ขอพื้นที่เล็กๆระบายความในใจหน่อยเถอะ คิดจะโพสมาหลายปีแล้ว ไม่ได้ทำสักที ขอสัก1-2คอมเม้นได้มั้ยให้รู้ว่ามีคนมาอ่านก็ยังดี
ผมชอบผญ.คนนึง เจอตอนเรียนพิเศษตอนม.ปลาย เธอและกลุ่มเพื่อนๆเธอน่ารักทุกคน แต่ผมถูกชะตาเธอเป็นพิเศษ ก็เลยได้คุยกันผ่านMSN คุยกันบ่อยมาก แทบทุกวัน นั่งรอเธอออนแล้วก็คุยๆๆ ผมจีบผญ.ไม่เป็น เรียกว่าเข้าขั้นห่วยแตก แค่ยกมือบะบายตอนกลับบ้านผมยังเขิล ต้องให้เธอบะบายก่อน เราเจอกันทุกอาทิตย์ตลอดสองปี แต่ผมแทบไม่เคยคุยต่อหน้า ได้แต่คุยMSN
จนจบม.6 แยกย้ายกันเข้ามหาลัย ผมให้ของขวัญในวันสุดท้ายที่เรียน แต่ก็ไม่เคยบอกชอบหรือรัก เวลาผ่านไป เราก็คุยกันตลอดผ่านแชท สุดท้ายช่วงหมาลัยประมาณปีหนึ่งปีสอง ผมก็บอกชอบไป...ก็แน่ละ ผิดหวัง เธอคิดแค่เพื่อน ช่วงแรกสบายใจมากที่อย่างน้อยได้บอกความในใจที่เก็บมาหลายปี เราแทบจะสนิทกันกว่าเดิม มีอะไรคุยกันได้หมด เธอเล่าเรื่องที่เป็นความลับให้ผมฟัง ผมรู้สึกดีมาก ที่เธอไว้ใจ
เราก็คุยกันเหมือนเดิม คุยกันเยอะผมก็ยังชอบเหมือนเดิม สุดท้ายก็ห้ามใจไม่ไหว ผมพยายามจีบเธออีก กะว่าสักวันต้องใจอ่อน แต่ก็ไม่เลยยยยยย โดนปฏิเสธ เธอแทบจะย้ำทุกครั้งว่า คิดแค่เพื่อน พยายามอยู่อีก3-4ครั้งได้ ในรอบ4-5ปีหลัง จนครั้งล่าสุดก็ประมาณ1ปีแล้ว ช่วงหลังผมก็เริ่มมีสกิลด้านจีบหญิงบ้างหลังจากลองผิดลองถูกมาหลายครั้ง จนคราวนี้ขอวัดใจด้วยการตื้อครั้งสุดท้าย สุดท้ายจริงๆ เพราะบอกกับตัวเองว่า รอไม่ไหวแล้ว...มันเหนื่อยใจ
ผมก็คุยเหมือนเพื่อนแหละ แต่คราวนี้เน้นโทรบ่อยๆ (ปกตินานๆๆๆๆๆจะโทรทีนึง เฉลี่ยปีละครั้งสองครั้งได้ = =') คราวนี้โทรถี่หน่อย อาทิตย์ละ1-2ครั้งแล้วแต่จังหวะ จนเธอสงสัยก็เลยถามผมว่าจีบเหรอ...แน่นอนแหละผมบอกว่าจีบ เธอก็เลยไม่รับโทรศัพท์ผม ผมก็ตื้อเลยคราวนี้ เพราะตั้งใจจะพยายามให้ถึงที่สุด ถ้าหมดแรงแล้วจะหยุด หยุดทุกๆอย่าง ปรากฎว่า เดือนกว่าๆ ที่เธอไม่คุยกับผมเลย ไม่ว่าจะแชทหรือโทรศัพท์
ผมยอมแพ้ เสียใจโคตรๆๆเสียใจที่เราเป็นเพื่อนกันมา7ปี ไม่มีสักครั้งที่เธอจะให้โอกาสผม แต่ผมก็เข้าใจนะว่าบางคนเราให้ได้แค่เพื่อนจริงๆ ถ้าผมไม่คิดกับเธอเกินเพื่อน เราคงเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากๆๆ ผมเสียใจนะที่ผมทำทุกอย่างพัง ถึงตอนนี้ผมบอกเธอว่า ผมขอเวลาสักพัก อยากให้คุยกันน้อยๆ ขอผมทำใจก่อน เธอโกรธผมแหละ...ผมก็รู้ เป็นใครใครก็โกรธที่โดนเพื่อนบอกให้เลิกคุยกัน
