พอดีว่ามีน้องใหม่เข้ามาอยู่ที่แผนก เป็นลูกผู้หลักผู้ใหญ่ฝากฝังมา
แต่น้องเค้าเหมือนถูกเลี้ยงมาไม่ให้เข้าสังคมยังไงไม่รู้อ่ะค่ะ สมมติชื่อ เจ
ก่อนอื่นเกริ่นก่อนว่างานเราเป็นงานราชการ วงการมีสี มีลูกน้อง มีเจ้านาย อยู่ในระบบยศถา
น้องคนนี้เค้าเข้ามาอาทิตย์ที่เราลาพักร้อนพอดี ในแผนกส่วนใหญ่มีแต่ผู้ชาย
นอกจากเราที่เป็นผู้หญิงยังมีอีก 2 คน คนนึงยศสูงกว่า ไปอบรมสัมนาเป็นเดือน
คน2 เป็นลูกน้อง ยศต่ำกว่า ต่ำกว่าน้องที่เข้าใหม่ด้วย แต่ทำงานเก่งมากเพราะอยู่มานาน..
ทำให้ลูกน้อง ต้องคอยดูแลน้องคนนี้ คอยสอนงานให้ไปก่อน
พอดีน้องคนนี้มี น้า ที่อยู่ที่ทำงานเดียวกัน แต่คนละแผนก แกมาเยี่ยมน้องบ่อยๆ แล้วครั้งแรกที่แกมา แกเห็นว่าพูดคุยสนิทสนมกะลูกน้อง
ลูกน้องมีการสอนงานให้ (หัวหน้าเป็นคนบอกให้ช่วยสอนงานเพราะเห็นเป็นผู้หญิงด้วยกัน ถ้าผู้ชายสอน น้องอาจจะเกร็ง)
แกก็รู้สึกไม่พอใจ ประมาณว่าทำไมต้องทำตัวหนิทหนมกะลูกน้อง ศักดิ์ศรีไม่เท่ากัน
ประกอบกับน้องคนนี้ ก็มีลูกพี่ลูกน้องซึ่งอายุเท่ากัน อยู่ที่ทำงานเดียวกันอีก แต่คนละแผนก สมมติชื่อ เอ
น้องเอ เป็นเด็กร่าเริง ช่างพูดคุย ตลกโปกฮา เข้ากะคนอื่นได้ดี
แต่น้องเจ พูดน้อย ขี้กลัว ไม่ค่อยมีสังคม (เหมือนถูกเลี้ยงมาไม่ให้มีสังคมอ่ะ)
เราชวนไปกินข้าว ช่วงแรกๆก็ไปด้วยกันตลอดนะ ประมาณ 2อาทิต หลังๆ ชวนไปไหนไม่ไป มีข้ออ้างตลอด
นี่มาอยู่ 2 เดือนละ ตั้งแต่เดือนที่2 ไม่ไปกินข้าวกับเราเลย กลับไปกินที่บ้านตลอด บ้าน(หอพัก)อยู่ใกล้ที่ทำงาน
มารู้อีกที ลูกน้องมาบอก (ลูกน้องสนิทกะน้อง เอ ) บอกว่า น้องเอบอกมาว่า บ้านเค้าบอกไม่ให้ไปกินข้างนอก ให้กินแต่สวัสดิการในที่ทำงาน ไม่ให้คบกะลูกน้อง เหมือนศักดิ์ศรีไม่เท่ากัน ที่บ้านน้องเอก็คุยกะพ่อเค้าว่าเกินไปหรือเปล่า แบบนี้มันไม่ส่งผลดีกะตัวน้องเค้านะ ต่อไปจะลำบาก แต่ไม่มีใครฟัง ก็เลยปล่อยๆไป
เราก็..เอิ่มม เราต้องเป็นพี่เลี้ยงด้วยสิ เกิดเป็นไร มีปัญหาไรเด๋วหาว่าเราไม่ดูแล แต่ชวนแล้วก็ปฏิเสธตลอด เราก็เบื่อนะเว้ย เราก็ไม่ใช่นักจิตวิทยา ไม่รู้ต้องพูดยังไง คือน้องก็ไม่ใช่อายุน้อยๆเหมือนเด็กจบใหม่ อายุ27 แล้ว เคยผ่านงานเอกชนมาแล้ว แต่ไม่รู้ไง ไม่มีเพื่อนสนิทซักคน ไม่คบใครเลยได้มั้ง ตั้งแต่สมัยเรียน ก็ไม่มีกลุ่มเพื่อนเหมือนคนอื่นๆเค้า
