โอ้ยย คุณปวีณา จะบีบคั้นให้คนดูร้องไห้ตายเลยหรอ

วันนี้ แทบไม่อยากลุกไปไหน แอบมาตั้งกระทู้ตอนพักโฆษณา ท่านเจ้าคุณร้องไห้ดีจริงอะไรจริง น้ำตาไหลนอง เศร้า.... คุณแดงก็เล่นดีเหลือ วันนี้เรื่องดำเนินไปรวดเร็วมาก คิดว่าคงเพราะใกล้จบ เนื้อหาจึงอัดแน่นม

พอดีเราไม่ได้ดูลูกทาสเมื่อวันอังคารที่ผ่านมา เพิ่งมานั่งดูย้อนหลังคืนนี้เอง เจอฉากนี้เข้าไป น้ำตาไหลเลย : ฉากแก้วกับบุญเจิม นาที่ 3.25 เป็นต้นไป : ยิ่งคำพูดประโยคนี้ ยิ่งซึ้งกินใจมากๆT_T "ถ้าเอ็

คือหนูเป็นคนที่ชอบร้องไห้มากๆตอนเด็กร้องไห้บ่อยๆไม่ว่าจะโดนอะไรนิดๆก้ร้องไห้จนเพื่อนบางคนคือเกลียดเราแล้วจนตอนนี้เราพยายามลดการร้องไห้น้อยลงแต่่เมื่อไม่นานมานี้เราร้องไห้ไปกับเรื่องที่ไม่ค่อยสมเหตุสมผ

ใช่ค่ะเราใกล้เหมือนคนบ้า สมาธิสั้น ลืมง่าย เศร้าตลอดเวลา อยากร้องไห้เพื่อระบาย แต่ใจก็แเข้มแข็งเกินจะร้องโฮ มีแค่น้ำตาไหลก็หายไป อยู่ๆเราอยากเดินไปเรื่อยๆ ไม่อยากคุยสนิทกับใคร เราอยากยกมือขึ้นมารำ เรา

เปิดมาเศร้ามากกกกค่ะ ทั้งคุณพระตาย เราร้องไห้ตอนแม่นิ่มซ่อมชุดเสื้อผ้า ให้คุณพระครั้งสุดท้าย ร้องไห้ น้ำตาแตกเลยค่ะ เสร็จแล้วมาหน่วงกับอาการอกหัก ฉากคืนสร้อย กระถินปาดน้ำตาเราเสียใจมากเลย เข้าใจหัวอ

แม่คนหนึ่ง เศร้าหมอง ร้องไห้หนัก เพราะเพื่อนมัก รุมด่า ว่าไม่สวย เธอกอดลูก น้ำตาไหล ใจระทวย ลูกจึงช่วย ปลอบใจ ให้แม่เลย แม่ถามลูก ตอบด้วย แม่สวยไหม ลูกตอบไว ตามจริง ทุกสิ่งเอ๋ย ใบหน้าแม่ แย่ห่วย ไม่ส

แค่คน2คนคุยกันทำไมมันช่างบาดลึกกินใจได้ขนาดนี้