เป็นคนที่รักสุนัข สงสาร
และดูแลทุกตัวที่พบเห็นว่าลำบากอดอยาก
ข้างถนน ในที่ทำงาน ในวัด ปั๊มร้าง
ในวัดนี้ เป็นกิจวัตรที่ทำมาเป็นเวลาหลายปี
ตกเย็นต้องไป ไปดูแล นำอาหารเม็ด
นำเศษอาหารไปให้ อิ่มบ้าง ไม่อิ่มบ้าง
ก็ยังดีที่ไม่ได้กิน
หลายท่านอาจจะคิดว่า วัดมีเศษอาหาร
เปล่าเลย มีคนคอยรอรับกลับบ้านหมด
ที่เหลือ พระก็นำเข้าตู้เย็น
ตกเย็น ญาติ สีกา ก็มารับไปเป็นหอบ ๆ
น้องหมาวัดก็อด อยู่กันตามเวรตามกรรม
คนที่นำมาปล่อย ก็ปล่อยไม่มีหยุดหย่อน
สารพัดกรณี ตอนแรกทำใจลำบากมาก
หลัง ๆ นี้ชิน แม้ว่าบางวันจะนอนหลับยาก
เพราะความคิดถึง และสงสาร
ผมเองในตอนแรก ก็คิดว่า น้องหมาในวัด
คงจะปลอดภัย อย่างน้อย คนเป็นพระ
ก็คงจะมีคำว่าเมตตา ไม่มากก็น้อย
นับวันก็จะเห็นความจริง
วันก่อนก็ไล่กวดให้ออกห่างกุฏิ
วันฝนตก แม่ลูกอ่อน คาบลูกไปอาศัยชายคา
ก็ไล่ออกมา
ผมนำอาหารไปเทข้างกุฏิ ก็บอกว่า มดมา ไม่ชอบ
เทข้างโบสถ์ ก็บอกเหม็น
มีอยู่ครั้งหนึ่ง
พระรูปหนึ่ง ยังกล้าพูดว่า
“โยมมาให้อาหารอย่างนี้
หมาก็ยิ่งเยอะ ไม่จบสิ้น”
ก็ไม่สนใจ ทำไงได้ สงสารชีวิต ๆ หนึ่งเหมือนเรา
วันนี้ ที่ต้องมาระบาย
ก็เพราะ พบมากับตาตนเอง
พระที่ว่าดีพอพึ่งพาได้
ตีน้องหมา ที่ขาเป๋อยู่แล้ว อย่างแรง
ตรงหลัง น้องหมาร้องเจ็บปวด
ต่อหน้าผมเลย ผมพูดไม่ออก
ได้แต่เดินตามน้องหมาที่โดนตี
นำอาหารเม็ดไปป้อน ไม่กิน
คงปวด นอนซุก ซม
น้องหมา เจ้าอย่าเป็นอะไร
ใจก็คิดว่า ทำไมจิตใจเลวอย่างอย่างนี้
อุตส่าห์คิดว่า ดี พึ่งพาได้
แต่ที่แท้ ตีน้องหมา
เพราะบางตัว ไม่ยอมใกล้พระรูปนี้เลย
……………..
บางตัวก็ตาบอด
หยอดตาบรรเทา ก็ไม่ได้ ไม่มีคนช่วยจับ
บางตัวก็แก่มาก ผมจะก่อไฟให้นอนกลางคืน
พระก็ไม่ยอม
บางตัวก็โดนรถชนตาย
ตายทุกวัน โดนกัด แย่งอาหาร
ข้างวัด ก็หลายสิบตัว
ถัดไป ก็เป็นสิบ ๆ ตัว
บางตัวจับไม่ได้ ปลอกคอก็แน่นแล้ว
บางตัวเคยอยู่ในวัด แต่ก็ต้องออกไปอยู่ถนนหน้าวัด
เสี่ยงต่อการถูกรถชน
คิดมาก สงสาร ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
ค่าอาหารเม็ด ก็พอสู้ได้
……………………….
เพราะเข้า ออก วัดทุกวัน ดูแลน้องหมา
เลยรู้ว่า
คนที่บวชเป็นพระบางคน ก็สะแต่ว่าบวช
ไม่มีจิตใจเมตตาเลย
ช่วงบ่าย ๆ เย็น ๆ
น้องหมาก็เริ่มหิว
กว่าผมจะไปถึง บางตัวก็ต้องตายเพราะรถชน
เศร้าใจที่สุด
ที่ที่คิดว่าจะปลอดภัย
กลับต้องเป็นที่ที่เสี่ยงสำหรับน้องหมา
น้องที่ไร้บ้าน ไร้ที่พักพิง
……………………….
