สวัสดีค่ะ^^
เราอยากสวดมนต์ทุกวันแต่ก่อนทำเป็นประจำ
แต่หลังๆห่างๆเพราะง่วงนอนขี้เกียจก็เลยปล่อยไป
หลังจากนั้นก็สังเกตนิสัยตัวเอง
จะใจร้อยขี้หงุดหงิด คือนิสัยแย่ทั่งนั้นเลย
จัดว่าความคิดไม่ดีพูดไม่ดีกระทำไม่ดี
เลยอยากกลับไปสวดมนต์แต่พอสวดอยู่
ในใจมันเหมือนไม่นิ่ง มันพูดว่าโอ้ยยย อยากนอนเมื่อยเลิกสวดเหอะๆ
แต่อีกใจเราต้องสวดต่อให้จบๆนิ่งไว้ๆจนเราร้องไห้ออกมาเลย
มันเหมือนทรมานเพราะเราไม่ได้สวดนานตามใจตัวเองตลอด
ฝืนมันมันก็ยิ่งต้านยังไงไม่รู้ ความคิดดีก็จะค่อยบอกเราเตือนเรา
แต่ทำไมความชั่วมันชนะตลอดเลย เราอยากชนะใจตัวเองให้ได้
TT