ขอขอบคุณทุกความเห็นมากๆเลยนะคะ
เราตัดสินใจว่าจะไม่ใส่ใจเรื่องเขาอีกแล้วค่ะ ทุกวันนี้เราเองก็ดำเนินชีวิตตามปกติค่ะ
และอยากเพิ่มเติมว่า ก่อนที่เขาจะหายไป เขาสนใจ ใส่ใจที่จะคุยกับเราทุกวันค่ะ
ขอบคุณอีกครั้งนะคะ

เราสบายใจขึ้นเยอะเลยค่ะ
สวัสดีค่ะ เราเพิ่งเป็นสมาชิกใหม่ อยากจะมาเล่าเรื่อง และอยากได้ความคิดเห็นจากเพื่อนๆในพันทิปค่ะ
เล่าเรื่องครั้งแรก ผิดพลาดยังไงขออภัยด้วยนะคะ
คือเราไปต่างประเทศมาสองสามปีค่ะ ก็ทำงานในร้านอาหาร ทำไปทำมา เกิดปิ๊งลูกค้าค่ะ บอกก่อนว่าเขาไม่หล่อนะคะ เราก็ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ดีๆถึงชอบเขา เวลาเห็นแล้วใจเต้นรัวๆเลยค่ะ (เราไม่ได้ดูละครมากไปนะ) เกิดมายี่สิบกว่าปีไม่เคยมีอาการแบบนี้กับใครเลยค่ะ ทุกคนในร้านก็คอยเชียร์ให้เข้าไป คุย เข้าไปทำความรู้จัก แต่เราไม่กล้า แค่เห็นเขาเดินเข้ามาก็สติแตกแล้ว จะกล้าเข้าไปขอเมลได้อย่างไร จนกระทั่ง เราต้องกลับเมืองไทยค่ะ วันทำงานเกือบๆสุดท้าย เขาคนนั้นก็มาที่ร้านพอดี เราตัดสินใจรวบรวมความกล้าที่จะขอเมลเขาค่ะ ไปยืนดักรอ แต่สุดท้ายก็ปอดแหกค่ะ ได้แต่ส่งยิ้มให้เขาเฉยๆ จนกลับมาเมืองไทย เพื่อนในร้านก็หาชื่อกับนามสกุลของเขามาให้ เราเลยไปค้นหา จนเจอ myspace ของเขาค่ะ แล้วก็ได้เริ่มพูดคุยกัน คุยกันเกือบทุกวันค่ะ เราดีใจมากที่เขาจำเราได้ เพราะปกติเวลาเขามาทานข้าวที่ร้าน เราไม่มีโอกาสได้เข้าไปอยู่โซนที่เขานั่งเลย (ที่ร้านจะแบ่งโซนกันดูแลค่ะ) วันเกิดเรา เขาก็ทำของส่งมาให้ คุยๆกันอยู่ปีนึง อยู่ดีๆเขาก็หายไปค่ะ เมลไปก็ไม่ตอบ MSN เขาก็ไม่ออน เราเลยทำใจค่ะช่วงนั้นพอดีมีคนมาจีบ ก็เลยตัดสินใจลองคบดู คบกันไปซักพักก็ไม่รอดค่ะ (ขอ 18+ นิดนึงนะคะ) เราพลาดมีอะไรกับแฟนคนนี้ด้วยค่ะ บอกตรงๆว่าเราไม่รู้สึกอะไรเลยอะค่ะตอนมีอะไรกัน -*- เราแปลกไหมคะ? อย่าเพิ่งว่าเราแรดนะ เราอายุ22+แล้วค่ะ ตอนที่มี ตอนเลิกกันเราก็ไม่รู้สึกอะไรค่ะ จากนั้นเราก็ชอบคนนั้น คนนี้เรื่อยเปื่อยค่ะ เป็นอารมณ์แบบกรี๊ดได้ แปปเดียวแล้วก็ไม่ได้สนใจอะไรค่ะ ไม่ได้อยากมีแฟน เป็นแบบนี้มาสี่ปีค่ะ เราคอยส่งข้อความไปหาเขาในทุกโอกาสพิเศษเท่านั้นค่ะ ไม่ใช่ตื้อส่งแบบรัวๆ จนเมื่อปีที่แล้วเขาตอบเรามาค่ะ เขาขอโทษและบอกว่าเขาเครียดกับงานเขามากๆ จนเขาปิดรับสื่อทุกช่องทาง ช่วงนั้นเป็นช่วงใกล้วันเกิดเราพอดีค่ะ เขาจำไม่ได้หรอก เขาถามมาเราก็บอก แต่พอถึงวันเกิดเราจริงๆ เขาเงียบกริบไปเลย T___T เราแอบเสียใจแต่ไม่ได้ ทวงถามหรือพูดอะไรไปนะคะ เพราะยังไงก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน ตอนนี้ก็ยังคุยกันบ้าง แต่นานๆเขาจะมาตอบเราทีนึงค่ะ ตอบยาวๆแล้วก็หายไปใหม่ เรารู้สึกว่าเรารอเขาตลอดเลย เราไม่สนใจใครเพราะเหมือนจะรอเขา เราไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครค่ะ ส่วนตัวไม่เคยคิดว่าตัวเองรักใครซักคนเลย แค่ชอบแปปๆก็เลิกชอบ เพื่อนๆมีความคิดว่ายังไงกันบ้างคะ ถ้าเป็นคุณ คุณจะรอหรือเลิกให้ความหวังตัวเอง เลิกติดต่อกับเขาดีคะ

ขอบคุณที่อ่านนะคะ เราอึดอัด อัดอั้นมากเลย ขอบคุณจริงๆค่ะ
PS.ถ้าแท็กผิดพลาดต้องขออภัยนะคะ
ถ้าเป็นคุณ คุณจะรอไหม?
