อยากฟังหลายๆเรื่องหลายๆด้านอ่ะคะ เล่าให้ฟังหน่อย สิ่งเเรกที่เราเชื่อมาตลอดคือ คนที่ยังไม่ตาย คือคนที่มีความหวัง ด้วยความเคยจน เคยลำบาก เคยเกือบอดตาย เลยใช้มันเป็นคำพูดปลอยใจตัวเองบ่อยๆ ประมาณว่า" เอาว่ะยังไม่ตาย ก็ต้องสู้ให้ถึงที่สุด
ขอหยิบเรื่องตัวเองมาเล่าพอสังเขปปนบ่น ว่ามันเเย่ยังไง ตอนนั้นผ่านมาได้ยังไง (ไม่ได้ต้องการอะไร ใครใคร่อ่านก็อ่าน ถ้ามันช่วยให้คนที่ท้อดีขึ้นบ้าง ก็ดีใจแล้ววว)
บ่นก่อน ตอนเด็กๆ ถือว่าฐานะทางบ้าน ปานกลาง ค่อนไปทางมีอันจะกิน
เเต่ตอนประมาณ ป.5 พ่อกับเเม่เลิกกัน นับเเต่นั้นมา เรากับพี่สาว ก็เลือกอยู่กับเเม่ จำได้ว่า แม่มีสมุดบัญชีหลายเล่มมาก มีเงินเก็บเกือบ2ล้าน. (แม่เรานี่ยิ่งกว่าไอดอล เป็นวีระสตรีที่เเกร่งกล้ามาก ยังไง? คือแม่เราทำทั้งงานประจำ+ขายประกัน+เป็นสมาชิกขายพวกอาหารเสริมเครื่องสำอางค์ของมีสทีน+รับขนมจากโรงขนมมาขาย ในเวลาเดียวกัน). เเต่เวลาผ่านไปลูกค้าก็เริ่มหมดหายไป เหลือแต่งานประจำ.
เงินที่มี2ล้าน ลงทุนเปิดร้านอาหารเล็กๆ ลงตู้คาระโอเกะ ทำบ้าน ฯลฯ เเรกเหมือนจะดี เเต่สุดท้ายก็โดน ร้านข้างๆจากที่เคยขายก๋วยเตี๋ยวก็มาทำแข่ง แถมยังไปยุเเยงร้านเเถวนั้น ให้เเจ้งความว่าร้านเราเสียงดัง เป็นแบบนี้บ่อยๆ ลงค้าขาจรไม่มี เหลือลูกค้าประจำแค่3-4โต๊ะ สุดท้ายก็เจ๊ง
พอเซ้งร้าน จากการเปิดร้านเกือบ2ปี เงิน2ล้านเหลือ อยู่6แสนกว่าๆ แม่เลยพาพวกเราไปอยู่ทาวเฮาน์มือ8 พอมีที่อยู่ก็จัดเเจ้งหาทำเลขายของเลยได้ไปขายที่ตลาด แม่เราขายข้าวตามสั่ง และเปิดร้านข้าวมันไก่ให้เรากับพี่ขายอยู่อีกร้าน เเต่ด้วยที่ตลาดเปิดใหม่เเรกๆมีร้านค้ามากมาย มาขาย เเต่ไม่มีคน พ่อค้าแม่ค้าก็ซื้ิอกันเอง. จนร้านที่มาขายของหายกันไปทีละหลายๆร้าน. จนเหลือทั้งตลาด แค่4-5ร้าน. คนก็ไม่มีเดิน. เเต่เราก็รอลูกค้าทั้งวัน กว่าจะปิดก็เที่ยงคืนตี1ทุกวัน (เราขายของกันทั้งๆที่ไม่มีรถ) กว่าจะขึ้นรถเมล์กลับถึงบ้านตี2กว่าจะได้นอนก็ตี3. เรากับพี่สาวต้องตื่นแต่เช้า 