ช่วงนี้ปิดเทอมละ เพื่อนไม่มี อยู่คนเดียว มันรู้สึกเหงามากมายเลยครับ
ผมเองก็ไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทขนาดที่พอจะเล่าอะไรให้ฟังได้ทุกอย่าง เลยอยากขอพื้นที่เล็กๆได้ระบายออก T^T
**warning ผมเป็นพวกไบเซ็กช่วลนะครับนะ**
คือเมื่อฤดูร้อนปีก่อน มีรุ่นน้องคนหนึ่งมาคุยกะผมครับ ชวนผมคุยทุกวัน ชวนไปนู่นนั่นนี่ตลอด
แต่ผมตอนนั้นเฉยๆคับ เห็นเป็นรุ่นน้องที่มหาลัย ตอนนั้นน้องถามเรื่องออกกำลังกาย แบบว่าน้องเขาเพิ่งออกกำลังกาย
ผมเองก็เพิ่งจะออกกำลังกายครับ (ปี3) เลยเหมือนมีคนคุยเรื่องเดียวกัน เลยรู้สึกถูกคอ
คุยกันทุกวัน จนอยู่ๆเขาก็เริ่มๆหายไป ทักมาแต่ละทีก็มีแต่ขอให้ช่วยแปล ENG ไม่ก็ ทำงาน ENG ให้
ผมก็ทำให้นะ ความจริงผมออกหยิ่งๆด้วยซ้ำ ผมคงชอบน้องเค้ามั้ง ผมเลยทำให้ ผมรักใคร ผมก็จะช่วยเขาครับ
จนสักพักก็หายไปเลยฮะ มารู้ตัวอีกที ผมก็วุ่นวาย กับชีวิตปี 3 ที่งานค่อนข้างเยอะมาก
ไม่รู้เหมือนกัน ผมคงรู้สึกผูกพันกับการได้คุย เป็นเวลาล่วงเลยมาครึ่งปี
พอน้องเขาหายไป ผมก็เป็นคนทำใจง่ายคับ ผมก็ไปเจอคนใหม่ ตัดสินใจคุยกัน แต่ก็ได้ไม่นาน
ผมเป็นคนบอกเลิกเขาเองเลยครับ เพราะว่าผมรู้สึกว่า ผมไม่ลืมคนเก่า และผมก็ยุ่งวุ่นวายกับการเล่นเกม
หรือไปติวหนังสือ ไม่ก็เข้าฟิตเนสออกกำลังกายมากเกิน จนทุกวันเขาก็ต้องมารอ ผมรู้สึกเห็นใจ และอยากให้เขาเจอคนที่ดีกว่า
พอผมออกกำลังกายเยอะเข้า ผมก็พยายามปรับปรุงบุคลิคไลฟ์สไตล์ จนก็มีคนเข้าหาเยอะอยู่ (เป็นช่วงโมดิฟายตนเองหลังจากขี้เหร่มา 2 ปี)
แต่ผมก็ปฏิเสธหมดเลยคับ ผมเองก็รู้สึกผิดกับคนเก่า ไม่ลืมเรื่องเก่าๆ ไม่ก็รู้สึกคาดหวังอะไรจากเขามากไป
ผมงุนงง สับสนโคตรๆเลยครับ เพื่อนบางคนก็บอกว่า เลือกสักคนนะ แต่ผมไม่ทำ ผมก็ปฏิเสธเขาไปตรงๆทุกคนแหละคับ (อย่าเพิ่งหมันไส้กันนะ)
แต่ตอนนี้ผมรู้สึกลืมไม่ได้เลย รู้สึกไม่ให้อภัยกับชีวิตที่ผ่านมา อยากเริ่มใหม่แต่ไม่อยากผิดหวัง
ผมว่าผมทำใจง่ายนะถ้าโดนเขาปฏิเสธมา แต่กับบางเรื่อง ผมไม่สามารถลืมได้เลย
ถึงผมจะไม่ลืม ผมผิดหวัง หรือเหงามากๆ ผมก็ไม่ได้ร้องไห้หรืออะไรนะ แต่มันรู้สึกเซ็งยังไงไม่รู้แฮะ ยิ่งเวลาดึกๆแบบนี้ นอนไม่ค่อยจะหลับ
บางทีมันก็มีโมเม้นที่อยากกลับไปเริ่มต้นเริ่องเดิมใหม่อีกครั้ง ทั้งๆที่ก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้!! 5555
เบื่อตัวเอง
เลยคับ !!!