เราตัดสินใจว่าจะไม่ใส่ใจเรื่องเขาอีกแล้วค่ะ ทุกวันนี้เราเองก็ดำเนินชีวิตตามปกติค่ะ
และอยากเพิ่มเติมว่า ก่อนที่เขาจะหายไป เขาสนใจ ใส่ใจที่จะคุยกับเราทุกวันค่ะ
ขอบคุณอีกครั้งนะคะ
สวัสดีค่ะ เราเพิ่งเป็นสมาชิกใหม่ อยากจะมาเล่าเรื่อง และอยากได้ความคิดเห็นจากเพื่อนๆในพันทิปค่ะ
เล่าเรื่องครั้งแรก ผิดพลาดยังไงขออภัยด้วยนะคะ
คือเราไปต่างประเทศมาสองสามปีค่ะ ก็ทำงานในร้านอาหาร ทำไปทำมา เกิดปิ๊งลูกค้าค่ะ บอกก่อนว่าเขาไม่หล่อนะคะ เราก็ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ดีๆถึงชอบเขา เวลาเห็นแล้วใจเต้นรัวๆเลยค่ะ (เราไม่ได้ดูละครมากไปนะ) เกิดมายี่สิบกว่าปีไม่เคยมีอาการแบบนี้กับใครเลยค่ะ ทุกคนในร้านก็คอยเชียร์ให้เข้าไป คุย เข้าไปทำความรู้จัก แต่เราไม่กล้า แค่เห็นเขาเดินเข้ามาก็สติแตกแล้ว จะกล้าเข้าไปขอเมลได้อย่างไร จนกระทั่ง เราต้องกลับเมืองไทยค่ะ วันทำงานเกือบๆสุดท้าย เขาคนนั้นก็มาที่ร้านพอดี เราตัดสินใจรวบรวมความกล้าที่จะขอเมลเขาค่ะ ไปยืนดักรอ แต่สุดท้ายก็ปอดแหกค่ะ ได้แต่ส่งยิ้มให้เขาเฉยๆ จนกลับมาเมืองไทย เพื่อนในร้านก็หาชื่อกับนามสกุลของเขามาให้ เราเลยไปค้นหา จนเจอ myspace ของเขาค่ะ แล้วก็ได้เริ่มพูดคุยกัน คุยกันเกือบทุกวันค่ะ เราดีใจมากที่เขาจำเราได้ เพราะปกติเวลาเขามาทานข้าวที่ร้าน เราไม่มีโอกาสได้เข้าไปอยู่โซนที่เขานั่งเลย (ที่ร้านจะแบ่งโซนกันดูแลค่ะ) วันเกิดเรา เขาก็ทำของส่งมาให้ คุยๆกันอยู่ปีนึง อยู่ดีๆเขาก็หายไปค่ะ เมลไปก็ไม่ตอบ MSN เขาก็ไม่ออน เราเลยทำใจค่ะช่วงนั้นพอดีมีคนมาจีบ ก็เลยตัดสินใจลองคบดู คบกันไปซักพักก็ไม่รอดค่ะ (ขอ 18+ นิดนึงนะคะ) เราพลาดมีอะไรกับแฟนคนนี้ด้วยค่ะ บอกตรงๆว่าเราไม่รู้สึกอะไรเลยอะค่ะตอนมีอะไรกัน -*- เราแปลกไหมคะ? อย่าเพิ่งว่าเราแรดนะ เราอายุ22+แล้วค่ะ ตอนที่มี ตอนเลิกกันเราก็ไม่รู้สึกอะไรค่ะ จากนั้นเราก็ชอบคนนั้น คนนี้เรื่อยเปื่อยค่ะ เป็นอารมณ์แบบกรี๊ดได้ แปปเดียวแล้วก็ไม่ได้สนใจอะไรค่ะ ไม่ได้อยากมีแฟน เป็นแบบนี้มาสี่ปีค่ะ เราคอยส่งข้อความไปหาเขาในทุกโอกาสพิเศษเท่านั้นค่ะ ไม่ใช่ตื้อส่งแบบรัวๆ จนเมื่อปีที่แล้วเขาตอบเรามาค่ะ เขาขอโทษและบอกว่าเขาเครียดกับงานเขามากๆ จนเขาปิดรับสื่อทุกช่องทาง ช่วงนั้นเป็นช่วงใกล้วันเกิดเราพอดีค่ะ เขาจำไม่ได้หรอก เขาถามมาเราก็บอก แต่พอถึงวันเกิดเราจริงๆ เขาเงียบกริบไปเลย T___T เราแอบเสียใจแต่ไม่ได้ ทวงถามหรือพูดอะไรไปนะคะ เพราะยังไงก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน ตอนนี้ก็ยังคุยกันบ้าง แต่นานๆเขาจะมาตอบเราทีนึงค่ะ ตอบยาวๆแล้วก็หายไปใหม่ เรารู้สึกว่าเรารอเขาตลอดเลย เราไม่สนใจใครเพราะเหมือนจะรอเขา เราไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครค่ะ ส่วนตัวไม่เคยคิดว่าตัวเองรักใครซักคนเลย แค่ชอบแปปๆก็เลิกชอบ เพื่อนๆมีความคิดว่ายังไงกันบ้างคะ ถ้าเป็นคุณ คุณจะรอหรือเลิกให้ความหวังตัวเอง เลิกติดต่อกับเขาดีคะ
PS.ถ้าแท็กผิดพลาดต้องขออภัยนะคะ