สวัสดีครับ
สืบเนื่องจากกระทู้นี้นะครับ
http://pantip.com/topic/31985933
ดังที่ผมได้เรียนให้ทราบแล้วว่า ผมจะบอกความจริงกับเธอ และไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร ผมจะนำมารายงานให้ทุกท่านได้ทราบ
แต่ก่อนอื่นเลย ผมต้องขอขอบคุณทุกๆท่านที่ส่งหลังไมค์เข้ามาให้กำลังใจผมมากมาย ผมรู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่งครับ
ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะครับ เมื่อวันพฤหัสบดี (เมื่อวาน) ผมตัดสินใจเล่าความจริงเกี่ยวกับสถานะทางบ้านของผมให้เธอฟังอย่างละเอียด
ผมบอกเธอว่าผมจะพาเธอไปหาแม่กับพ่อนะ แต่ก่อนที่จะพาไปผมมีเรื่องที่จะต้องบอกกับเธอก่อน
ผมก็ออกตัวกับเธอไปก่อนแล้วว่า เรื่องที่ผมจะเล่านี้สำคัญมาก และถ้าผมเล่าจบเธอรู้สึกโกรธ เกลียดผม หรือรับไม่ได้ เธอสามารถออกจากชีวิตผมไปได้เลย หรือแม้แต่จะลุกเดินออกจากโต๊ะอาหารไปได้ในทันที
พอเธอฟังเธอก็เริ่มหวั่นๆ ถามผมว่ามันเรื่องอะไร? เลวร้ายมากขนาดนั้นเลยเหรอ? ผมรู้สึกแน่นจุกจนพูดอะไรไม่ออก ผมแค่ขอให้เธอตั้งใจฟังสิ่งที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ให้ดี
ผมก็เริ่มจากบอกที่มาที่ไป ของพื้นฐานครอบครัวผม การมีเงินในช่วงเวลาหนึ่ง การมีบ้านรถ และมาจนถึงการขายบ้านขายรถทุกอย่าง สถานะความเป็นอยู่ที่แท้จริงในปัจจุบัน
ตอนที่เล่าผมพาเธอมากินข้าวที่ร้านค้าข้างทาง รถราผู้คนพลุกพล่านขวักไขว่ไปมา แต่เชื่อไหมครับว่าผมกลับรู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวของผมมัน "นิ่ง" ไปหมด เสมือนว่าตอนนั้นมันมีแค่เธอกับผมบนโลก
ระหว่างที่เล่าผมแทบไม่กล้าสังเกตสีหน้าท่าทางของเธอเลยครับ เพราะบอกตรงๆว่ามัน "เครียด" เอามากๆ
พอเล่าทุกอย่างจบ ผมก็ถอนหายใจแรงๆออกมาเฮือกหนึ่ง รู้สึกได้เลยว่าน้ำตาตัวเองมันรื้นๆขึ้นมาแถวขอบตา หายใจไม่ค่อยออก อึดอัดเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เธอนิ่งอยู่ซักพัก ซึ่งการเงียบลักษณะนี้มันทำให้ผมวิตก กังวล คลุมเครือ ไม่ชัดเจน ในใจผมรู้สึกว่าถ้าเธอต่อว่าผม บอกเลิกผม หรือลุกหนีผมไป มันจะยังดีซะกว่า
ผมเลยถามเธอตรงๆว่า ตอนนี้เธอรู้สึกยังไง และจะทำยังไงต่อกับเรื่องของเรา
เธอก็ยิ้มแล้วพูดมาสั้นๆคำนึงว่า เธอสงสารผม เธอบอกว่าใช่เธอคิดมากเรื่องอนาคตของตัวเอง เธอก็พูดตรงๆว่าเธอไม่อยากลำบาก
แต่เธอก็บอกว่า ณ ตอนนี้เธอกับผมเราก็ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง
