เคยรึเปล่าครับ ช่วงหนึ่งของชีวิตที่เราท้อ อ่อนแอ เจอแต่ปัญหา ไม่มีใครเข้าใจเรา เราต้องการแค่ใครซักคนที่เข้าใจเรา
แล้วอยู่ๆก็มีใครคนนึงเข้ามาทำความรู้จักคุณ คอยให้กำลังใจคุณ เป็นคนที่เพิ่งรู้จักเรา แต่เข้าใจเรามากกว่าคนที่รู้จักเรามานานแล้วซะอีก
คอยส่งเพลงรักให้คุณฟังทุกวัน ส่งคลิปเสียงให้คุณฟังทุกวันจนคุณตกหลุมรักเค้า เราคุยกันทุกวันเกือบ 2 ปีครับ
จนกระทั่งวันนึงเค้าส่งเพลง "Just so you know" ผมเลยตัดสินใจสารภาพไปว่าผมชอบเค้า แต่คำตอบของเค้าคือ เราเป็นแค่เพื่อนกันดีกว่าครับ หลังจากวันนั้นเค้าก็ทำตัวปกติเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ผมไม่รู้ว่าควรวางตัวยังแต่ผมก็ทำตัวเหมือนปกติต่อไปจนกระทั่งผมและเค้าเข้ามหาลัยจนกระทั่งตอนจะจบปี1 หลังสอบFinalของมหาลัยเสร็จ พอดีว่าใกล้วันเกิดเค้าผมก็ตั้งใจจะทำการ์ดวันเกิดให้เค้า ตอนที่กำลังนั่งตัดกระดาษ เค้าก็ทักมาบอกผมว่า เค้ามีแฟนแล้วนะ ผมพูดไม่ออกจริงๆทำได้แค่วางกรรไกร แล้วพิมพ์ตอบเค้าไปว่ายินดีด้วยนะ ผมก็ถามเค้าว่าผมต้องทำใจแล้วใช่รึเปล่า เค้าก็ตอบกลับมาว่าใช่ ผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้เงียบๆคนเดียวในห้องนอน
หลังจากนั้นเค้าก็ขาดการติดต่อไปหายไปจากชีวิตผมเลย ระหว่างนั้นผมก็ทำตัวเหลวแหลก ใช้ชีวิตไปวันๆ คุยกับใครทีละหลายๆคน จนผมคิดขึ้นมาได้ว่าถ้าผมคิดจะรอเค้า ผมต้องอยู่ในสภาพที่เราอยู่ได้ไไม่ใช่ขาดเค้าไม่ได้ อยู่ๆวันหนึ่งเค้าก็กลับมาเล่าว่าช่วงที่เค้าหายไปเป็นยังไงบ้าง ทะเลาะกับแฟนยังไงบ้าง ผมก็เป็นคนคอยรับฟังเค้าแก้ปัญหาให้เค้า แนะนำเค้าตลอด แล้วเค้าก็หายไปนานจนผมกำลังจะเริ่มต้นใหม่กับใครซักคนได้ เค้าก็กลับมา ผมก็กลับมาเพื่อรอเค้า จนตอนนี้ 5 ปีผ่านมาแล้ว เค้ายังคงมาๆหายๆ ทำเหมือนผมเป็นของตาย ตอนนี้เค้ามีแฟนใหม่แล้ว เค้ารักแฟนเค้ามาก แต่ก็บ่นกับผมบ่อยๆว่าเหงา เค้าบอกผมว่าเค้ารักทั้งผมและแฟนเค้าแต่เค้าเลือกแฟนเค้า ผมควรทำยังไงครับ ผมควรออกไปจากชีวิตเค้ารึเปล่า ทำไมผมไม่รู้สึกว่าผมจะหยุดรอแล้วซะที ผมรักเค้าจริงๆหรือผมแค่ต้องการครองครองเค้าครับ?
ผมอาจจะยังเด็ก ประสบการณ์อะไรๆก็คงน้อย แต่มันยากนะครับกับการที่คนที่ชอบผู้ชายด้วยกันรู้สึกมากกว่าเพื่อนกัน คุยกันทุกวันจนรู้สึกว่าเค้าเป็นคนสำคัญคนนึงในชีวิตจะอยู่ในชีวิตเรานานขนาดนี้ จนทุกวันนี้ผมแทบจะไม่เปิดรับใครเลย ถ้ารู้สึกว่าไม่ใช่ผมจะไม่ให้ความหวัง เพราะกลัวเค้าเป็นแบบที่ผมเคยเจอมา มันยากนะครับกับการที่ผมจะหาใครอีกคนเข้ามาในชีวิตที่จะมาคุยกับเราทุกวันมากกว่า5ปึ โดยเฉพาะผู้ชายอย่างผม
ปล. ผมกับเค้าจบจากโรงเรียนชายล้วนในกทม.ทั้งคู่แต่คนละโรงเรียนกัน ปัจจุบันอยู่มหาลัยแล้วแต่คนละที่กัน
ขอบคณที่ทนอ่านผมระบายมากครับ
เคยรักใครจนไม่เหนื่อยที่จะรอรึเปล่าครับ? ผมไม่แน่ใจว่านี่เป็นความรักรึเปล่าครับ? หรือ ผมแค่ต้องการครอบครองครับ?
