เราคบกับแฟนมาได้ 1 ปีกว่า เราเป็นจริงจังกับชีวิตมาก ประหยัด เก็บเงินเก่ง ส่วนแฟนเราเป็นคนเทคแคร์ดีมากๆ นิสัยโมโหชอบว่าเราให้ร้องไห้ แต่ก็ง้อ ชอบโมโห เวลาโมโหไม่เห็นหัวใครเลยแม้กระทั่งผู้ใหญ่ สูบบุหรี่ด้วย นอกนั้นดีหมด พักหลังเราร้องให้บ่อยมาก เราสงสารตัวเองจึงขอเลิกรา แต่เราเสียดายความสัมพันคือ ครอบครัวแฟนดีกับเรา รักเรา ดีกับเราๅมากๆ ตอนนี้แฟนเราผอมมากไม่กินข้าวเพราะเสียใจเรื่องเรา ขับรถชนเพราะคิดแต่เรื่องเรา แม่แฟนเราก็มาขอให้เราให้โอกาส เราพร้อมจะให้เสมอถ้าเค้ากลับตัว เรารักแฟนมาก เราสร้างอะไรดีๆด้วยกันเยอะ สมัครฟิสเนตคู่กัน กระเป๋าตังคู่กัน ของ ของแฟนเราก็อยู่บ้านเราเยอะ ถึงครั้งที่เราเห็นเราร้องให้ คิดถึงมากๆ ตอนคบกันเราเจอกันทุกวัน ตอนนี้เราก็ได้เลิกรากันแล้วแต่เราก็เสียใจ เสียดาคนที่เทคแครเราดี เสียดายความสัมพันธ์ เสียดายครอบครัวดีๆของแฟนไป เรารักมากๆสุดๆ แต่มันติดตรงที่ว่า เราดันรักตัวเองมากกว่า เราจึงยอมเลิกราออกมา เพราะเราไม่อยากให้ตัวเองเจ็บ ตอนนี้เราสงสารแฟนมากๆ เค้ารักเรามากๆ เค้าเสียใจมาก แต่เราก็เสียใจมากเหมือนกัน นิสัยเรา2คนโคตรไม่เหมาะกัน แต่เค้ารับเราได้ เรารับเขาไม่ได้ แต่เรารักเค้าไปแล้ว ทำไมนะ ทำไมเค้าต้องเป็นแบบนี้ ตอนนี้สิ่งที่เรามีให้คือ ความรัก20% ที่เหลือ 80%กลายเป็นความสงสาร+ความเป็นห่วง เราจึงบอกเค้าว่าให้เวลา 1 ปีเปลี่ยนแปลงตัวเอง เราจะรอแต่เค้าก็ไม่ยอม เราควรทำยังไงคิดยังไงกับเรื่องนี้ดีคะ เราเครียดมาก จิตตกตลอด
ปัญหาชีวิต ช่วยแสดงความคิดเห็นด้วยนะคะ เสียใจมากๆคะ