ความรักของเรามันมาก้กินไปทำให้น้องหมาเราเจ็บป่วยจริงหรือคะ

เรากำลังมีปัญหา อยากขอคำแนะนำจากเพื่อนๆที่ี้ยงน้องหมาน่ะค่ะ เราเป็นคนที่มีปมในใจ สมัยเด็กๆ น้องชายเคยซื้อหมามาเลี้ยง แต่ตอนนั้นด้วยความที่เราเป็นเด็ก สนใจแต่ตัวเอง เราจำได้ว่าน้องหมาของเราแทบจะไม่ได้รับความเอาใจใส่ (กรุณาอย่าซำ้เติมเพราะเราเองก็เสียใจมากพออยู่แล้ว) ต่อมาน้องหมาก็เสียชีวิตลง จากนั้นที่บ้านก็ไม่เคยมีใครเลี้ยงหมาอีก

แต่เรายอมรับว่ามันเป็นปมที่ติดอยู่ในใจเราตลอดเวลา แม้ว่ามันจะผ่านมาเกือบสิบปีแล้ว ตอนนี้เรามีครอบครัว วันหนึ่งเราบอกสามีว่าเราอยากรับหมาจากบ้านหมาจรจัด หมาที่ถูกทิ้งมาเลี้ยง และเราตั้งใจอย่างนั้นจริงๆ

ต่อมาเมื่อห้าวันที่แล้ว เราได้ไปเจอน้องหมายอร์คเชียร์ตัวหนึ่ง อายุสิบสองขวบ ขากระเผลกเล็กน้อยเพราะโดนรถทับ คุณหมอที่รับอุปถัมถ์ชั่วคราวบอกเราว่าไม่มีใครทราบประวัติแน่ชัด เพราะน้องเปลียนบ้านมาแล้วหลายครั้ง คาดว่าเจ้าของคนแรกสุดที่เลี้ยงและอบรมน้องมาอย่างดีมาก อาจเสียชีวิตหรือหย่าร้าง จนทำให้น้องต้องบ้านแตก ต่อมาน้องถูกคนนำไปเลี้ยงหลายครั้ง แต่ต่อมาก็ถูกนำมาคืนทุกครั้ง ยิ่งเราพิมพ์ไป นำ้ตาเรายิ่งไหล

ครั้งแรกที่เราเห็นน้อง น้องน่ารัก มารยาทดี สุภาพ ไม่เห่า น้องมีบางอย่างเหมือนหมาเราที่ตายไป เราบอกสามีว่าเราอยากเอาน้องมาเลี้ยง  น้องเหมือนจะติดเราตั้งแต่วันแรก ก่อนที่เราจะเอาน้องกลับบ้านด้วย เราเล่าให้คุณหมอฟังว่า เราต้องทำงานตอนบ่าย จะอยู่กับน้องได้ถึงบ่ายสอง สามีกลับบ้านตอนหกโมง  หมอบอกว่าน้องอยู่คนเดียวได้ เพราะน้องขี้กลัว และไม่ชอบอยู่กับหมาตัวอื่น

คืนแรก น้องน่ารัก เริ่มมีอาการติดเรานิดๆ เรายอมรับว่าเราเองก็หลงรักน้องมาก ตลอดสองสามวันที่ผ่านมา เรายอมลางาน เพื่ออยู่เป็นเพื่อนน้องเต็มวัน เรารักน้องมาก เพราะน้องน่ารัก ไม่ดื้อ ไม่ซน ไม่มีปัญหาอะไร เราไปเดินเล่นด้วยกันวันละสี่ครั้ง (บ้านเราเป็นอพาร์ตเมนท์) เวลาอยู่ในบ้าน น้องจะเดินตามเราไปทุกที่ คอยมองเราทำงาน คอยหมอบอยู่ใกล้เราเสมอ ทุกครั้งเราจะบอกน้องว่าน้องเป็นเด็กน่ารัก มามี้รักน้องนะ รักมากๆ เลย เรารู้สึกว่าทุกครั้งที่น้องได้ยิน น้องจะยิ่งเหมือยจะติดเรามากขึ้น พูดแล้วนำ้ตาไหลอีกแล้ว

