[กระทู้ขอระบาย] So hurt

เราบอกเลิกเขา เพราะเขารู้ความจริงบางอย่างของเรา ที่ใครๆก็ยากทำใจรับ ตอนที่เลิกกันเราพูดทำร้ายจิตใจเขาทุกอย่าง พูดว่าคนอย่างเราหาได้ดีกว่านี้เป็นสิบๆเท่า พูดว่าเราแค่เล่นสุนกๆ ไมเคยรักไม่คิดจริงใจ ไม่อ

เเต่ไม่เคยทำร้ายร่างกายตัวเองนะครับเเต่ชอบจินตนาการว่าเราโดนทำร้าย(อารมประมานทำร้ายจิตใจตัวเองมากกว่า555+)คือมันไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปมันมืดไปหมดทุกๆอย่างน่าเบื่อไปหมดรู้สึกผิดที่ทำไปกับเขา คือเข้าใจ

หัดปฏิเสธคนอื่นบ้าง หัดเห็นแก่ตัวบ้าง ไม่ใช่มึ*ยอมทุกๆคน แล้วมาบ่นว่ามึ* ”เหนื่อย” #ไร้สาระล้วนๆ

บังเอิญว่า...มันจะค่อยๆดีขึ้น

ขอบคุณทุกคอมเม้นค่ะ

ขออนุญาตลบกระทู้นะคะ ชาวเน็ตเดือดร้อนเยอะเกิน

คือแบบนี้ค่ะ หนูกับพี่ห่างกัน3ปี โตมาแบบอยู่ด้วยกันมาตลอด พี่หนูเป็นคนอารมณ์ขึ้นๆลงๆ ตั้งแต่เด็กหนูไม่เคยมีวันไหนที่ไม่ทะเลาะกับพี่เลยมั้งคะ เขาแกล้งหนูพอหนูทำกลับเขาไม่เคยยอมทำร้ายหนูตลอด ปัจจุบันพี่

"ความเหงา" แทบจะเป็นโรคประจำใจสำหรับเราไปแล้ว มักเกิดขึ้นเสมอ ๆ โดยไม่มีเหตุผล ไม่มีสาเหตุ ปริมาณ "ความเหงา" จะพุ่งสูงสุด ๆๆๆๆๆ ในเวลาขับรถกลับบ้านตอนเย็น ๆ และมองเห็นพระอาทิตย์ก

เหมือนกระทู้สารภาพบาปเวลามีปัญหากัน ของจขกท.เป็นนี่ค่ะ “มีคนที่ดีกว่าF(ชื่อแฟน) หรือพร้อมกว่าFตั้งเยอะแยะนะ แต่เค้าก็ไม่เลือก เค้าเลือกFไปแล้ว เค้าก็ต้องรับข้อเสียได้หมดตอนนี้ ถ้ายัอนเวลากลับไป