เขียนไปเรื่อยเปื่อย ตอน "จะเอาฮา ไปถึงไหน คนไทยเอ๋ย"

จะเอาฮา ไปถึงไหน คนไทยเอ๋ย
เกิดมา ยังไม่เคย จะพบเห็น
โลกมันกลับ ตาลปัตร ซัดกระเด็น
ไปไม่เป็น กลับไม่ถูก หาหยูกยา

จะทำเรื่อง ปรองดอง ต้องเกยตื้น
เจอโจทก์ยืน ปากซอย มุ่งคอยท่า
หวังจะเห็น สามัคคี แม้ขี้ตา
ไปไปมา แตกหัก หนักกว่าเคย

ฝ่ายต่อต้าน ล้วนคดี มีท่วมหัว
กลับไม่กลัว ออกลูกบ้า หน้าตาเฉย
เพราะแบ็คดี มีอยู่ รู้กันเลย
มันจุงเบย เสียงนกหวีด กรีดระงม

เผด็จศึก สุดซอย ได้เบ็ดเสร็จ
รอทีเด็ด ศาลโลก โขกขย่ม
หวังให้ไทย เสียดินแดน (แสนโสมม)
เพื่อสร้างปม กินตับ ดับรัฐบาล

แต่ผลมันมัน ผิดพลาด เพราะคาดผิด
เลยต้องคิด แผนใหม่ ไล่สังหาร
ได้ตลก สงเคราะห์ เฉพาะกาล
เมื่อเปิดศาล สั่งระงับ ปรับ รธน.

“เสียงส่วนใหญ่” กลายเป็นน้อย ต้องถอยร่น
ถูกจับปล้น กลางสภา หน้าเหี่ยวห่อ
“เสียงส่วนน้อย” พลอยครึ้ม กระหึ่มจอ
กะไปต่อ รุกฆาต ฟาดตาจน

สถาบัน สอนกฎหมาย ตายสนิท
จะสอนศิษย์ ได้อย่างไร ให้ฉงน
“และ” กับ “หรือ” ตีความ ตามใจตน
ขยายผล ขยายเขต ด้วยเจตนา

ถูกเป็นผิด ผิดเป็นถูก ได้ปลูกฝัง
เรื่องสังคัง ให้สังคม (สมน้ำหน้า)
ทั้งหน้าหล่อ หน้าด้าน บอกผ่านมา
หน้าไม่หนา ลูกเมียน้อย ให้ถอยไป