[กระทู้ขอระบาย] So hurt

เราบอกเลิกเขา เพราะเขารู้ความจริงบางอย่างของเรา ที่ใครๆก็ยากทำใจรับ ตอนที่เลิกกันเราพูดทำร้ายจิตใจเขาทุกอย่าง พูดว่าคนอย่างเราหาได้ดีกว่านี้เป็นสิบๆเท่า พูดว่าเราแค่เล่นสุนกๆ ไมเคยรักไม่คิดจริงใจ ไม่อ

เเต่ไม่เคยทำร้ายร่างกายตัวเองนะครับเเต่ชอบจินตนาการว่าเราโดนทำร้าย(อารมประมานทำร้ายจิตใจตัวเองมากกว่า555+)คือมันไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปมันมืดไปหมดทุกๆอย่างน่าเบื่อไปหมดรู้สึกผิดที่ทำไปกับเขา คือเข้าใจ

หัดปฏิเสธคนอื่นบ้าง หัดเห็นแก่ตัวบ้าง ไม่ใช่มึ*ยอมทุกๆคน แล้วมาบ่นว่ามึ* ”เหนื่อย” #ไร้สาระล้วนๆ

บังเอิญว่า...มันจะค่อยๆดีขึ้น

คำถามดูงี่เง่านะคะ เเต่พอเกิดปัญหาทะเลาะกันทีความคิดนี้มันก็ผุดขึ้นมาในหัวทุกที เรื่องที่ทะเลาะกันก็เป็นเรื่องงี่เง่า ไม่มีสาระ เเต่บางคำพูดเรารู้สึกว่ามันทำร้ายจิตใจเรา เราจะคิดขึ้นมาทันทีว่า นี่เหรอ

ชเคือบอกตรงๆเลยนะคะว่าเราเป็นคนที่เครียดสะสมมากๆ บ่นเครียดตลอดแต่ก็ไม่เคยพูดมันออกไปให้ใครได้ฟังเพราะรู้สึกว่าตัวเองน่ารำคาญเราเก็บมาโดยตลอดจนตอนนี้เป็นไมเกรนเรียบร้อยแล้วค่ะอีกนิดก็ซึมเศร้า555หยอกเย้

คนที่ทำไม่ดีกับเรา ทิ้งเราไม่พอ ยังฝากบาดแผลไว้กับเราก่อนทิ้ง อย่างแสนสาหัส เจ็บมาก ให้เวลาเป็นยารักษาใจ ประมาณ 1 เดือนแล้ว ก็ยังไม่สงบ ไม่เคยเจอใครที่ใจร้ายโหดร้าย ขนาดนี้เลย ทำร้ายเราได้ถึง สองครั

มีแต่ของอยากได้เต็มไปหมด... ของไร้สาระนะ555+ ไม่อยากสุดสุดจริงจริงจะพยายามไม่ซื้อ เก็บเงินเข้าไว้ลูกพ่อ ปล.อยากได้ด๋อยโยชิโนะ ><"