รักที่มันสายมาหลายปีแล้ว มันจะสมหวังเหมือนในหนังหรือนิยายมั้ยครับ

เป็นคนจีบใครไม่เป็นครับ รูปร่างค่อนข้างอ้วน คนจีนแต่ไม่ได้หล่อครับ
ไม่เคยคิดว่าจะมีคนสวยเข้ามาหา เธอเป็นรุ่นน้องโรงเรียนครับ

เรื่องราวของผมกับเธอ ขอข้ามไปที่ท้ายๆเรื่องเลยนะครับ

ผมกับน้องคุยกัน น้องชอบผม ผมก็ชอบน้องแต่ไม่ถึงขั้นรัก
เพราะรักใครยาก ต้องมั่นใจว่าเขาคือคนที่รักเราที่สุด
แล้วเราจะรักเขา

ทะเลาะกันบ่อยครับ เพราะผมใช้อารมณ์ แต่น้องก็ยกโทษให้ผมเสมอ
จนผมหลงตัวเองเล็กน้อย
ตอนนั้นผม 20 น้อง 18 เธอเป็นคนแรก ที่สถานะเกือบแฟน
แต่ไม่ใช่แฟน น้องเขาเคยเจ็บมา เขาก็อยากมั่นใจในผม

เขาว่า ผช เริ่มจาก 0 ถึง 100 แต่ ผญ จาก 100 ถึง 0
ผมรู้สึกว่า คุยกับเขาจนชิน ทะเลาะกับเขาก็บ่อย
เลยขอห่างครับ อยากแน่ใจ ผมรักน้องขึ้นจริงรึป่าว
รักแล้วรึยัง วันที่ผมขอห่าง น้องเสียใจครับ

วันหนึ่งผมไปค่ายปลูกป่าของคณะพยาบาล
ได้รู้จักรุ่นพี่พยาบาลน่ารักๆเยอะ
กลับมาเขาก็เป็นห่วงผม กลัวผมเป็นอะไร
แต่ผมไม่แยแส ไม่ตอบเขา แล้วยัง
กระดี้กระด้า คุยกับพี่ๆคณะพยาบาลเพราะพึ่งกลับมาจากค่าย
ด้วยความที่ใช้อารมณ์ บวกกับหลงตัวเองชั่วขณะ
ผมขอห่างกับน้องเขา และก็ม่อพี่พยาบาล

ช่วงที่ห่างกัน ผมเคลียร์กับพี่พยาบาล ขอโทษที่คิดเกินเลย
เพราะมารู้ทีหลังว่าพี่คนนั้นมีแฟนแล้ว แต่ก็คุยกับผมแบบหวาน
ด้วยความหลงตัวเองครับ ทำให้คิดว่าพี่เขามาอ่อย

หลังจากอารมณ์เย็น ขึ้น คิดไตร่ตรองหลายๆอย่าง
ใครคือคนที่ทะเลาะกับเราก็ยังห่วงเรา
ใครคือคนที่เรายอมทำให้ทุกอย่าง
ใครคือคนที่เคียงข้างเรา
ผมนึกถึงหน้าน้องคนนั้น
ผมรักน้องคนนั้นเข้าแล้วครับ

ผมตัดสินใจชาตินี้จะไม่รักใครอีก
หลังจากคุยกับเขามา 1ปี วันนี้ผมตัดสินใจรักเขา
ผมไปขอคืนดีเขา เขาบอกเขาเสียใจ
และโอกาสเขาไม่ได้มีให้ใครง่าย

คืนดีได้ 2 วัน พี่พยาบาลคนนั้นทักมาคุยอีกครับ
ในแบบรุ่นพี่รุ่นน้อง แต่เรายังฉุน ตอนหลงตัวเอง
คิดว่าพี่เขามาอ่อย
ใช้อารมณ์ครับ ทะเลาะกับพี่เขา

พี่พยาบาล มาโพสใส่กระดานข่าวเฟส
"สิ้นสุดสัมพันธภาพ"

น้องคนนั้นมาเห็นเท่านั้นหละครับ
ผมโดนลบเฟส

โทรไปง้อ ผมก็โดนบอกเลิกครับ
ตามไปง้อ ก็โดนไล่กลับครับ
วันนั้น ผมเต็ม 100 กับเขาแล้ว
แต่ผมทำให้เขาเหลือ 0

หลังจากนั้น ผมไม่ม่อใครอีก
รอแต่เขา อยากตามไปง้อเขา
เขาก็เปลี่ยนเบอร์
ผมมีนิสัยเสียครับ ไม่ชอบเก็บตัง
ไม่มีเงินเดินทางตามไปง้อครับ
ผมกับน้องเรียนคนละมหาลัย
คนละฝั่งกรุงเทพเลย

