้อยใจ เราเสียใจที่เธอไม่เหมือนเดิม และเราก็รับไม่ได้ ก่อนวันบอกเลิกเราคุยเล่นหยอกล้อกันสนุกสนานแต่พอเช้าอีกวันโลกกลับมืดมน.. แต่เขาบอกว่าเราเพ้อ น่าเบื่อ น่ารำคาญ แต่เขากับเราก็ยังคุยกันทุกวัน เราอยากรู้ว่าเราต้องทำยังไงให้รักเราเดินทางต่อ บอกให้เราเลิกกับเขาเราทำไม่ได้จริงๆ อาจจะมองว่าเราโง่นะทั้งๆที่หลายคนเคยบอกให้เราเลิกแต่.. เราเชื่อว่าเขาจะเปลี่ยนไปในทางที่ดี เราเชื่อว่าที่เขาเป็นแบบนี้เกิดจากพ่อแม่ที่ไม่เคยเลี้ยงดูเขา เขาโตด้วยตัวเอง
บอกทีเถอะคะ เรากับเขาต้องทำยังไงรักเราถึงไปต่อ (เขาคือแฟนคนแรกของเราด้วย เราไม่รู้ว่าแฟนกันต้องทำไรบ้าง)
ทำยังไงถึงจะประคองรักให้ไปต่อได้
- เคยคิดมั้ยว่าการที่เราได้รักใครสักคนนี่มันเป็นความบังเอิญ หรือ ความต้องการ ของเรานะ เรารู้จักผู้ชายคนที่คบด้วยนี้มาแต่เด็กแล้ว เราไม่คิดหรอกวันนึงเรากับเขาจะได้คบกัน แต่อยู่มาวันนึง เขาหายไป เรากระวนกระวายมากพยายามติดต่อเขา จนเขายอมคุยกับเรา เขาหายไปเพราะกลัวเราจะรักเขา เชากลัวตัวเขาไม่ดีพอ นี่ละมั้งคือจุดเริ่มต้นของเราสองคน ต่อมาเราก็คุยกันเรื่อยๆ จนวันนึงเราบอกรักเขาไป วันที่เราบอกเรายังไม่มั่นใจหรอกว่าเรารักเขามั้ย เราแค่รู้สึกอยากมีเขาอยู่ด้วย และเขาเองก็ตอบรับรักเราเช่นกัน เราสองคนเลยเริ่มดูใจกันในฐานะพิเศษ ไม่ใช่แฟนไม่ใช่เพื่อน จนเกือบ1เดือน เราก็ตกลงคบกัน มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากเลยนะสำหรับเรา จนผ่านไปประมาณ4เดือน เรามั่นใจแล้วว่าเรารักเขาจริงๆแหละๆ เพราะมีเรื่องหนึ่งเกิดขึ้น มันแย่มากสำหรับเรา แต่มันคืออดีตของเขา เราเลือกที่จะอยู่เคียงข้างเขาต่อ วันนั้นแหละที่เรารู้ตัวว่าเรารักเขามาก จนเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เรามีความสุขที่ได้อยู่ข้างเขา คุยกับเขา แต่พอทุกครั้งที่มีเรื่อง เรากลับเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด เขาผลักไสเราตลอด เขาไม่เคยคิดจะพูดจะอธิบายให้เราฟัง มีเเต่เราที่เข้าหาและเป็นฝ่ายเลือกที่จะเงียบเพื่อตัดปัญหา จุดนี้แหละคือแผลในใจของเรา แรกๆแผลนี้มันก็ก่อให้เกิดความระแวง เราเริ่มกลายเป็นผู้หญิงจู้จี้ เราไม่ได้ตั้งใจจะจับผิดเขา แต่เราแค่ไว้ใจเขาไม่ได้เหมือนเดิมก็เท่านั้น ถ้าไม่มีเรื่องไรเกิด เรากับเขาก็เหมือนคู่รักที่รักกันมากพูดคุยหยอกล้อเล่นกัน แต่ถ้ามีเหตุให้ทะเลาะ เราจะเฉยชาใส่กัน อีกฝ่ายมักจะเงียบและหนี ส่วนเราก็เจ็บ ยิ่งทับถมกัน แผลในใจก็ใหญ่ขึ้น จนในที่สุดเราก็เลิกกัน เขาเหนื่อย เขาไม่ไหว เขาไม่อยากดูเลวในสายตาเรา แต่มันยังไม่จบ.. เราไม่เลิกกับเขา เราถามเขายังรักเรามั้ย เขาบอกว่ารักและเราก็กลับมาเป็นแฟนกันดังเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือการพูดคุยเราห่างเหินมากขึ้น เงียบใส่กันมากขึ้น และเรามักจะถามว่าทำไม เราก็พล่ามไปเรื่อยเพื่อบอกเป็นนัยว่าเราน้อยใจ เราเสียใจที่เธอไม่เหมือนเดิม และเราก็รับไม่ได้ ก่อนวันบอกเลิกเราคุยเล่นหยอกล้อกันสนุกสนานแต่พอเช้าอีกวันโลกกลับมืดมน.. แต่เขาบอกว่าเราเพ้อ น่าเบื่อ น่ารำคาญ แต่เขากับเราก็ยังคุยกันทุกวัน เราอยากรู้ว่าเราต้องทำยังไงให้รักเราเดินทางต่อ บอกให้เราเลิกกับเขาเราทำไม่ได้จริงๆ อาจจะมองว่าเราโง่นะทั้งๆที่หลายคนเคยบอกให้เราเลิกแต่.. เราเชื่อว่าเขาจะเปลี่ยนไปในทางที่ดี เราเชื่อว่าที่เขาเป็นแบบนี้เกิดจากพ่อแม่ที่ไม่เคยเลี้ยงดูเขา เขาโตด้วยตัวเอง
บอกทีเถอะคะ เรากับเขาต้องทำยังไงรักเราถึงไปต่อ (เขาคือแฟนคนแรกของเราด้วย เราไม่รู้ว่าแฟนกันต้องทำไรบ้าง)