สวัสดีค่ะ พี่ๆทุกคน
หนูตัดสินใจอยู่นานว่าจะเขียนถามเรื่องนี้ดีหรือเปล่าจนวันนี้คือรู้สึกไม่ไหวแล้วเลยต้องมาขอความคิดเห็นจากพี่ๆทุกคน
เรื่องคือหนูกำลังจะเรียนจบแล้วค่ะแต่ตลอดที่ผ่านมาแม่จะคอยถามว่า"สมัครงานหรือยัง"ซ้ำๆเรื่อยๆจนหนูรู้สึกกดดัน
คือหนูสารภาพเลยว่า หลังจากเรียนจบอยากจะมีเวลาพักก่อนสักแปปแล้วค่อยทำงาน แต่แม่คืออยากจะให้ทำงานเลยทันที
ขอย้อนความนะคะ...
ตั้งแต่เด็กหนูทำในสิ่งที่แม่ต้องการมาตลอด ตั้งใจเรียน ชั้นประถมหนูได้ที่1-2มาตลอด พอมัธยมก็ไม่เคยหลุดจาก10อันดับแรกของห้อง
หนูกล้าพูดได้เลยว่าหนูไม่เคยทำให้คุณพ่อคุณแม่ผิดหวังค่ะ หนูสอบติดม.รัฐมีชื่อแห่งหนึ่ง ซึ่งช่วงเวลาปีแรกที่หนูเรียนหนูรู้สึกว่ามันไม่ไหว
ดูจะไม่ใช่แนว หนูก็เลยปรึกษาคุณแม่ว่าจะขอเอนท์ใหม่อีกรอบ หนูลองอธิบายเหตุผลต่างๆนานา แต่คำตอบที่ได้คือสายตาเย็นชากับคำพูดที่ว่า
"แกจะทำให้ชั้นขายขี้หน้าชาวบ้านหรอ" แล้วหนูเห็นคุณแม่เหมือนจะร้องไห้ หนูเลยเลิกความคิดนี้ไป บอกตัวเองให้สู้ให้ขยันขึ้น พยายามขึ้น
ถึงจะสู้คนอื่นไม่ได้ แต่หนูจะรู้ตัวเองดีที่สุดว่าตัวเองได้พยายามแค่ไหนแล้ว จนถึงวันนี้ที่กำลังจะจบแล้วคือ เกรดทุกเทอมที่มาจากความพยายามเต็มที่เลยได้
ไม่เคยต่ำกว่า 3เลย เทอมล่าสุดก็3.6กว่าๆ ด้วยค่ะ
หนูเข้าใจนะคะว่าแม่ทุกคนต่างรักและหวังดีต่อลูกซึ่งหนูไม่เคยโกรธแม่เลย แต่คือที่หนูทนไม่ไหวคือ "ความคาดหวัง"ค่ะ แม่จะคอยพูดว่า
แม่จะชอบพูดว่า "แม่ฝากความหวังทั้งหมดที่เธอนะ เธอต้องเป็นเสาหลักให้ครอบครัว (คุณพ่อคุณแม่หนูมีปัญหากันนิดหน่อย)" "ต้องซื้อบ้านหลังใหม่ให้แม่ให้ได้นะ"
ที่หนูกลัวคือ ถ้าหนูทำตามความคาดหวังของแม่ไม่ได้ จะทำไงดี หนูรู้สึกกดดันค่ะ พูดตรงๆเลย พอแม่มาย้ำเรื่องสมัครงานทุกวันอีก
หนูเลยบอกแม่ไปว่า "มันเป็นเรื่องของหนู ขอจัดการเองได้ไหม หนูเป็นคนที่จะต้องทำงานเองนะ" หลังจากนั้น แม่ก็โกรธและก็ไม่พูดกะหนูอีกเลย
มาถึงตรงนี้ หนูยอมรับผิดค่ะ ว่าหนูอาจจะพูดกะแม่ไม่ดี ตอนนี้หนูควรจะทำอย่างไรดีคะ มีวิธีไหนที่จะอธิบายให้แม่เข้าใจดีโดยไม่โกรธหนู คือพักของหนูคือ
ขอเวลาสักหน่อยหลังจบขอพักผ่อนบ้าง แล้วมาลุยกะชีวิตการทำงาน
ขอบคุณนะคะที่รับฟังหนู
อธิบายให้แม่เข้าใจยังไงดี
หนูตัดสินใจอยู่นานว่าจะเขียนถามเรื่องนี้ดีหรือเปล่าจนวันนี้คือรู้สึกไม่ไหวแล้วเลยต้องมาขอความคิดเห็นจากพี่ๆทุกคน
เรื่องคือหนูกำลังจะเรียนจบแล้วค่ะแต่ตลอดที่ผ่านมาแม่จะคอยถามว่า"สมัครงานหรือยัง"ซ้ำๆเรื่อยๆจนหนูรู้สึกกดดัน
คือหนูสารภาพเลยว่า หลังจากเรียนจบอยากจะมีเวลาพักก่อนสักแปปแล้วค่อยทำงาน แต่แม่คืออยากจะให้ทำงานเลยทันที
ขอย้อนความนะคะ...
