ใครเคยรู้สึกว่าไม่รู้จักตัวเองเลยบ้างรึป่าวคะ

เรากำลังรู้สึกแบบนั้นค่ะ เรารู้สึกว่าโตมากับตัวเองหลายสิบปีก็จริง แต่ไม่รู้จัก ไม่รู้ใจตัวเองเลย เรามีนิสัยเคยชินอย่างนึงตั้งแต่เด็กเล็กๆเลย คือเราชอบทำในสิ่งที่คนอื่นบอกให้ทำ เพื่อให้คนอื่นชอบเรา มองเราในแง่ดี ส่วนนึงเพราะเราอยากให้คนรัก ซึ่งมันก็คงไม่แปลกอะไร อีกส่วนนึงคือเราเคยทดสอบ ลองไม่ทำอย่างที่คนอื่นบอก และทำอย่างที่อยากทำ ผลออกมามันไม่ดีเลย เราเลยเรียนรู้ที่จะทำตามใจคนอื่นอยู่เรื่อย จนนานๆ เข้า เราเริ่มรู้สึกว่าเราไม่เป็นตัวเองเลย...แต่ปัญหาคือ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองต้องการอะไร

บางทีเราตอบใครไม่ได้เวลาเจอคำถามว่า ชอบอะไร อยากได้อะไร นู๋ต้องการอะไรกันแน่ บอกตรงๆในหัวเรามีแต่คำว่า นั่นสิ เราก็ไม่รู้เหมือนกัน ทุกวันนี้เราอยู่แบบหายใจทิ้งให้หมดๆ วัน ยังไงไม่รู้ เป็นแบบนี้มานานเป็นสิบๆปีแล้วด้วย ซึ่งมันไม่แฮปปี้เลยจริงๆ บางทีเราจะมีแรงฮึดทำอะไรขึ้นมาเป็นพักๆ และมักจะหมดกำลังใจถึงขั้นท้อแท้ร้องห่มร้องไห้เอาง่ายๆหลายรอบแล้ว มันไม่ดีสำหรับตัวเราใจเราเลยจริงๆ

ปัจจุบันนี้ เราทำขนมขายอยู่ เงินทุกบาทที่ได้กำไร เราใช้ช่วยเหลือหมาแมวจรจัดที่เรารับมาเลี้ยงไว้ เกือบ 100 ตัว (ส่วนเงินที่ใช้กับตัวเราเอง เรามีรายได้จากค่าเช่าบ้านหลังเล็กๆ ไว้สำหรับใช้จ่ายอยู่ค่ะ) เป็นสิ่งที่เรารู้สึกดีที่ได้ทำ ทุกครั้งที่เราสบตาพวกเค้า เป็นเวลาที่เรารู้สึกมีความสุขออกมาจากใจจริงๆ แต่พอเราละสายตาออกมา เราก็เริ่มรู้สึกแบบเดิมๆอีก บางทีเราเหนื่อย เหนื่อยมากๆ เราก็ถามตัวเองว่า เราทำไปเพื่ออะไร บางทีถ้าเราไม่อยู่ซะ เงินค่าเช่าก็คงเอาไปช่วยน้องหมาน้องแมวได้เหมือนกัน และพ่อแม่เราก็รักสัตว์ เค้าคงให้ความรักน้องหมาน้องแมวแทนเราได้ คือบางทีเราก็รู้สึกว่ามันเปล่าประโยชน์ที่เราทำ คือเหมือนว่าถ้าเราไม่อยู่ ค่ามันก็เท่ากัน

และเราก็รู้สึกว่างเปล่าอ่ะค่ะ เราไม่มีอะไรที่อยากทำ ไม่มีอะไรที่อยากได้ ไม่มีจุดหมายอะไร ไม่มีใครที่อยากอยู่ด้วย แค่ต้องหาเหตุผลที่จะอยู่อย่างคุ้มค่าไปวันๆ เราควรทำยังไงต่อไปดีคะ เฮ้อ