ผ่านมาเกือบๆ1ปีได้แล้วมั้ง เราคุยกันน้อยลงเยอะ แต่ทุกครั้งที่คุย ผมแทบจะหยุดไม่อยู่ ต้องเบรคตัวเองอย่างมาก และเธอเองก็เช่นกัน(มั้ง) บางครั้งเธอคงเหงาๆอยากคุยกัยผมแบบเพื่อน แต่ผมก็ต้องตัดบทเพราะผมไม่อยากรักเธอแล้ว ผมพอแล้วจริงๆ ผมเป็นห่วงและคิดถึงและอยากคุยและอยากเจอ แต่ก็ห้ามใจไว้ หวังว่าสักวันผมตัดใจได้แล้วเราคงเป็นเพื่อนที่ดีกันเหมือนเดิม
ผมขอโทษที่ทำลายความเป็นเพื่อน แต่ผมไม่เคยเสียใจที่ได้บอกชอบเธอไป ถ้ารู้ว่าจะจบแบบนี้ผมก็ยังจะบอกชอบเธอเหมือนเดิมและจะพยายามหลายๆครั้งเหมือนเดิม เพราะอย่างน้อย ผมได้พยายามอย่างที่สุดแล้ว
จนวันนี้ ก็ราวๆ8ปีแล้วที่รู้จักกันมา ผมและเธอก็ไม่เคยมีแฟน ผมก็มีจีบคนอื่นนะในช่วงมหาลัย เวลาโดนเธอปฏิเสธก็จะเขวไปทีนึงแล้วสุดท้ายก็กลับมาใหม่ ผมก็ไม่รู้จะไปจีบใคร พยายามหาอยู่ พยายามหาคนที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมชอบเค้าได้มากกว่าที่ชอบเธอ แต่หาไม่เจอจริงๆและก็ไม่ได้ไขว้ขว้าที่จะหา ก็โสดกันไปยาวๆ ทำงานแล้วบอกตรง...หายากกว่าตอนเรียนเยอะ
จบและพยายามย่อแล้ว โล่งขึ้นนิดนึง
อึดอัดมาก...แค่อยากระบาย ตัดใจจากผญ.คนนึงไม่ได้ ไม่รู้ผมเป็นบ้าอะไร
ผมชอบผญ.คนนึง เจอตอนเรียนพิเศษตอนม.ปลาย เธอและกลุ่มเพื่อนๆเธอน่ารักทุกคน แต่ผมถูกชะตาเธอเป็นพิเศษ ก็เลยได้คุยกันผ่านMSN คุยกันบ่อยมาก แทบทุกวัน นั่งรอเธอออนแล้วก็คุยๆๆ ผมจีบผญ.ไม่เป็น เรียกว่าเข้าขั้นห่วยแตก แค่ยกมือบะบายตอนกลับบ้านผมยังเขิล ต้องให้เธอบะบายก่อน เราเจอกันทุกอาทิตย์ตลอดสองปี แต่ผมแทบไม่เคยคุยต่อหน้า ได้แต่คุยMSN
จนจบม.6 แยกย้ายกันเข้ามหาลัย ผมให้ของขวัญในวันสุดท้ายที่เรียน แต่ก็ไม่เคยบอกชอบหรือรัก เวลาผ่านไป เราก็คุยกันตลอดผ่านแชท สุดท้ายช่วงหมาลัยประมาณปีหนึ่งปีสอง ผมก็บอกชอบไป...ก็แน่ละ ผิดหวัง เธอคิดแค่เพื่อน ช่วงแรกสบายใจมากที่อย่างน้อยได้บอกความในใจที่เก็บมาหลายปี เราแทบจะสนิทกันกว่าเดิม มีอะไรคุยกันได้หมด เธอเล่าเรื่องที่เป็นความลับให้ผมฟัง ผมรู้สึกดีมาก ที่เธอไว้ใจ