พอมาเมื่อวาน เป็นวันแรกที่เราต้องไปทำงาน สามีกลับบ้านมาตอนสี่โมงครึ่ง พอเรากลับมาบ้าน สามีบอกว่าน้องร้องอี๊ดอ๊าด และหมอบรอเราอยู่หน้าประตู แฟนเราเตือนว่าเราไม่ควรรีบรักน้องมากเกินไป เพราะมันอาจจะทำให้น้องรับความรู้สึกไม่ทัน เราฟังแต่ไม่คิดอะไร เพราะเรารู้สึกว่ามันก็ธรรมดา

วันนี้เป็นวันที่เกิดเรื่องใหญ่ ตอนบ่ายเรามีนัดสอนหนังสือ แต่เราไม่อยากทิ้งน้องไว้คนเดียว เราจึงโทรไปบอกนักเรียนของเราให้มาเรียนที่บ้านเราแทน  เรายังจูงหมาไปรับนักเรียนที่ป้ายรถเมล์ น้องหมาอาการปกติ พอขึ้นมาถึงบ้าน นักเรียนเรายังบอกว่าน้องหมาท่าทางจะติดม่ามี้มาก เรายังยิ้มด้วยความภูมิใจ

เรานั่งเรียนที่โต๊ะในห้องนั่งเล่น ตลอดเวลาน้องหมาอาการสงบ แต่แยกตัวไปนอนหมอบที่มุมห้อง ห่างออกไปสองเมตร มองเห็นกันตลอด เราหันไปมองน้อง ทุกครั้งน้องอาการปกติ และไม่เดินมานอนหมอบใกล้อย่างที่เคย

พอสองชั่วโมงต่อมา ทันทีที่นักเรียนลับตัว ออกไปจากบ้าน น้องหมาวิ่งพล่าน เหมือนคนบ้า ก้มกินเศษผงตามพื้น ตามขาเก้าอี้ ทุกสิ่งทุกอย่างอย่างบ้าคลั่ง เราเรียก พยายามกอดน้อง แต่นองดิ้นมาก และยังวิ่งพล่านต่อไป และไม่มีที่ท่าว่าจะจำเราได้ เราไม่สามารถจะปลอบโบนน้องให้หายได้ เราไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น สองนาทีต่อมา น้องอาเจียนออกมาสองครั้ง ใจเราเหมือนจะขาด เราโทรไปตรมแฟนจากที่ทำงาน ลืมบอกไปว่าแฟนเราเคยเลี้ยงหมาและประสบความสำเร็จมาก ทุกคนในครอบครัวจะเล่าให้เราฟังเสมอว่าสามีเรารักหมา และหมาก็รักสามีเรามาก จนวันที่มันแก่ตาย จากนั้นสามีไม่เคยเลี้ยงหมาอีก สามีเรากลับมา น้องหมาก็ยังมีอาการเดิม วิ่ง่าน เลียทุกอย่างที่ขวางหน้าอย่างบ้าคลั่ง เวลาเราพยายามกอด แต่น้องไม่มีท่าทีว่าจะจำเราหรือสามีได้

สามีเรารีบขับรถกลับไปหาหมอคนเดิม หมอรับน้องไว้ดูอาการ แต่ที่เราแปลกใจมากคือทันทีที่น้องเห็นบ้านหมอ ที่น้องเคยอยู่มาสองเดือน น้องมีอาการสงบ เลิกดิ้น เลิกเลีย พอเห็นหน้าหมอ น้องนิ่ง ยอมให้หมออุ้มกลับขึ้นตึก

สามีเราบอกว่าเป็นเพราะเราที่ทุ่มเทให้น้องมากเกินไปจนสุดโต่ง  ที่เรามาเล่าเพราะอยากทราบความคิดเห็นของเพื่อนๆ น่ะค่ะ ขากลับเราร้องไห้ จนสามีบอกว่าเราดูป่วย น่าห่วงพอกัน  เมาจนถึงตอนนีเรายังไม่ได้รับการติดต่อจากหมอ เราทุกข์ใจมาก กลับมาเห็นของๆน้อง มันทำให้เราคิดถึงน้อง คิดถึงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันตลอด

ขอบคุณที่รับฟังนะคะ เราระบายออกไปได้เยอะเลย ขอบคุณทุกคำแนะนำล่วงหน้าค่ะ