คุณเคยเป็นโรคซึมเศร้า รึปล่าว

ผมเคยเป็นมื่อปีที่แล้วนี้เอง ช่วง ม.5  ผมไม่มีเพื่อนที่สนิทเลยครับ คนรอบข้างเขาจะมีกลุ่มเพื่อนของเขา แต่ผมกลับไม่มี เพราะอดีตของผมเคยทะเลาะกับเพื่อนที่เคบสนิทมากๆคนนึง การทะเลาะครั้งนั้นทำให้นิสัยผมเปลี่ยนเป็นคนละคน จากที่เฮฮา เพื่อนเยอะ เพื่อนๆชอบ แต่กลับกลายเป็นคนนิ่ง เงียบ คุยไม่เก่ง ผมรับไม่ได้ครับ ผมมีเพื่อนที่สนิทแล้วอยู่กับผม เหลือแค่คนเดียวในช่วงนั้น แต่เพื่อนคนนั้นตอนพักกลางวันเขาก็จะไปอยู่กับกลุ่มของเขา(ห้องอื่น) ซึ่งทำให้ผมต้องนั่งกินข้าวคนเดียว  มีวันนึงเพื่อนเผลอพูดคำนึงตอนที่ผมแกล้งเขาออกมาว่า "เพราะนิสัยเสียแบบนี้ไง เพื่อนถึงไม่คบ" ความรู้สึกตอนนั่นคืออายครับ น้ำตาปริ่มออกมาแต่ต้องบังคับไม่ให้ไหล มันแทงใจดำมากๆครับ เวลานั่งในห้อง ก็นั่งคนเดียวทั้งๆที่เป็นโต๊ะคู่ หลังจากนั้นนิสัยของผมเปลี่ยนไปโดยสมบูรณ์คือ กลายเป็นคนที่ชอบอยู่คนเดียว ไม่ชอบสุงสิงกับใคร(เฉพาะใน ร.ร.) ผมชอบกลับมาคิดถึงชีวิตใน ม.ต้นเสมอครับ ผมอิจฉาตัวผมเองในสมัยนั้น ตัวผมคนเดิมหายไปแล้ว นิสัยผมเปลี่ยนและจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ ในช่วงเวลานั้น ผมเหลือแต่ญาติและครอบครัว ผมรู้ว่านี่คือสิ่งเดียวที่ผมรักมากและเข้าถึงได้ ช่วงที่ผมเป็นโรคนี้หนักที่สุด คือผมตอนที่พ่อผมดุผมว่า  "ทำตัวไม่มีประโยชน์เลย" ผมเจ็บสุดๆครับ ทั้งๆที่ไม่ใช่คำที่รุนแรงอะไรนัก แต่กลับทำใหผมนิสัยเปลี่ยนไปอีกขั้น คืนนั้ยผมนอนคลุมโปง คิดในใจว่า "ไม่มีใครเลยที่เข้าใจเรา ตอนนี้เราไม่มีทั้งเพื่อน ไม่มีอะไรเลย" แล้วผมก็ร้องไห้ ไม่อยากให้ถึงเช้า ไม่อยากไปเรียน พอคนอื่นด่าผม ผมจะบันทึกใส่ในNote บนไอโฟน และกลับมาคิดมากคนเดียวที่บ้านและร้องไห้ ตอนนั้นผมเป็นหนักมากครับ เคยคิดว่านี่เราเกิดมาทำไมเนี่ย ถ้าจะมีชีวิตที่ห่วยขนาดนี้ ชีวิตเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ นี่แค่ไม่มีเพื่อนเองนะ ทำไมถึงมีผลต่อจิตใจเราได้ขนาดนี้?  ปัจจุบันนี้เพื่อนผมคนนั้นเขาเสียชีวิตแล้วครับ จากโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว ผมเสียใจมาก ผมไม่เคยไปเยี่ยมเขาเลยสักครั้ง ผมไปแค่งานศพของเขา ซึ่งเขาก็ไม่รับรู้อะไรแล้ว ผมเสียใจมากๆครับ  แต่ตอนนี้อาการที่ผมเป็นมันหายไปหมดแล้ว ผมมีเพื่อนใหม่ และผมปรับตัวให้เข้ากับนิสัยของผมได้แล้ว ตอนนี้ผมมีความสุขดีครับ เคยย้อนกลับไปคิดถึงตอนนั้น มันก็เป็นช่วงเวลาที่สาหัสจริงๆครับ แต่มันทำให้ผมแข็งแรงขึ้นมาก ตอนนี้ผมอยู่ ม.6 ผมสอบติดเภสัชแล้ว และนี่คือสิ่งที่ผมดีใจมากๆ พ่อแม่และญาติก็ดีใจ ถ้ามองเป็นกราฟชีวิต จะเห็นเป็นกราฟที่ความชันพุ่งขึ้นสูงจากจุดที่ต่ำที่สุด  ปล.เรื่องที่เล่าเกี่ยวกับโรคซึมเศร้าของผมเนี่ย พ่อแม่ผมก็ไม่รู้นะครับ