เราก็คุยกันเหมือนเดิม คุยกันเยอะผมก็ยังชอบเหมือนเดิม สุดท้ายก็ห้ามใจไม่ไหว ผมพยายามจีบเธออีก กะว่าสักวันต้องใจอ่อน แต่ก็ไม่เลยยยยยย โดนปฏิเสธ เธอแทบจะย้ำทุกครั้งว่า คิดแค่เพื่อน พยายามอยู่อีก3-4ครั้งได้ ในรอบ4-5ปีหลัง จนครั้งล่าสุดก็ประมาณ1ปีแล้ว ช่วงหลังผมก็เริ่มมีสกิลด้านจีบหญิงบ้างหลังจากลองผิดลองถูกมาหลายครั้ง จนคราวนี้ขอวัดใจด้วยการตื้อครั้งสุดท้าย สุดท้ายจริงๆ เพราะบอกกับตัวเองว่า รอไม่ไหวแล้ว...มันเหนื่อยใจ
ผมก็คุยเหมือนเพื่อนแหละ แต่คราวนี้เน้นโทรบ่อยๆ (ปกตินานๆๆๆๆๆจะโทรทีนึง เฉลี่ยปีละครั้งสองครั้งได้ = =') คราวนี้โทรถี่หน่อย อาทิตย์ละ1-2ครั้งแล้วแต่จังหวะ จนเธอสงสัยก็เลยถามผมว่าจีบเหรอ...แน่นอนแหละผมบอกว่าจีบ เธอก็เลยไม่รับโทรศัพท์ผม ผมก็ตื้อเลยคราวนี้ เพราะตั้งใจจะพยายามให้ถึงที่สุด ถ้าหมดแรงแล้วจะหยุด หยุดทุกๆอย่าง ปรากฎว่า เดือนกว่าๆ ที่เธอไม่คุยกับผมเลย ไม่ว่าจะแชทหรือโทรศัพท์
ผมยอมแพ้ เสียใจโคตรๆๆเสียใจที่เราเป็นเพื่อนกันมา7ปี ไม่มีสักครั้งที่เธอจะให้โอกาสผม แต่ผมก็เข้าใจนะว่าบางคนเราให้ได้แค่เพื่อนจริงๆ ถ้าผมไม่คิดกับเธอเกินเพื่อน เราคงเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากๆๆ ผมเสียใจนะที่ผมทำทุกอย่างพัง ถึงตอนนี้ผมบอกเธอว่า ผมขอเวลาสักพัก อยากให้คุยกันน้อยๆ ขอผมทำใจก่อน เธอโกรธผมแหละ...ผมก็รู้ เป็นใครใครก็โกรธที่โดนเพื่อนบอกให้เลิกคุยกัน
ผ่านมาเกือบๆ1ปีได้แล้วมั้ง เราคุยกันน้อยลงเยอะ แต่ทุกครั้งที่คุย ผมแทบจะหยุดไม่อยู่ ต้องเบรคตัวเองอย่างมาก และเธอเองก็เช่นกัน(มั้ง) บางครั้งเธอคงเหงาๆอยากคุยกัยผมแบบเพื่อน แต่ผมก็ต้องตัดบทเพราะผมไม่อยากรักเธอแล้ว ผมพอแล้วจริงๆ ผมเป็นห่วงและคิดถึงและอยากคุยและอยากเจอ แต่ก็ห้ามใจไว้ หวังว่าสักวันผมตัดใจได้แล้วเราคงเป็นเพื่อนที่ดีกันเหมือนเดิม
ผมขอโทษที่ทำลายความเป็นเพื่อน แต่ผมไม่เคยเสียใจที่ได้บอกชอบเธอไป ถ้ารู้ว่าจะจบแบบนี้ผมก็ยังจะบอกชอบเธอเหมือนเดิมและจะพยายามหลายๆครั้งเหมือนเดิม เพราะอย่างน้อย ผมได้พยายามอย่างที่สุดแล้ว
จนวันนี้ ก็ราวๆ8ปีแล้วที่รู้จักกันมา ผมและเธอก็ไม่เคยมีแฟน ผมก็มีจีบคนอื่นนะในช่วงมหาลัย เวลาโดนเธอปฏิเสธก็จะเขวไปทีนึงแล้วสุดท้ายก็กลับมาใหม่ ผมก็ไม่รู้จะไปจีบใคร พยายามหาอยู่ พยายามหาคนที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมชอบเค้าได้มากกว่าที่ชอบเธอ แต่หาไม่เจอจริงๆและก็ไม่ได้ไขว้ขว้าที่จะหา ก็โสดกันไปยาวๆ ทำงานแล้วบอกตรง...หายากกว่าตอนเรียนเยอะ
จบและพยายามย่อแล้ว โล่งขึ้นนิดนึง