6โมง เพื่อไปรร. คือได้นอนกันวันละ3ชั่วโมง จนเเม่เราไม่ไหวเเล้ว สงสารพวกเรา เลยยุบกิจการข้าวมันไก่ เหลือเเต่ร้านข้าว (เเต่พวกเราก็เป็นห่วงเเม่หลังเลิกเรียนเลยไปช่วย สรุปคือ ก็กลับบ้านพร้อมกันตอนตี1เหมือนเดิม). ไปๆมาๆนานวันเข้าทั้งตลาดเลยเหลือเเค่ร้านเเม่เราร้านเดียว เลยต้องเลิกขายไป
ทีนี้ทำไง ทุนหมด ไม่มีเงิน ยังดีที่มีบ้านอยู่ แม่เราจบเเค่ ม.6. ก็ไปทำงานโรงงานบ้างหล่ะ ไปทำร้านอาหารบ้างหล่ะ รับจ้างเย็บผ้า รับจ้างสารพัด ฯลฯ เเต่ค่าเเรงสมัยนั้นร้อยกว่าบาท ไม่พอกับ3ชีวิต จนมีอยู่เดือนนึงไม่มีเงินเหลือ แล้ว ไม่รู้จะทำไง ญาติพี่น้องไม่มี แม่เราต้องขายจักรไม้ตัวเดียวที่เหลืออยู่ แม่เรารักจักรตัวนี้มากเพราะคือสมบัติชิ้นเเรกที่หาได้เอง ขายได้4พันกว่าบาท จำได้เลย แม่ซึมไปหลายวัน ตอนกลางคืน เรานอนกับเเม่ก็ได้ยินเเม่นอนร้องไห้บ่อยๆ
พอหลังจากนั้น แม่ก็กลับไปหาเจ้านายเก่าของานทำ เเต่เถ้าเเก่ยังไม่รับคน เเต่ด้วยความใจดีเถ้าเเก่เลยให้นามบัตรญาติเค้าอีกทีมา บอกให้ไปสมัครงานที่นี้ แล้วจะได้งาน
*เดียวมาต่อนะคะ ยังไม่จบ
กว่าจะมาถึงทุกวันนี้ ผ่านอะไรเเย่ๆ ร้ายๆกันมาบ้างคะ? ตอนนี้สิ่งที่ทำให้มีความสุขคืออะไร?
ขอหยิบเรื่องตัวเองมาเล่าพอสังเขปปนบ่น ว่ามันเเย่ยังไง ตอนนั้นผ่านมาได้ยังไง (ไม่ได้ต้องการอะไร ใครใคร่อ่านก็อ่าน ถ้ามันช่วยให้คนที่ท้อดีขึ้นบ้าง ก็ดีใจแล้ววว)
บ่นก่อน ตอนเด็กๆ ถือว่าฐานะทางบ้าน ปานกลาง ค่อนไปทางมีอันจะกิน
เเต่ตอนประมาณ ป.5 พ่อกับเเม่เลิกกัน นับเเต่นั้นมา เรากับพี่สาว ก็เลือกอยู่กับเเม่ จำได้ว่า แม่มีสมุดบัญชีหลายเล่มมาก มีเงินเก็บเกือบ2ล้าน. (แม่เรานี่ยิ่งกว่าไอดอล เป็นวีระสตรีที่เเกร่งกล้ามาก ยังไง? คือแม่เราทำทั้งงานประจำ+ขายประกัน+เป็นสมาชิกขายพวกอาหารเสริมเครื่องสำอางค์ของมีสทีน+รับขนมจากโรงขนมมาขาย ในเวลาเดียวกัน). เเต่เวลาผ่านไปลูกค้าก็เริ่มหมดหายไป เหลือแต่งานประจำ.