ผมเลยบอกกับเธอไปว่า ให้เวลาผมได้ไหม ให้โอกาสผมได้หรือเปล่า เพราะผมเชื่อว่าในโลกนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ ถ้าหากเรามีความมุ่งมั่นมากพอ
เพราะจากที่เคยมีทรัพย์สินมันก็กลายเป็นไม่มีได้ แล้วจากที่ไม่มีทำไมในอนาคตมันจะมีไม่ได้
ผมบอกกับเธอว่าจะพยายามทำทุกอย่างเพื่ออนาคตของเรา และบอกกับเธอว่าผมพร้อมจะเปิดใจ หากระหว่างที่คบกันอยู่ มีใครซักคนที่ดีกว่าพร้อมกว่าผมเข้ามาในชีวิตเธอ เธอก็สามารถไปจากผมได้ตลอด
ผมบอกว่าแค่ในเวลานี้ เธอไม่บอกเลิกกับผมในทันทีและไม่ลุกหนีจากผมไป ผมก็ขอบคุณเธอมากมายแล้ว หากในวันข้างหน้าเธอจะไปเพื่ออนาคตที่ดีกว่า ผมก็ไม่ว่าอะไรและเข้าใจเธอเสมอ
และสุดท้ายผมก็บอกกับเธอว่า ภายในเดือนนี้จะพาเธอไปพบพ่อกับแม่ ซึ่งเธอก็โอเคนะครับ และเธอก็บอกว่าเธอจะให้โอกาสและให้เวลาผม
สุดท้ายนี้ ผมบอกตรงๆว่า "โล่ง" ไปเยอะเลยครับ เหมือนภูเขาที่มันอยู่ในอกมันถูกยกออกไป
ผมไม่ทราบหรอกนะครับว่าในอนาคต ผมกับเธอจะเป็นอย่างไร แต่ในเวลานี้ผมสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
ต้องขอขอบคุณทุกท่านและทุกกำลังใจอีกครั้งนะครับ
ต่อเนื่องจากเรื่องที่ผมอยากพาแฟนไปพบพ่อแม่ครับ
สืบเนื่องจากกระทู้นี้นะครับ http://pantip.com/topic/31985933
ดังที่ผมได้เรียนให้ทราบแล้วว่า ผมจะบอกความจริงกับเธอ และไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร ผมจะนำมารายงานให้ทุกท่านได้ทราบ
แต่ก่อนอื่นเลย ผมต้องขอขอบคุณทุกๆท่านที่ส่งหลังไมค์เข้ามาให้กำลังใจผมมากมาย ผมรู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่งครับ
ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะครับ เมื่อวันพฤหัสบดี (เมื่อวาน) ผมตัดสินใจเล่าความจริงเกี่ยวกับสถานะทางบ้านของผมให้เธอฟังอย่างละเอียด
ผมบอกเธอว่าผมจะพาเธอไปหาแม่กับพ่อนะ แต่ก่อนที่จะพาไปผมมีเรื่องที่จะต้องบอกกับเธอก่อน
ผมก็ออกตัวกับเธอไปก่อนแล้วว่า เรื่องที่ผมจะเล่านี้สำคัญมาก และถ้าผมเล่าจบเธอรู้สึกโกรธ เกลียดผม หรือรับไม่ได้ เธอสามารถออกจากชีวิตผมไปได้เลย หรือแม้แต่จะลุกเดินออกจากโต๊ะอาหารไปได้ในทันที
พอเธอฟังเธอก็เริ่มหวั่นๆ ถามผมว่ามันเรื่องอะไร? เลวร้ายมากขนาดนั้นเลยเหรอ? ผมรู้สึกแน่นจุกจนพูดอะไรไม่ออก ผมแค่ขอให้เธอตั้งใจฟังสิ่งที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ให้ดี
