สวัสดีครับ
เอาเป็นว่าตามหัวกระทู้ล่ะครับ ก่อนที่จะจิ้นกันไกล ออกตัวไว้ก่อนว่าเป็นเพื่อนผู้หญิงนะครับ
ประเด็นคือผมมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง เจอกันนานแล้ว แต่เป็นคนรู้จักห่างๆ ไม่ค่อยได้ทักทาย จนวันหนึ่งเรากลายมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ มีอะไรก็ปรึกษากันทุกเรื่อง ออกแนวเป็นคู่กัดกันบ้าง กระทั่งเรื่องความรักของเพื่อนคนนี้ผมก็เป็นที่ปรึกษาให้ เพื่อนๆ หลายๆ คนก็เชียร์ให้จีบซะ หรือหลายๆ คนก็คิดว่าเรา 2 คนเป็นแฟนกันไปแล้ว แต่เรียนตามตรง ในวันนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไร คิดว่าเป็นเพื่อนกันมากกว่า
เอาจริงๆ ก็มีบ้างที่ผมพยายามบอกอ้อมๆ ไม่บอกไปตรงๆ เธอก็หัวเราะบ้าง พร้อมบอกว่า "เราเป็นอย่างนี้ล่ะดีแล้ว" ซึ่งผมก็เห็นด้วยว่าถ้าเป็นแฟนกันเราคงไม่มีความสัมพันธ์ที่แกล้งกันไปแกล้งกันมา ( 99% ผมเป็นฝ่ายโดนแกล้ง ) แบบนี้
จนมาวันหนึ่ง ผมเริ่มมีลางสังหรณ์แปลกๆ ตอนที่เธอบอกว่ามีเรื่องปรึกษา ซึ่งผมก็พอเดาว่าคงเป็นเรื่องความรักนั่นล่ะ จะประสบการณ์ จากท่าทางแบบนี้ ซึ่งก็เดาไม่ผิด แต่ครั้งนี้ผมรู้สึกแปลกๆ ไปครับ ครั้งแรกๆ ก็เคยมาปรึกษา ผมก็ไม่เคยคิดอะไร จนมาครั้งนี้ อยู่ๆ หัวใจผมก็หล่นวูบไป ในระหว่างที่คุยๆ กันให้คำปรึกษา ผมเองก็ทำหน้าที่เดิมคือให้คำปรึกษาและหวังจริงๆ ว่าถ้าเธอสมหวังก็คงดี แต่ในใจก็เกิดอาการแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ จะดีใจก็ไม่เต็มที่ จะเสียใจมันก็ไม่เต็มทาง
บางครั้งผมก็เคยวาดฝันว่าถ้าได้เธอมาอยู่ด้วยตลอดก็คงจะดี เราคงมีชีวิตคู่ที่สนุกมาก แต่ในทางกลับกันคำว่า "เป็นเพื่อน" ที่มาจากปากเธอ ก็ทำให้ผมไม่กล้าพูดคำนั้นออกไปตรงๆ และผมเองก็เลือกที่จะเป็นเพื่อนเธอมากกว่า
แต่ในวันนี้ผมชักเริ่มรู้สึกแล้วว่า ผมคงรักเธอเข้าให้แล้ว
ผมไม่รู้ว่าควรทำยังไงดีครับ
ผมควรที่จะเลือกที่จะเป็นเพื่อนกับเธออย่างนี้ต่อไปแล้วยินดีถ้าเธอประสบความสำเร็จในความรักนั้น?
หรือผมควรที่จะพยายามแย่งเธอกลับมา? ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าถ้าเลือกข้อหลังแล้วมันจะสำเร็จไหม หรือมันจะเป็นการทำร้ายเธอหรือเปล่า? ในเมื่อคนที่เธอรู้สึกดีด้วย คนที่อาจจะเป็นคู่ของเธอจริงๆ กำลังเข้ามาในชีวิต มันจะกลายเป็นเรื่องคาใจเธอ (และผม) หรือไม่?