เงินที่มี2ล้าน ลงทุนเปิดร้านอาหารเล็กๆ ลงตู้คาระโอเกะ ทำบ้าน ฯลฯ เเรกเหมือนจะดี เเต่สุดท้ายก็โดน ร้านข้างๆจากที่เคยขายก๋วยเตี๋ยวก็มาทำแข่ง แถมยังไปยุเเยงร้านเเถวนั้น ให้เเจ้งความว่าร้านเราเสียงดัง เป็นแบบนี้บ่อยๆ ลงค้าขาจรไม่มี เหลือลูกค้าประจำแค่3-4โต๊ะ สุดท้ายก็เจ๊ง
พอเซ้งร้าน จากการเปิดร้านเกือบ2ปี เงิน2ล้านเหลือ อยู่6แสนกว่าๆ แม่เลยพาพวกเราไปอยู่ทาวเฮาน์มือ8 พอมีที่อยู่ก็จัดเเจ้งหาทำเลขายของเลยได้ไปขายที่ตลาด แม่เราขายข้าวตามสั่ง และเปิดร้านข้าวมันไก่ให้เรากับพี่ขายอยู่อีกร้าน เเต่ด้วยที่ตลาดเปิดใหม่เเรกๆมีร้านค้ามากมาย มาขาย เเต่ไม่มีคน พ่อค้าแม่ค้าก็ซื้ิอกันเอง. จนร้านที่มาขายของหายกันไปทีละหลายๆร้าน. จนเหลือทั้งตลาด แค่4-5ร้าน. คนก็ไม่มีเดิน. เเต่เราก็รอลูกค้าทั้งวัน กว่าจะปิดก็เที่ยงคืนตี1ทุกวัน (เราขายของกันทั้งๆที่ไม่มีรถ) กว่าจะขึ้นรถเมล์กลับถึงบ้านตี2กว่าจะได้นอนก็ตี3. เรากับพี่สาวต้องตื่นแต่เช้า 6โมง เพื่อไปรร. คือได้นอนกันวันละ3ชั่วโมง จนเเม่เราไม่ไหวเเล้ว สงสารพวกเรา เลยยุบกิจการข้าวมันไก่ เหลือเเต่ร้านข้าว (เเต่พวกเราก็เป็นห่วงเเม่หลังเลิกเรียนเลยไปช่วย สรุปคือ ก็กลับบ้านพร้อมกันตอนตี1เหมือนเดิม). ไปๆมาๆนานวันเข้าทั้งตลาดเลยเหลือเเค่ร้านเเม่เราร้านเดียว เลยต้องเลิกขายไป
ทีนี้ทำไง ทุนหมด ไม่มีเงิน ยังดีที่มีบ้านอยู่ แม่เราจบเเค่ ม.6. ก็ไปทำงานโรงงานบ้างหล่ะ ไปทำร้านอาหารบ้างหล่ะ รับจ้างเย็บผ้า รับจ้างสารพัด ฯลฯ เเต่ค่าเเรงสมัยนั้นร้อยกว่าบาท ไม่พอกับ3ชีวิต จนมีอยู่เดือนนึงไม่มีเงินเหลือ แล้ว ไม่รู้จะทำไง ญาติพี่น้องไม่มี แม่เราต้องขายจักรไม้ตัวเดียวที่เหลืออยู่ แม่เรารักจักรตัวนี้มากเพราะคือสมบัติชิ้นเเรกที่หาได้เอง ขายได้4พันกว่าบาท จำได้เลย แม่ซึมไปหลายวัน ตอนกลางคืน เรานอนกับเเม่ก็ได้ยินเเม่นอนร้องไห้บ่อยๆ
พอหลังจากนั้น แม่ก็กลับไปหาเจ้านายเก่าของานทำ เเต่เถ้าเเก่ยังไม่รับคน เเต่ด้วยความใจดีเถ้าเเก่เลยให้นามบัตรญาติเค้าอีกทีมา บอกให้ไปสมัครงานที่นี้ แล้วจะได้งาน
*เดียวมาต่อนะคะ ยังไม่จบ