ทำไมแขกชอบขายผ้าคับ

น่าจะเป็นการช่วยเหลือกิจการกันนะ

เมื่อก่อนข้าพเจ้าไม่เคยชอบแขก

แต่ปีที่ผ่านมาเคยไปร่วมกิจกรรมกับสมาคมไทยซิกข์

เป็นแขกที่ใจดีมากๆ. เขาทำกิจกรรมช่วยเหลือสังคมกันเป็นกลุ่ม
ไปไหนเขาจะรักกันมาก. จะไปกันเป็นสมาคมเลย
กลุ่มที่ขายผ้าส่วนใหญ่เป็นไทยซิกข์. เคยไปวัดของเขา
อาหารเขาจะไม่มีพวกสัตว์เลยเป็นอาหารเจทั้งหมดไปทานกับเขา
น่าทานมากอร่อยด้วย. เวลารวมกลุ่มช่วยสังคมไปสร้างอาคารปลูกต้นไม้
เขาช่วยเหลือสังคมเยอะมากๆ
ตอนนี้เข้าร้านผ้าซื้อของเขาอย่างสบายใจอ่ะ. เมื่อก่อนทัศนคติไม่ดีกับพวกเขาเลย
คิดว่าเขาเป็นแขกออกเงินกู้ โหดบ้าง ยิวบ้าง พวกเขาช่วยเหลือเกื้อกูลอาชีพกัน

งั้นเราขอเดาอีกประเด็น เราว่าอินเดียที่มาอยู่ไทยในฐานะต่างชาติ โอกาสในการทำงานแบบคนไทยมันก็ยาก เพราะติดขัดด้านภาษา วุฒิการศึกษาที่ต้องมาเทียบวุฒิกับของบ้านเราซึ่งยุ่งยาก ไหนจะศาสนาที่มีผลถึงการแต่งตัวโพกศรีษะ (นี่เราพูดถึงยุคก่อน ๆ ไม่นับเจเนเรชั่นนี้ที่พ่อแม่ปักฐานจนมั่นคงส่งลูกเรียนหนังสือพูดไทยได้เหมือนคนไทย) ทางเดียวที่เค้าทำได้คือขายของหรือเป็นเจ้าของกิจการ (มันง่ายกว่าไปสมัครงานแข่งกับคนไทย) เมื่อมีคนเริ่มจากขายผ้าและไปได้ดี คนอื่น ๆ ก็ทำตาม

ที่คิดอย่างงี้เราเปรียบถึงคนไทยที่อยู่ต่างประเทศ ฝรั่งก็คงงงว่าทำไมคนไทยถึงเปิดแต่ร้านอาหารและร้านนวด ก็หลักการเดียวกัน เมื่อห้าปีก่อนแทบไม่มีร้านนวดในยุโรปเลย เดี๋ยวนี้เหรอเพียบ คือพอมีคนทำและไปได้ดีคนต่อไปก็เอามั่ง หลักการเดียวกันกับร้านซูชิแต่ก่อนไม่มีใครรู้จัก เดี๋ยวนี้ไปไหนจะเดินชนตาย

แถมเวลาเราไปประเทศอื่น คนอินเดียที่นั่นไม่เห็นขายผ้า ถ้ามันโดดเด่นจริงก็น่าจะไปอยู่ไหนก็ขายผ้าจริงมั้ย ที่เยอรมันนี่ถ้าเรื่องขายผ้าเย็บผ้าคนตุรกีจองเลยนะ ส่วนใหญ่เป็นหญิงที่เคร่ง ๆ แบบโพกศรีษะ เพราะไม่ค่อยมีใครรับหญิงตุรกีที่โพกผ้าทำงานไง วิธีที่ง่ายก็คือเปิดร้านรับจ้างทำอะไรซะเองเลยหมดเรื่อง