แล้วอยู่ๆก็มีใครคนนึงเข้ามาทำความรู้จักคุณ คอยให้กำลังใจคุณ เป็นคนที่เพิ่งรู้จักเรา แต่เข้าใจเรามากกว่าคนที่รู้จักเรามานานแล้วซะอีก
คอยส่งเพลงรักให้คุณฟังทุกวัน ส่งคลิปเสียงให้คุณฟังทุกวันจนคุณตกหลุมรักเค้า เราคุยกันทุกวันเกือบ 2 ปีครับ
จนกระทั่งวันนึงเค้าส่งเพลง "Just so you know" ผมเลยตัดสินใจสารภาพไปว่าผมชอบเค้า แต่คำตอบของเค้าคือ เราเป็นแค่เพื่อนกันดีกว่าครับ หลังจากวันนั้นเค้าก็ทำตัวปกติเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ผมไม่รู้ว่าควรวางตัวยังแต่ผมก็ทำตัวเหมือนปกติต่อไปจนกระทั่งผมและเค้าเข้ามหาลัยจนกระทั่งตอนจะจบปี1 หลังสอบFinalของมหาลัยเสร็จ พอดีว่าใกล้วันเกิดเค้าผมก็ตั้งใจจะทำการ์ดวันเกิดให้เค้า ตอนที่กำลังนั่งตัดกระดาษ เค้าก็ทักมาบอกผมว่า เค้ามีแฟนแล้วนะ ผมพูดไม่ออกจริงๆทำได้แค่วางกรรไกร แล้วพิมพ์ตอบเค้าไปว่ายินดีด้วยนะ ผมก็ถามเค้าว่าผมต้องทำใจแล้วใช่รึเปล่า เค้าก็ตอบกลับมาว่าใช่ ผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้เงียบๆคนเดียวในห้องนอน
หลังจากนั้นเค้าก็ขาดการติดต่อไปหายไปจากชีวิตผมเลย ระหว่างนั้นผมก็ทำตัวเหลวแหลก ใช้ชีวิตไปวันๆ คุยกับใครทีละหลายๆคน จนผมคิดขึ้นมาได้ว่าถ้าผมคิดจะรอเค้า ผมต้องอยู่ในสภาพที่เราอยู่ได้ไไม่ใช่ขาดเค้าไม่ได้ อยู่ๆวันหนึ่งเค้าก็กลับมาเล่าว่าช่วงที่เค้าหายไปเป็นยังไงบ้าง ทะเลาะกับแฟนยังไงบ้าง ผมก็เป็นคนคอยรับฟังเค้าแก้ปัญหาให้เค้า แนะนำเค้าตลอด แล้วเค้าก็หายไปนานจนผมกำลังจะเริ่มต้นใหม่กับใครซักคนได้ เค้าก็กลับมา ผมก็กลับมาเพื่อรอเค้า จนตอนนี้ 5 ปีผ่านมาแล้ว เค้ายังคงมาๆหายๆ ทำเหมือนผมเป็นของตาย ตอนนี้เค้ามีแฟนใหม่แล้ว เค้ารักแฟนเค้ามาก แต่ก็บ่นกับผมบ่อยๆว่าเหงา เค้าบอกผมว่าเค้ารักทั้งผมและแฟนเค้าแต่เค้าเลือกแฟนเค้า ผมควรทำยังไงครับ ผมควรออกไปจากชีวิตเค้ารึเปล่า ทำไมผมไม่รู้สึกว่าผมจะหยุดรอแล้วซะที ผมรักเค้าจริงๆหรือผมแค่ต้องการครองครองเค้าครับ?
ผมอาจจะยังเด็ก ประสบการณ์อะไรๆก็คงน้อย แต่มันยากนะครับกับการที่คนที่ชอบผู้ชายด้วยกันรู้สึกมากกว่าเพื่อนกัน คุยกันทุกวันจนรู้สึกว่าเค้าเป็นคนสำคัญคนนึงในชีวิตจะอยู่ในชีวิตเรานานขนาดนี้ จนทุกวันนี้ผมแทบจะไม่เปิดรับใครเลย ถ้ารู้สึกว่าไม่ใช่ผมจะไม่ให้ความหวัง เพราะกลัวเค้าเป็นแบบที่ผมเคยเจอมา มันยากนะครับกับการที่ผมจะหาใครอีกคนเข้ามาในชีวิตที่จะมาคุยกับเราทุกวันมากกว่า5ปึ โดยเฉพาะผู้ชายอย่างผม
ปล. ผมกับเค้าจบจากโรงเรียนชายล้วนในกทม.ทั้งคู่แต่คนละโรงเรียนกัน ปัจจุบันอยู่มหาลัยแล้วแต่คนละที่กัน
ขอบคณที่ทนอ่านผมระบายมากครับ