ขอบคุณมากครับ ที่รับฟัง
ผมว่าผมรักเพื่อนผมแล้วล่ะครับ
เอาเป็นว่าตามหัวกระทู้ล่ะครับ ก่อนที่จะจิ้นกันไกล ออกตัวไว้ก่อนว่าเป็นเพื่อนผู้หญิงนะครับ
ประเด็นคือผมมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง เจอกันนานแล้ว แต่เป็นคนรู้จักห่างๆ ไม่ค่อยได้ทักทาย จนวันหนึ่งเรากลายมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ มีอะไรก็ปรึกษากันทุกเรื่อง ออกแนวเป็นคู่กัดกันบ้าง กระทั่งเรื่องความรักของเพื่อนคนนี้ผมก็เป็นที่ปรึกษาให้ เพื่อนๆ หลายๆ คนก็เชียร์ให้จีบซะ หรือหลายๆ คนก็คิดว่าเรา 2 คนเป็นแฟนกันไปแล้ว แต่เรียนตามตรง ในวันนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไร คิดว่าเป็นเพื่อนกันมากกว่า
เอาจริงๆ ก็มีบ้างที่ผมพยายามบอกอ้อมๆ ไม่บอกไปตรงๆ เธอก็หัวเราะบ้าง พร้อมบอกว่า "เราเป็นอย่างนี้ล่ะดีแล้ว" ซึ่งผมก็เห็นด้วยว่าถ้าเป็นแฟนกันเราคงไม่มีความสัมพันธ์ที่แกล้งกันไปแกล้งกันมา ( 99% ผมเป็นฝ่ายโดนแกล้ง ) แบบนี้
จนมาวันหนึ่ง ผมเริ่มมีลางสังหรณ์แปลกๆ ตอนที่เธอบอกว่ามีเรื่องปรึกษา ซึ่งผมก็พอเดาว่าคงเป็นเรื่องความรักนั่นล่ะ จะประสบการณ์ จากท่าทางแบบนี้ ซึ่งก็เดาไม่ผิด แต่ครั้งนี้ผมรู้สึกแปลกๆ ไปครับ ครั้งแรกๆ ก็เคยมาปรึกษา ผมก็ไม่เคยคิดอะไร จนมาครั้งนี้ อยู่ๆ หัวใจผมก็หล่นวูบไป ในระหว่างที่คุยๆ กันให้คำปรึกษา ผมเองก็ทำหน้าที่เดิมคือให้คำปรึกษาและหวังจริงๆ ว่าถ้าเธอสมหวังก็คงดี แต่ในใจก็เกิดอาการแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ จะดีใจก็ไม่เต็มที่ จะเสียใจมันก็ไม่เต็มทาง
บางครั้งผมก็เคยวาดฝันว่าถ้าได้เธอมาอยู่ด้วยตลอดก็คงจะดี เราคงมีชีวิตคู่ที่สนุกมาก แต่ในทางกลับกันคำว่า "เป็นเพื่อน" ที่มาจากปากเธอ ก็ทำให้ผมไม่กล้าพูดคำนั้นออกไปตรงๆ และผมเองก็เลือกที่จะเป็นเพื่อนเธอมากกว่า
แต่ในวันนี้ผมชักเริ่มรู้สึกแล้วว่า ผมคงรักเธอเข้าให้แล้ว
ผมไม่รู้ว่าควรทำยังไงดีครับ
ผมควรที่จะเลือกที่จะเป็นเพื่อนกับเธออย่างนี้ต่อไปแล้วยินดีถ้าเธอประสบความสำเร็จในความรักนั้น?
หรือผมควรที่จะพยายามแย่งเธอกลับมา? ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าถ้าเลือกข้อหลังแล้วมันจะสำเร็จไหม หรือมันจะเป็นการทำร้ายเธอหรือเปล่า? ในเมื่อคนที่เธอรู้สึกดีด้วย คนที่อาจจะเป็นคู่ของเธอจริงๆ กำลังเข้ามาในชีวิต มันจะกลายเป็นเรื่องคาใจเธอ (และผม) หรือไม่?
ขอบคุณมากครับ ที่รับฟัง