ครั้งสุดท้ายที่คุยกันทางกล่องข้อความเฟสบุ๊ค
น้องบอกผมว่า เจ็บครั้งนี้ คงไม่อยากมีใครอีกนาน
ซิ่วจนได้ที่เรียนที่ใหม่ อยากเริ่มใหม่
ตั้งใจเรียน ใครมาจีบก็ไม่สน ไม่อยากมีใคร
พี่ไม่ต้องห่วงหนูนะ หนูดูแลตัวเองได้

แต่ผมดื้อรั้น ยังส่งข้อความเฟสบุ๊คบอกคิดถึงเขาตลอด
จนเขาได้แต่อ่านข้อความผม แต่ไม่คุยตอบ

ผมอยากไปง้อนะ แต่ช่วงนั้น ผมปี 4 ต้องทำโปรเจคจบ
ไม่อยากเศร้าเรื่องน้อง เลยไม่ตามง้อ แต่ยังรักน้องเหมือนเดิม

จนตอนนี้ผ่านไป 2 ปี นับจากวันที่โดนบอกเลิก ผมก็ไม่ได้ตามง้อ
เพราะไม่รู้ที่อยู่หอพัก ไม่รู้เบอร์โทรศัพท์ ทักเฟสก็ไม่ตอบ
แต่น้องก็ไม่ได้บล็อกผมนะครับ แต่ไม่รับแอดเฟรน และปิดกั้นไพรเวทโพส

ผมเคยคิดจะเปิดใจให้คนอื่น แต่ทุกครั้งที่จะจีบ ผมจะคิดถึงน้องคนนั้น
ผมยังไม่เจอใครที่ทำให้ผมรู้สึกพิเศษเกินกว่าน้องคนนั้นได้

คงเพราะตัดสินใจ รักไปแล้วมั้งครับ ถึงพยามจีบใครเพื่อให้มาแทน
มันก็ไม่รู้สึกว่าใครพิเศษกว่าเขาซะที

เคยคิดจะตามง้อแล้วครับ ขอให้เพื่อนที่คณะเขาช่วย ก็เงียบ
ขอให้น้องรหัสเขาช่วย ก็เงียบ เลยเลิกหวังเรื่องตามง้อครับ
แต่ให้เพื่อนที่มีเฟสน้องเขา ดูอัพเดตโพสให้นะครับ
เหมือนน้องจะยังไม่มีแฟน น้องเขาทำตามที่เคยบอกผมได้จริงๆครับ
ไม่คิดจะมีแฟน จะตั้งใจเรียน น้องเรียนหนักครับ
ตอนก่อนเขาจะเลิกตอบข้อความผม
รู้สึกดีใจครับ ที่น้องทำได้อย่างที่เขาพูด

เวลาผมผ่านหน้าบ้านน้องเขา
ผมจะชะเง้อมองเข้าไปในบ้านเขาครับ
บ้านน้องเป็นร้านอาหาร
แต่แอบมองมา 2 ปีแล้วครับ ไม่เคยเจอเลย
เวลาเข้าไปกินร้านเขา ผมถามแม่เขา
จะบอกว่า น้องเรียนหนักไม่ค่อยกลับบ้าน

ผมรอจนน้ำตาข้างในอกล้นปริ่มแล้วครับ
วันนั้นที่ทำผิด เพราะผมเป็นเด็กไม่คิด
วันนี้ผมทำงาน เรียนจบ ประสบความสำเร็จ
ใช้ชีวิตเบื้องต้น ผมพร้อมดูแลน้องเขา

ผมแค่อยากถามน้องว่า
ผมกลับไปเริ่มต้นกับน้องได้มั้ย หรือ
อยากให้เขาตอบผม ว่าเขาไม่คิดอะไรกับผมอีกแล้ว
ผมจะไม่เพ้อถึงน้องอีกเลย
ผมรอคอยที่จะขอโทษ ที่จะถามคำถาม
และฟังคำตอบของน้องคนนั้นมา 2 ปีแล้วครับ
ผมไม่สามารถเปิดใจกับใครได้
ถ้าผมไม่ได้ยินคำพูดจากน้องคนนั้น
ที่จะเป็นกุญแจเปิดใจผม และไปเริ่มใหม่ต่อกับใครซักคน

อย่างน้อยผมอยากบอกคำที่ผมไม่มีโอกาสได้บอก
"พี่รักน้อง..นะครับ"

หากผมรอคอยโดยไม่ตามหาน้องเขาต่อ
แต่รอเจอในซักวัน รักที่มันสายมาหลายปีแล้ว
มันจะมีโอกาสสมหวัง หรือได้เริ่มใหม่มั้ยครับ