ความกลัวเรื้อรัง ลุกลามถึงขั้นกินลึกเป็นโรควิตกกังวล

ข้าพเจ้าเชื่อว่าข้าพเจ้ามีความคิดและความรู้สึกแปลกแตกต่างจากผู้คนปกติทั่ววๆไป ตั้งแต่เกิดมาข้าพเจ้ามีความกลัวและเกรงใจพ่อแท้ๆของตัวเองเป็นอย่างมาก ไม่เคยกล้าที่จะเล่น ไม่เคยที่จะพูดเล่นใดๆกับพอ เมื่อก่อนบ้านมี 2 ชั้น ข้าพเจ้าชอบที่จะมีกิจกรรมคนเดียวอยู่บนชั้นบน แต่เมื่อรู้ว่านานข้าพเจ้าต้องเดินลงมาชั้นล่างเพื่อให้พ่อเห็นหน้า แต่ก็ไม่ได้พูดคุยอะไร สังเกตุหัวใจตัวเองตลอดเวลาจะคุย จะพูดอะไรกับพ่อ ในใจมันมีความประหม่า เกรงใจ ไม่มั่นใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่มีความเป็นตัวของตัวเอง มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนโต ทั้งที่แม่ก็บอกว่าพ่อรักข้าพเจ้ามาก และท่านก็ดีกับข้าพเจ้ามากจริงๆ และข้าพเจ้าก็รักท่าน มากกว่าแม่เสียอีก

มันมีผลลุกลามไปนิสัยอย่างอื่นด้วย ข้าพเจ้ากลัวและไม่มั่นใจอย่างมากเวลาจะพูด จะร้องเพลงเล่นกีต้าร์ ข้าพเจ้าไม่กล้าที่จะร้องเสียงดัง ไม่กล้าดีดดังๆ ไม่กล้าทำอะไรที่แสดงออกถึงความสามารถของตัวเอง ทั้งๆที่เมื่อเทียบกับคนอื่นแล้ว ไม่มีใครทำได้ กลัวสายตาของคน กลัวการพูดคุยกับคนอื่น ต้องปั้นแต่งคำพูดให้ดูดี ไม่อยากให้ใครไม่ชอบ ไม่อยากให้ใครเกลียดข้าพเจ้า กลัวการวิพากษ์วิจารณ์ทั้งทีได้ยินและที่คิดไปเอง ทุกอย่าง ตอบโต้อาการที่ตัวเองคิดไปเองด้วยความก้าวร้าว เงียบขรึมลึกลับ เก็บตัวอยู่เงียบๆ เวลาร้องเพลงเล่นกีต้าร์ รู้ว่าเสียงดี เล่นเพราะ ลึกๆก็อยากจะอวดให้คนอื่นได้รู้ แต่ก็ไม่กล้า กลัวคนนู้นว่าไม่ดี คนนี้ว่าไม่เพราะ

ข้าพเจ้า มีความรู้สึกว่า มีความสามารถไม่ทัดทียมคนอื่นๆ ขับมอไซด์ออกจากบ้านก็กังวลหนัก จะไปทางไหน กลัวไปหมด แต่ก็เคยขับไปทำงานได้เป็นปี บางทีก็กลัว บางทีก็ไม่กลัว เวลาคุยกับคนที่ไม่รู้จักมักคุ้น กับคนที่ทำงานโดยเฉพาะหัวหน้า หรือคนที่จะไปง้อเค้า ในหัวใจมันอารมณ์เดียวกับที่คุยกับพ่อ นอบน้อมเกินธรรมดา ไม่มีความสุขต้องฝืนตัวเอง ให้ยิ้มให้หัวเราะทั้งที่ไม่อยากหัวเราะ เวลาคุยกับคนอื่น ไม่มีอารมณ์ร่วม
ยังมีอีกมากนะคะ แต่... ขอเท่านี้ก่อน เพื่อนๆมีใครเป็นเหมือนกันบ้างคะ อยากหาหมอที่สะกดจิตลบความกังวลความกลัวแบบนี้ออกไปมีใครพอรู้มั่งมั้ยคะ ถ้ากำจัดความกลัวได้ คิดว่าชีวิตคงก้าวหน้ากว่านี้ค่ะ