มันคับแค้น แค้น ..ครับ เกินนับครั้ง

มันคับแค้น แค้น ..ครับ เกินนับครั้ง
ความเจ็บแค้น มันประดัง ..ฝังค่า เกินชาเฉย
รวมแผ่นดิน แล้วเจ็บ ..จนอ่วม อย่าได้ร่วม กันเลย
เลิก ..อ้างเอ่ย มานับญาติ  ..กะกรู จงขาดกัน

ร่วมแผ่นดิน กันไม่ได้ ..ก้อ คงต้องแยก
สับสาแหรก ตัดเชื้อ ..ให้เหลือสั้น
แผ่นดินใด ..ไร้ - ยุติธรรม เป็นสำคัญ
หั่นให้สั้น สะบั้นแหลก ..แล้ว  กะกรู แยก ทางเดิน.!!

ขอขอบคุณ : บทประพันธ์ ท่าน ศาล หัว ..