จากความคิดของวัยรุ่นไทยคนหนึ่ง

เมื่อก่อนสมัยทักษินบริหารประเทศช่วงแรกไปทางไหนก็เห็นพี่ป้าน้าอาชมกันทั้งนั้นแต่พอมามีคดีที่ดินรัชดา มีม็อบ พธม.กระแสตีกลับ ความวุ่นวายเริ่มต้นเรื่อยมาตั้งแต่ปี49จวบจนปี53และยังมาถึงปีนี้ ผมสงสัยมากว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนไทย ทำไมช่องว่างระหว่างคนรวย ชนชั้นกลาง คนจน ถึงห่างมากขนาดนี้และยังถูกแยกให้กว้างกว่าเดิมด้วยคำว่าระบอบทักษิน ล้มเจ้า บลาๆๆ ทำไมผู้ใหญ่ทั้งหลายที่มีอำนาจในการกำหนดทิศทของประเทศไม่ยอมรับในกติกาต่างๆที่ตนเองสร้างขึ้นมาบ้าง ทำไมต้องใช้ประชาชนมาเป็นโล่ห์เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตนต้องการ บอกตรงๆครับเห็นบรรดาแกนนำทุกม็อบแล้วไม่อยากจะเชื่อว่าทำเพื่อชาติหรืออะไรก็ตามที่อ้าง นักการเมืองก็คือนักการเมือง มีแต่ผลประโยชน์ที่ตั้งอยู่บนความเดือดร้อนของประชาชน
การปิดกรุงเทพ ปิดแยกสำคัญ อ้างว่าจะไปปิดที่นั่นที่นี่ ผมมองว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรเลย เหมือนเดินหน้า2ก้าวถอยหลัง100ก้าว
เราควรจะหันกลับมามองสิ่งที่เรากำลังจะทำลงไปและฝากไว้ให้กับคนรุ่นลูก รุ่นหลาน  รุ่นผมดีกว่าไหม
หยุดเถอะครับ ไม่ว่าคุณจะ กปปส นปช คปท ขสมก ขสทบ อสมท อตก มอก สุดท้ายเราก็ตายใต้ผืนแผ่นดิน"ไทย"ทุกคน