ตั้งแต่เด็กหนูทำในสิ่งที่แม่ต้องการมาตลอด ตั้งใจเรียน ชั้นประถมหนูได้ที่1-2มาตลอด พอมัธยมก็ไม่เคยหลุดจาก10อันดับแรกของห้อง
หนูกล้าพูดได้เลยว่าหนูไม่เคยทำให้คุณพ่อคุณแม่ผิดหวังค่ะ หนูสอบติดม.รัฐมีชื่อแห่งหนึ่ง ซึ่งช่วงเวลาปีแรกที่หนูเรียนหนูรู้สึกว่ามันไม่ไหว
ดูจะไม่ใช่แนว หนูก็เลยปรึกษาคุณแม่ว่าจะขอเอนท์ใหม่อีกรอบ หนูลองอธิบายเหตุผลต่างๆนานา แต่คำตอบที่ได้คือสายตาเย็นชากับคำพูดที่ว่า
"แกจะทำให้ชั้นขายขี้หน้าชาวบ้านหรอ" แล้วหนูเห็นคุณแม่เหมือนจะร้องไห้ หนูเลยเลิกความคิดนี้ไป บอกตัวเองให้สู้ให้ขยันขึ้น พยายามขึ้น
ถึงจะสู้คนอื่นไม่ได้ แต่หนูจะรู้ตัวเองดีที่สุดว่าตัวเองได้พยายามแค่ไหนแล้ว จนถึงวันนี้ที่กำลังจะจบแล้วคือ เกรดทุกเทอมที่มาจากความพยายามเต็มที่เลยได้
ไม่เคยต่ำกว่า 3เลย เทอมล่าสุดก็3.6กว่าๆ ด้วยค่ะ
หนูเข้าใจนะคะว่าแม่ทุกคนต่างรักและหวังดีต่อลูกซึ่งหนูไม่เคยโกรธแม่เลย แต่คือที่หนูทนไม่ไหวคือ "ความคาดหวัง"ค่ะ แม่จะคอยพูดว่า
แม่จะชอบพูดว่า "แม่ฝากความหวังทั้งหมดที่เธอนะ เธอต้องเป็นเสาหลักให้ครอบครัว (คุณพ่อคุณแม่หนูมีปัญหากันนิดหน่อย)" "ต้องซื้อบ้านหลังใหม่ให้แม่ให้ได้นะ"
ที่หนูกลัวคือ ถ้าหนูทำตามความคาดหวังของแม่ไม่ได้ จะทำไงดี หนูรู้สึกกดดันค่ะ พูดตรงๆเลย พอแม่มาย้ำเรื่องสมัครงานทุกวันอีก
หนูเลยบอกแม่ไปว่า "มันเป็นเรื่องของหนู ขอจัดการเองได้ไหม หนูเป็นคนที่จะต้องทำงานเองนะ" หลังจากนั้น แม่ก็โกรธและก็ไม่พูดกะหนูอีกเลย
มาถึงตรงนี้ หนูยอมรับผิดค่ะ ว่าหนูอาจจะพูดกะแม่ไม่ดี ตอนนี้หนูควรจะทำอย่างไรดีคะ มีวิธีไหนที่จะอธิบายให้แม่เข้าใจดีโดยไม่โกรธหนู คือพักของหนูคือ
ขอเวลาสักหน่อยหลังจบขอพักผ่อนบ้าง แล้วมาลุยกะชีวิตการทำงาน
ขอบคุณนะคะที่รับฟังหนู