เศร้าใจแท้สังคมมนุษย์
ขอระบายความเศร้า จากการดูแลน้องหมาไร้บ้าน
และดูแลทุกตัวที่พบเห็นว่าลำบากอดอยาก
ข้างถนน ในที่ทำงาน ในวัด ปั๊มร้าง
ในวัดนี้ เป็นกิจวัตรที่ทำมาเป็นเวลาหลายปี
ตกเย็นต้องไป ไปดูแล นำอาหารเม็ด
นำเศษอาหารไปให้ อิ่มบ้าง ไม่อิ่มบ้าง
ก็ยังดีที่ไม่ได้กิน
หลายท่านอาจจะคิดว่า วัดมีเศษอาหาร
เปล่าเลย มีคนคอยรอรับกลับบ้านหมด
ที่เหลือ พระก็นำเข้าตู้เย็น
ตกเย็น ญาติ สีกา ก็มารับไปเป็นหอบ ๆ
น้องหมาวัดก็อด อยู่กันตามเวรตามกรรม
คนที่นำมาปล่อย ก็ปล่อยไม่มีหยุดหย่อน
สารพัดกรณี ตอนแรกทำใจลำบากมาก
หลัง ๆ นี้ชิน แม้ว่าบางวันจะนอนหลับยาก
เพราะความคิดถึง และสงสาร
ผมเองในตอนแรก ก็คิดว่า น้องหมาในวัด
คงจะปลอดภัย อย่างน้อย คนเป็นพระ
ก็คงจะมีคำว่าเมตตา ไม่มากก็น้อย
นับวันก็จะเห็นความจริง
วันก่อนก็ไล่กวดให้ออกห่างกุฏิ
วันฝนตก แม่ลูกอ่อน คาบลูกไปอาศัยชายคา
ก็ไล่ออกมา
ผมนำอาหารไปเทข้างกุฏิ ก็บอกว่า มดมา ไม่ชอบ
เทข้างโบสถ์ ก็บอกเหม็น
มีอยู่ครั้งหนึ่ง
พระรูปหนึ่ง ยังกล้าพูดว่า
“โยมมาให้อาหารอย่างนี้
หมาก็ยิ่งเยอะ ไม่จบสิ้น”
ก็ไม่สนใจ ทำไงได้ สงสารชีวิต ๆ หนึ่งเหมือนเรา
วันนี้ ที่ต้องมาระบาย
ก็เพราะ พบมากับตาตนเอง
พระที่ว่าดีพอพึ่งพาได้
ตีน้องหมา ที่ขาเป๋อยู่แล้ว อย่างแรง
ตรงหลัง น้องหมาร้องเจ็บปวด
ต่อหน้าผมเลย ผมพูดไม่ออก
ได้แต่เดินตามน้องหมาที่โดนตี
นำอาหารเม็ดไปป้อน ไม่กิน
คงปวด นอนซุก ซม
น้องหมา เจ้าอย่าเป็นอะไร
ใจก็คิดว่า ทำไมจิตใจเลวอย่างอย่างนี้
อุตส่าห์คิดว่า ดี พึ่งพาได้
แต่ที่แท้ ตีน้องหมา
เพราะบางตัว ไม่ยอมใกล้พระรูปนี้เลย
……………..
บางตัวก็ตาบอด
หยอดตาบรรเทา ก็ไม่ได้ ไม่มีคนช่วยจับ
บางตัวก็แก่มาก ผมจะก่อไฟให้นอนกลางคืน
พระก็ไม่ยอม
บางตัวก็โดนรถชนตาย
ตายทุกวัน โดนกัด แย่งอาหาร
ข้างวัด ก็หลายสิบตัว
ถัดไป ก็เป็นสิบ ๆ ตัว
บางตัวจับไม่ได้ ปลอกคอก็แน่นแล้ว
บางตัวเคยอยู่ในวัด แต่ก็ต้องออกไปอยู่ถนนหน้าวัด
เสี่ยงต่อการถูกรถชน
คิดมาก สงสาร ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
ค่าอาหารเม็ด ก็พอสู้ได้
……………………….
เพราะเข้า ออก วัดทุกวัน ดูแลน้องหมา
เลยรู้ว่า
คนที่บวชเป็นพระบางคน ก็สะแต่ว่าบวช
ไม่มีจิตใจเมตตาเลย
ช่วงบ่าย ๆ เย็น ๆ
น้องหมาก็เริ่มหิว
กว่าผมจะไปถึง บางตัวก็ต้องตายเพราะรถชน
เศร้าใจที่สุด
ที่ที่คิดว่าจะปลอดภัย
กลับต้องเป็นที่ที่เสี่ยงสำหรับน้องหมา
น้องที่ไร้บ้าน ไร้ที่พักพิง
……………………….
เศร้าใจแท้สังคมมนุษย์