ความทุกข์นี้หนอ

🌸 ดวงตะวันแห่งสาวัตถี ครั้งเยาว์วัยในเรือนอันอบอุ่น ตาคอยหนุนดวงใจไม่ห่างหาย คราวตุ๊กตาแหลกดับลับมลาย ตากลับกลายเข้าใจในน้ำตา ครั้งเติบใหญ่ได้เห็นโลกผันเปลี่ยน ความวนเวียนแห่งทุกข์เข้าถาโถมมา แม้บุต

“ บ่แคร์บ่เคือง “ 🦚ไม่จดไม่จำ คำเคย ชิดเชยชิดชื่นระเริงระรื่น คืนนั้น ก็หวั่นก็ไหวรำพึงรำพัน สรรคำ พิร่ำพิไรหัวจิตหัวใจ ไยหนอ ทุกข์ท้อทุกข์ทน 🦚เดือนคว่ำเดือนคลาย หลายวันจน ก็พ้นก็ผ่านล่วงว