แล้วเรื่องงาน ก็ลาบ่อยมาก วันศูกร์บ่ายที ก็จะลากลับก่อน บ้านอยู่ต่างจังหวัด คือ บ่อยเกิน
เพิ่งเข้างานมาไม่เท่าไหร่ ลาขนาดนี้แล้ว ผอ.แกก็ไม่ว่าอะไร คือก็คงอยากว่า แต่พ่อน้องเค้านายพลอ่ะ ก็เกรงใจ (แต่เราก็ลูกนายพล เกษียณ นะ)
แล้วจะลาก็ไม่มาบอกตรงๆ ส่งกระดาษเขียนลายมือให้ คือเคยบอกหลายรอบแล้วว่า มาบอกตัวต่อตัวก็ได้ ไม่ต้องเป็นทางการ ไม่มีใครว่า ขอให้บอกตามตรง คนกันเองทั้งนั้น แต่เขียนมาแบบทางการมากกกก
วันนี้เอาอีก พอดีเมื่อวันหยุดน้องประสบอุบัติเหตุนิดหน่อย แต่เมื่อวันจันทร์ โกหกว่าท้องเสีย เลยไม่มา แต่จริงๆเป็นเยอะ แต่ไม่กล้าบอก
ให้พ่อโทรมาหาผอ.เลยรู้กันทั้งแผนก วันอังคารมาทำงานเพราะเกรงใจที่ทำงาน แต่ลาบ่ายไปหาหมอ วันพุธไม่มา วันนี้มาช่วงเช้า บ่ายลาไปพักผ่อน เดินเอากระดาษมาให้เราที่โต๊ะ ทำความเคารพแล้วเดินไปเลย เราก็หยิบมาอ่าน ใจความว่า .. ขอโทษด้วยค่ะ ลาอีกแล้ว หมอบอกให้กินยาเป็นเวลากี่วันๆ (เขียนวันที่มา) และหมอบอกไม่ให้ทำงานเอกสาร เพราะทำให้มึนเบลอ พี่คะ หนูจะโดนไล่ออกมั้ยคะ ..
(เอิ่มม ใครจะไล่ออกล่ะคะ พ่อน้องก็ใหญ่ขนาดนั้น แต่เลี้ยงลูกยังไงวะเนี่ย!!)
เราก็บอกพี่ๆที่ทำงานให้ทราบ ว่าน้องลา แล้วเอาใบให้เค้าดู .. ทุกคนเป็นห่วงในความไม่ปกติของเค้า แล้วฝากฝังให้เราช่วยดูแล
เราปวดเฮดเลย ไม่รู้จะจับให้เข้าที่เข้าทางยังไง จะไหวมั้ยเนี่ยย
ปรึกษาเรื่องเพื่อนร่วมงานค่ะ ไม่รู้จะจัดการยังไง (ระบาย)
แต่น้องเค้าเหมือนถูกเลี้ยงมาไม่ให้เข้าสังคมยังไงไม่รู้อ่ะค่ะ สมมติชื่อ เจ
ก่อนอื่นเกริ่นก่อนว่างานเราเป็นงานราชการ วงการมีสี มีลูกน้อง มีเจ้านาย อยู่ในระบบยศถา
น้องคนนี้เค้าเข้ามาอาทิตย์ที่เราลาพักร้อนพอดี ในแผนกส่วนใหญ่มีแต่ผู้ชาย
นอกจากเราที่เป็นผู้หญิงยังมีอีก 2 คน คนนึงยศสูงกว่า ไปอบรมสัมนาเป็นเดือน
คน2 เป็นลูกน้อง ยศต่ำกว่า ต่ำกว่าน้องที่เข้าใหม่ด้วย แต่ทำงานเก่งมากเพราะอยู่มานาน..
