กำลังทำอะไรกันอยู่หรือ? ... ด.ช./ด.ญ. ประเทศไทย รู้หรือไม่ว่า...
การต้องการ "คนดี" เป็นการเรียกร้องที่สูงเกินไป เกินกว่าที่โลกนี้จะให้ได้ (นี่ไม่นับรวมเรื่อง คนดี ของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกันอีก)
การดึงดันที่จะไม่ยอมพูดคุยกัน ก็เท่ากับเป็นการผลักดันให้สถานการณ์มันเข้าสู่การปะทะกัน และกดดันให้ต้องมีเหตุรุนแรง สิ่งนี้เป็นอะไรที่แน่นอนที่สุด ถึงเมื่อมีความสูญเสียเกิดขึ้นมันก็ป่วยการแล้วที่จะโทษใคร เพราะมันไม่ได้ทำให้อะไรๆ ดีขึ้น
การทะเลาะกันในสังคมไทยมันไม่ใช่เรื่องผิวเผินง่ายๆ เหมือนพระเอกสู้กับผู้ร้าย โดยมีความดีความเลวอยู่คนละฝั่งชัดเจน มันซับซ้อนและเเหลมคมเกินกว่าที่เราจะใช้ ศีล5 ศีล10 หรือการทุจริตคอรัปชั่นมาพูดกันแล้วเข้าใจ และจบกัน มันซับซ้อนแหลมคมกว่านั้นหลายเท่านัก แหลมคมกว่าการต่อสู้ระหว่างลัทธิ พราหมณ์+พุทธ, ยิว+คริสต์ ในอดีตเสียอีก เพียงแต่ว่าสิ่งที่สังคมไทยกำลังทะเลาะกันมันอ่อนด้อยเกินกว่าที่สังคมในศรรตวรรษที่ 21 จะต้องมาสู้กัน
การต่อสู้นี้จะไม่มีใครแพ้หรือชนะอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในช่วงเวลาอันใกล้นี้ เหตุเนื่องด้วยมันมีความแหลมคมเกินกว่าสังคมจะตกผลึกกันได้ง่ายๆ แต่อาจจะชักงักหยุดลงเป็นช่วงๆ เนื่องด้วยความสะดุ้งตกใจจากการสูญเสียที่เกิดจากการปะทะหรือการเพลี้ยงผล้ำของแต่ละฝ่าย และจะปะทุเป็นพักๆ
แต่อย่างไรเสียก็ตาม แม้ว่าการต่อสู้นี้จะแหลมคมซักเพียงใดก็ตาม ถึงวันนี้สถาณการณ์เริ่มเข้าสู่การสุกงอม จนมันมีทางเลือกที่แสนจะง่ายๆ โดยไม่ซับซ้อนใดๆเลยคือ จะพูดคุยเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะ หรือจะเดินหน้าเข้าสู่การหั้มหั่นกันต่อ
สังคมขณะนี้ไม่ได้กำลังต่อสู้กันเพียงแค่คนสองคน หรือไม่กี่คน แต่มันเรียกได้ว่าคนเกือบทั้งประเทศ ... กระบวนการที่จะหลีกเลี่ยงความรุนแรงมันมีอยู่ เลือกสิ่งนั้นแทนการปะทะกันไม่ได้หรือ ... ด.ช./ด.ญ. ประเทศไทย ...
แต่เอาเถอะ ไม่เลือกวันนี้วันหน้าก็ต้องเลือก อยู่ที่ช้าเร็วเท่านั้นเอง .. แต่ระหว่างนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จงอย่าได้โทษใคร ในเมื่อเลือกกันแล้วว่าจะให้มันเป็นแบบนั้น
สู้ต่อไป ... รักนะเด็กโง่ ...
ถึง ด.ช./ด.ญ. ประเทศไทย
การต้องการ "คนดี" เป็นการเรียกร้องที่สูงเกินไป เกินกว่าที่โลกนี้จะให้ได้ (นี่ไม่นับรวมเรื่อง คนดี ของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกันอีก)
การดึงดันที่จะไม่ยอมพูดคุยกัน ก็เท่ากับเป็นการผลักดันให้สถานการณ์มันเข้าสู่การปะทะกัน และกดดันให้ต้องมีเหตุรุนแรง สิ่งนี้เป็นอะไรที่แน่นอนที่สุด ถึงเมื่อมีความสูญเสียเกิดขึ้นมันก็ป่วยการแล้วที่จะโทษใคร เพราะมันไม่ได้ทำให้อะไรๆ ดีขึ้น
การทะเลาะกันในสังคมไทยมันไม่ใช่เรื่องผิวเผินง่ายๆ เหมือนพระเอกสู้กับผู้ร้าย โดยมีความดีความเลวอยู่คนละฝั่งชัดเจน มันซับซ้อนและเเหลมคมเกินกว่าที่เราจะใช้ ศีล5 ศีล10 หรือการทุจริตคอรัปชั่นมาพูดกันแล้วเข้าใจ และจบกัน มันซับซ้อนแหลมคมกว่านั้นหลายเท่านัก แหลมคมกว่าการต่อสู้ระหว่างลัทธิ พราหมณ์+พุทธ, ยิว+คริสต์ ในอดีตเสียอีก เพียงแต่ว่าสิ่งที่สังคมไทยกำลังทะเลาะกันมันอ่อนด้อยเกินกว่าที่สังคมในศรรตวรรษที่ 21 จะต้องมาสู้กัน
การต่อสู้นี้จะไม่มีใครแพ้หรือชนะอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในช่วงเวลาอันใกล้นี้ เหตุเนื่องด้วยมันมีความแหลมคมเกินกว่าสังคมจะตกผลึกกันได้ง่ายๆ แต่อาจจะชักงักหยุดลงเป็นช่วงๆ เนื่องด้วยความสะดุ้งตกใจจากการสูญเสียที่เกิดจากการปะทะหรือการเพลี้ยงผล้ำของแต่ละฝ่าย และจะปะทุเป็นพักๆ
แต่อย่างไรเสียก็ตาม แม้ว่าการต่อสู้นี้จะแหลมคมซักเพียงใดก็ตาม ถึงวันนี้สถาณการณ์เริ่มเข้าสู่การสุกงอม จนมันมีทางเลือกที่แสนจะง่ายๆ โดยไม่ซับซ้อนใดๆเลยคือ จะพูดคุยเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะ หรือจะเดินหน้าเข้าสู่การหั้มหั่นกันต่อ
สังคมขณะนี้ไม่ได้กำลังต่อสู้กันเพียงแค่คนสองคน หรือไม่กี่คน แต่มันเรียกได้ว่าคนเกือบทั้งประเทศ ... กระบวนการที่จะหลีกเลี่ยงความรุนแรงมันมีอยู่ เลือกสิ่งนั้นแทนการปะทะกันไม่ได้หรือ ... ด.ช./ด.ญ. ประเทศไทย ...
แต่เอาเถอะ ไม่เลือกวันนี้วันหน้าก็ต้องเลือก อยู่ที่ช้าเร็วเท่านั้นเอง .. แต่ระหว่างนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จงอย่าได้โทษใคร ในเมื่อเลือกกันแล้วว่าจะให้มันเป็นแบบนั้น
สู้ต่อไป ... รักนะเด็กโง่ ...