ทุกวันนี้กับคนที่อยากคุยด้วยที่สุด เขาไม่อยากคุยกับเราละคับ (ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำอะไรผิด หรือเขาเบื่อ ดูเขาจะรำคาญจัง)
แต่ก็ช่างมัน แค่ได้พิมๆให้คนอื่นอ่าน หรือถึงจะไม่มีใครอ่านผมก็รู้สึกดีกว่าเก็บมันเอาไว้คนเดียว
ขอบคุณครับที่อ่าน
ฮ่าๆๆๆ ใครเบื่อๆ เหงาๆ เจอเหตุการณ์แบบเดียวกันก็คุยกันได้เน้อ
อยากระบายให้ใครสักคนฟัง แฮ่ๆ
ผมเองก็ไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทขนาดที่พอจะเล่าอะไรให้ฟังได้ทุกอย่าง เลยอยากขอพื้นที่เล็กๆได้ระบายออก T^T
**warning ผมเป็นพวกไบเซ็กช่วลนะครับนะ**
คือเมื่อฤดูร้อนปีก่อน มีรุ่นน้องคนหนึ่งมาคุยกะผมครับ ชวนผมคุยทุกวัน ชวนไปนู่นนั่นนี่ตลอด
แต่ผมตอนนั้นเฉยๆคับ เห็นเป็นรุ่นน้องที่มหาลัย ตอนนั้นน้องถามเรื่องออกกำลังกาย แบบว่าน้องเขาเพิ่งออกกำลังกาย
ผมเองก็เพิ่งจะออกกำลังกายครับ (ปี3) เลยเหมือนมีคนคุยเรื่องเดียวกัน เลยรู้สึกถูกคอ
คุยกันทุกวัน จนอยู่ๆเขาก็เริ่มๆหายไป ทักมาแต่ละทีก็มีแต่ขอให้ช่วยแปล ENG ไม่ก็ ทำงาน ENG ให้
ผมก็ทำให้นะ ความจริงผมออกหยิ่งๆด้วยซ้ำ ผมคงชอบน้องเค้ามั้ง ผมเลยทำให้ ผมรักใคร ผมก็จะช่วยเขาครับ
จนสักพักก็หายไปเลยฮะ มารู้ตัวอีกที ผมก็วุ่นวาย กับชีวิตปี 3 ที่งานค่อนข้างเยอะมาก
ไม่รู้เหมือนกัน ผมคงรู้สึกผูกพันกับการได้คุย เป็นเวลาล่วงเลยมาครึ่งปี
พอน้องเขาหายไป ผมก็เป็นคนทำใจง่ายคับ ผมก็ไปเจอคนใหม่ ตัดสินใจคุยกัน แต่ก็ได้ไม่นาน
ผมเป็นคนบอกเลิกเขาเองเลยครับ เพราะว่าผมรู้สึกว่า ผมไม่ลืมคนเก่า และผมก็ยุ่งวุ่นวายกับการเล่นเกม
หรือไปติวหนังสือ ไม่ก็เข้าฟิตเนสออกกำลังกายมากเกิน จนทุกวันเขาก็ต้องมารอ ผมรู้สึกเห็นใจ และอยากให้เขาเจอคนที่ดีกว่า
พอผมออกกำลังกายเยอะเข้า ผมก็พยายามปรับปรุงบุคลิคไลฟ์สไตล์ จนก็มีคนเข้าหาเยอะอยู่ (เป็นช่วงโมดิฟายตนเองหลังจากขี้เหร่มา 2 ปี)
แต่ผมก็ปฏิเสธหมดเลยคับ ผมเองก็รู้สึกผิดกับคนเก่า ไม่ลืมเรื่องเก่าๆ ไม่ก็รู้สึกคาดหวังอะไรจากเขามากไป
ผมงุนงง สับสนโคตรๆเลยครับ เพื่อนบางคนก็บอกว่า เลือกสักคนนะ แต่ผมไม่ทำ ผมก็ปฏิเสธเขาไปตรงๆทุกคนแหละคับ (อย่าเพิ่งหมันไส้กันนะ)
แต่ตอนนี้ผมรู้สึกลืมไม่ได้เลย รู้สึกไม่ให้อภัยกับชีวิตที่ผ่านมา อยากเริ่มใหม่แต่ไม่อยากผิดหวัง
ผมว่าผมทำใจง่ายนะถ้าโดนเขาปฏิเสธมา แต่กับบางเรื่อง ผมไม่สามารถลืมได้เลย
ถึงผมจะไม่ลืม ผมผิดหวัง หรือเหงามากๆ ผมก็ไม่ได้ร้องไห้หรืออะไรนะ แต่มันรู้สึกเซ็งยังไงไม่รู้แฮะ ยิ่งเวลาดึกๆแบบนี้ นอนไม่ค่อยจะหลับ
บางทีมันก็มีโมเม้นที่อยากกลับไปเริ่มต้นเริ่องเดิมใหม่อีกครั้ง ทั้งๆที่ก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้!! 5555
เบื่อตัวเอง
ทุกวันนี้กับคนที่อยากคุยด้วยที่สุด เขาไม่อยากคุยกับเราละคับ (ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำอะไรผิด หรือเขาเบื่อ ดูเขาจะรำคาญจัง)
แต่ก็ช่างมัน แค่ได้พิมๆให้คนอื่นอ่าน หรือถึงจะไม่มีใครอ่านผมก็รู้สึกดีกว่าเก็บมันเอาไว้คนเดียว
ขอบคุณครับที่อ่าน