ความเหงา

ในห้องที่ไม่ว่างป่าว เรานั้งอยู่ในนั้น
เจ้าความเหงา เอามือมาแตะที่ไหล่ของเรา มันกอดเรา
อ้อมกอดที่ปราศจากความอบอุ่น.....มันเย็นถึงขั่วหัวใจ
ปล่อย!!! เราตะโกนบอกความเหงา
มันกอด แน่นขึ้นๆ เราหายใจไม่ออก
เราสะบัดตัวออกมา และกระชากที่คอเสื้อของมัน
ออกไป!!! เราพูดพร้อมกับมือที่ง้างอยู่ข้างหู
เราต่อยไปทีโหนกแก้มข้างซ้าย
ความเหงาสวนกลับมาทีโหนกแก้มด้านขวา
เราเสยคางเจ้าความเหงาและอีกหมัดที่ลิ้นปี่
ความเหงาล้มลง และแน่นิ่งไป
เรายัดมันใส่กระเป๋า แล้วโยนมันลงไปในแม่น้ำ
น้ำหยดเล็กๆจากลูกตา หยดลงผิวน้ำ กระจายออกเป็นวงกว้าง
เรากระโดดลงน้ำไป ดึงความเหงาขึ้นมา
ผิวน้ำที่สั่นไหวกลับมาราบเรียบ
ความเหงา เป็นเพื่อนของเราตั้งแต่นั้น
.............กวีแปลงจากความเงียบ อมตยา ซะการียา