ผมก็เริ่มจากบอกที่มาที่ไป ของพื้นฐานครอบครัวผม การมีเงินในช่วงเวลาหนึ่ง การมีบ้านรถ และมาจนถึงการขายบ้านขายรถทุกอย่าง สถานะความเป็นอยู่ที่แท้จริงในปัจจุบัน
ตอนที่เล่าผมพาเธอมากินข้าวที่ร้านค้าข้างทาง รถราผู้คนพลุกพล่านขวักไขว่ไปมา แต่เชื่อไหมครับว่าผมกลับรู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวของผมมัน "นิ่ง" ไปหมด เสมือนว่าตอนนั้นมันมีแค่เธอกับผมบนโลก
ระหว่างที่เล่าผมแทบไม่กล้าสังเกตสีหน้าท่าทางของเธอเลยครับ เพราะบอกตรงๆว่ามัน "เครียด" เอามากๆ
พอเล่าทุกอย่างจบ ผมก็ถอนหายใจแรงๆออกมาเฮือกหนึ่ง รู้สึกได้เลยว่าน้ำตาตัวเองมันรื้นๆขึ้นมาแถวขอบตา หายใจไม่ค่อยออก อึดอัดเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เธอนิ่งอยู่ซักพัก ซึ่งการเงียบลักษณะนี้มันทำให้ผมวิตก กังวล คลุมเครือ ไม่ชัดเจน ในใจผมรู้สึกว่าถ้าเธอต่อว่าผม บอกเลิกผม หรือลุกหนีผมไป มันจะยังดีซะกว่า
ผมเลยถามเธอตรงๆว่า ตอนนี้เธอรู้สึกยังไง และจะทำยังไงต่อกับเรื่องของเรา
เธอก็ยิ้มแล้วพูดมาสั้นๆคำนึงว่า เธอสงสารผม เธอบอกว่าใช่เธอคิดมากเรื่องอนาคตของตัวเอง เธอก็พูดตรงๆว่าเธอไม่อยากลำบาก
แต่เธอก็บอกว่า ณ ตอนนี้เธอกับผมเราก็ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง
ผมเลยบอกกับเธอไปว่า ให้เวลาผมได้ไหม ให้โอกาสผมได้หรือเปล่า เพราะผมเชื่อว่าในโลกนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ ถ้าหากเรามีความมุ่งมั่นมากพอ
เพราะจากที่เคยมีทรัพย์สินมันก็กลายเป็นไม่มีได้ แล้วจากที่ไม่มีทำไมในอนาคตมันจะมีไม่ได้
ผมบอกกับเธอว่าจะพยายามทำทุกอย่างเพื่ออนาคตของเรา และบอกกับเธอว่าผมพร้อมจะเปิดใจ หากระหว่างที่คบกันอยู่ มีใครซักคนที่ดีกว่าพร้อมกว่าผมเข้ามาในชีวิตเธอ เธอก็สามารถไปจากผมได้ตลอด
ผมบอกว่าแค่ในเวลานี้ เธอไม่บอกเลิกกับผมในทันทีและไม่ลุกหนีจากผมไป ผมก็ขอบคุณเธอมากมายแล้ว หากในวันข้างหน้าเธอจะไปเพื่ออนาคตที่ดีกว่า ผมก็ไม่ว่าอะไรและเข้าใจเธอเสมอ
และสุดท้ายผมก็บอกกับเธอว่า ภายในเดือนนี้จะพาเธอไปพบพ่อกับแม่ ซึ่งเธอก็โอเคนะครับ และเธอก็บอกว่าเธอจะให้โอกาสและให้เวลาผม
สุดท้ายนี้ ผมบอกตรงๆว่า "โล่ง" ไปเยอะเลยครับ เหมือนภูเขาที่มันอยู่ในอกมันถูกยกออกไป
ผมไม่ทราบหรอกนะครับว่าในอนาคต ผมกับเธอจะเป็นอย่างไร แต่ในเวลานี้ผมสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
ต้องขอขอบคุณทุกท่านและทุกกำลังใจอีกครั้งนะครับ