ทำให้ลูกน้อง ต้องคอยดูแลน้องคนนี้ คอยสอนงานให้ไปก่อน
พอดีน้องคนนี้มี น้า ที่อยู่ที่ทำงานเดียวกัน แต่คนละแผนก แกมาเยี่ยมน้องบ่อยๆ แล้วครั้งแรกที่แกมา แกเห็นว่าพูดคุยสนิทสนมกะลูกน้อง
ลูกน้องมีการสอนงานให้ (หัวหน้าเป็นคนบอกให้ช่วยสอนงานเพราะเห็นเป็นผู้หญิงด้วยกัน ถ้าผู้ชายสอน น้องอาจจะเกร็ง)
แกก็รู้สึกไม่พอใจ ประมาณว่าทำไมต้องทำตัวหนิทหนมกะลูกน้อง ศักดิ์ศรีไม่เท่ากัน
ประกอบกับน้องคนนี้ ก็มีลูกพี่ลูกน้องซึ่งอายุเท่ากัน อยู่ที่ทำงานเดียวกันอีก แต่คนละแผนก สมมติชื่อ เอ
น้องเอ เป็นเด็กร่าเริง ช่างพูดคุย ตลกโปกฮา เข้ากะคนอื่นได้ดี
แต่น้องเจ พูดน้อย ขี้กลัว ไม่ค่อยมีสังคม (เหมือนถูกเลี้ยงมาไม่ให้มีสังคมอ่ะ)
เราชวนไปกินข้าว ช่วงแรกๆก็ไปด้วยกันตลอดนะ ประมาณ 2อาทิต หลังๆ ชวนไปไหนไม่ไป มีข้ออ้างตลอด
นี่มาอยู่ 2 เดือนละ ตั้งแต่เดือนที่2 ไม่ไปกินข้าวกับเราเลย กลับไปกินที่บ้านตลอด บ้าน(หอพัก)อยู่ใกล้ที่ทำงาน
มารู้อีกที ลูกน้องมาบอก (ลูกน้องสนิทกะน้อง เอ ) บอกว่า น้องเอบอกมาว่า บ้านเค้าบอกไม่ให้ไปกินข้างนอก ให้กินแต่สวัสดิการในที่ทำงาน ไม่ให้คบกะลูกน้อง เหมือนศักดิ์ศรีไม่เท่ากัน ที่บ้านน้องเอก็คุยกะพ่อเค้าว่าเกินไปหรือเปล่า แบบนี้มันไม่ส่งผลดีกะตัวน้องเค้านะ ต่อไปจะลำบาก แต่ไม่มีใครฟัง ก็เลยปล่อยๆไป
เราก็..เอิ่มม เราต้องเป็นพี่เลี้ยงด้วยสิ เกิดเป็นไร มีปัญหาไรเด๋วหาว่าเราไม่ดูแล แต่ชวนแล้วก็ปฏิเสธตลอด เราก็เบื่อนะเว้ย เราก็ไม่ใช่นักจิตวิทยา ไม่รู้ต้องพูดยังไง คือน้องก็ไม่ใช่อายุน้อยๆเหมือนเด็กจบใหม่ อายุ27 แล้ว เคยผ่านงานเอกชนมาแล้ว แต่ไม่รู้ไง ไม่มีเพื่อนสนิทซักคน ไม่คบใครเลยได้มั้ง ตั้งแต่สมัยเรียน ก็ไม่มีกลุ่มเพื่อนเหมือนคนอื่นๆเค้า
แล้วเรื่องงาน ก็ลาบ่อยมาก วันศูกร์บ่ายที ก็จะลากลับก่อน บ้านอยู่ต่างจังหวัด คือ บ่อยเกิน
เพิ่งเข้างานมาไม่เท่าไหร่ ลาขนาดนี้แล้ว ผอ.แกก็ไม่ว่าอะไร คือก็คงอยากว่า แต่พ่อน้องเค้านายพลอ่ะ ก็เกรงใจ (แต่เราก็ลูกนายพล เกษียณ นะ)
แล้วจะลาก็ไม่มาบอกตรงๆ ส่งกระดาษเขียนลายมือให้ คือเคยบอกหลายรอบแล้วว่า มาบอกตัวต่อตัวก็ได้ ไม่ต้องเป็นทางการ ไม่มีใครว่า ขอให้บอกตามตรง คนกันเองทั้งนั้น แต่เขียนมาแบบทางการมากกกก
วันนี้เอาอีก พอดีเมื่อวันหยุดน้องประสบอุบัติเหตุนิดหน่อย แต่เมื่อวันจันทร์ โกหกว่าท้องเสีย เลยไม่มา แต่จริงๆเป็นเยอะ แต่ไม่กล้าบอก
ให้พ่อโทรมาหาผอ.เลยรู้กันทั้งแผนก วันอังคารมาทำงานเพราะเกรงใจที่ทำงาน แต่ลาบ่ายไปหาหมอ วันพุธไม่มา วันนี้มาช่วงเช้า บ่ายลาไปพักผ่อน เดินเอากระดาษมาให้เราที่โต๊ะ ทำความเคารพแล้วเดินไปเลย เราก็หยิบมาอ่าน ใจความว่า .. ขอโทษด้วยค่ะ ลาอีกแล้ว หมอบอกให้กินยาเป็นเวลากี่วันๆ (เขียนวันที่มา) และหมอบอกไม่ให้ทำงานเอกสาร เพราะทำให้มึนเบลอ พี่คะ หนูจะโดนไล่ออกมั้ยคะ ..
(เอิ่มม ใครจะไล่ออกล่ะคะ พ่อน้องก็ใหญ่ขนาดนั้น แต่เลี้ยงลูกยังไงวะเนี่ย!!)
เราก็บอกพี่ๆที่ทำงานให้ทราบ ว่าน้องลา แล้วเอาใบให้เค้าดู .. ทุกคนเป็นห่วงในความไม่ปกติของเค้า แล้วฝากฝังให้เราช่วยดูแล
เราปวดเฮดเลย ไม่รู้จะจับให้เข้าที่เข้าทางยังไง จะไหวมั้ยเนี่ยย