จากกระทู้
http://pantip.com/topic/31258865
จขกท ขอขอบคุณทุกท่าน ที่ร่วมแสดงความคิดเห็นกับกระทู้
"เห็นผลสำรวจเงินเดือน ตัวเองก็อยู่เกินมีน แต่ทำไมรู้สึกว่าได้น้อยเหลือเกิน"
กระทู้นั้นได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม
มีความคิดเห็นดีๆ มากมายที่ทุกท่านช่วยกันแสดงความคิดเห็น
สำหรับผมนับว่าเป็นกระทู้ที่ทรงคุณค่าครับ
และคิดไม่ผิดที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา แม้จะเสี่ยงโดนด่า หัวเราะ เหน็บแนม
และคิดตอนต้นว่า อาจจะมีความคิดเห็นดีๆ แค่ 1 หรือ 2 ความคิดเห็นก็ได้
เลยลองเสี่ยงตั้งกระทู้ดู แต่กลับได้ความคิดดีๆ มากมาย
ต้องขอขอบคุณทุกท่านที่ช่วยกันแสดงความคิดเห็นทั้งในมุมที่เหมือน หรือในมุมที่ต่าง
บางทีคนเราวิ่งตามอะไรมานาน จนวันหนึ่งเรากลับลืมจุดมุ่งหมายแรก หรือเป้าหมายของเราไป
หลังจากที่ได้อ่านความคิดเห็นของทุกท่าน ผมก็ได้กลับไปคิดว่าอะไรกันแน่ที่ชีวิตผมต้องการ
ผมต้องการแค่ ครอบครัวเล็กๆ บ้านสองชั้น
กลางสนามหญ้าสีเขียว มีผม และภรรยามองดูลูกๆ
พี่น้อง วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน
ผมเคยพูดกับเพื่อน ขำๆ ตอนเริ่มชีวิตใหม่ๆ ว่า
เอ้ย เราไม่อยากเป็นแบบพวกนั้น
พวกที่ประสบความสำเร็จ มีทรัพย์สินมากมาย
แต่ไม่มีเวลาให้ครอบครัว เมียมีชู้ ลูกชายติดยา ลูกสาวท้องไม่มีพ่อ
ตอนทำธุรกิจล้มเหลว ผมกับเพื่อนคุยกันว่า
แกว่า คนในบ้านหลังคามุมสังกะสี เค้าอาจจะมีเงินไม่มาก แต่เค้าดูมีความสุขกันดีนะ
มาดูตัวเองตอนนี้ แฟนซักคนก็ไม่มี
ผู้หญิงคนสุดท้ายที่เข้ามาในชีวิตก็ผ่านมาไม่ต่ำกว่า 10 ปีแล้ว
ทรัพย์สินอะไรก็ไม่มี แต่ก็ดีที่เหลือแค่หนี้สินแค่นิดหน่อย
ผมอาจจะดำเนินชีวิตผิดพลาด มาด้วยเวลาแสนนานแล้วก็ได้
มันมีจุดหักเหนิดเดียว คือ คนที่ผมหลงรักมากที่สุด คนหนึ่ง จากผมไป เพราะผมมันดีไม่พอ ไม่เหมาะสมกับฐานะของเธอ
และหลังจากนั้น ด้วยความไม่รู้ ก็ได้พยายามจะมี และด้วยความด้อยประสบการณ์ ความไม่พร้อม ความหายนะพร้อมหนี้สินก้อนใหญ่ก็ตามมา
และหลังจากนั้น มันคือ กฏของความอยู่รอด สิ่งเดียวที่ต้องทำคือ หาเงิน เพื่อใช้หนี้ เพื่อหาข้าวสารมากรอกหม้อ
มานั่งคิดดูก็ไม่แปลกว่าทำไมผมถึงมีปัญหาขึ้นมาในช่วงนี้ เพราะก่อนหน้านี้ ผมไม่จำเป็นต้องคิดอะไร
สิ่งที่ต้องทำก็คือ หาเงินมาใช้หนี้ ยิ่งได้มากยิ่งดี มันถึงถมเท่าไหร่ก็ไม่พอ
พอหนี้หมด หรือลดลงจนไม่เป็นปัญหา
ความเคว้งคว้างก็ตามมา คือมีเงินแต่ก็ยังอยากได้เพิ่ม
เพราะอยู่กับความรู้สึกแบบนี้มา 5 - 6 ปีเต็ม
ตอนนี้คงต้อง รักษาเยียวยาจิตใจตัวเองก่อน
แล้วถึงจะคิดวิธีก้าวเดินต่อไปครับ
ตอนนี้เข้าใจความรู้สึกของคนที่เคยไม่มีจริงๆ
และพอมี ก็ยังทำเป็นไม่มี ไม่ยอมใช้เงินแล้วครับ
คนเชื้อสายจีน แก่ๆ หลายๆ คนก็เป็นแบบนี้ครับ
เริ่มเข้าใจ ความรู้สึกของ คุณตา คุณยาย ที่เป็นแบบนี้แล้วครับ
เลี้ยวผิดแค่ทีเดียว ก็มากพอที่จะเปลี่ยนชีวิตเราได้ครับ
เป็นบทเรียนที่มีค่ามากที่เดียว
กระทู้ขอบคุณจากกระทู้ "เห็นผลสำรวจเงินเดือน ตัวเองก็อยู่เกินมีน แต่ทำไมรู้สึกว่าได้น้อย"
จขกท ขอขอบคุณทุกท่าน ที่ร่วมแสดงความคิดเห็นกับกระทู้
"เห็นผลสำรวจเงินเดือน ตัวเองก็อยู่เกินมีน แต่ทำไมรู้สึกว่าได้น้อยเหลือเกิน"
กระทู้นั้นได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม
มีความคิดเห็นดีๆ มากมายที่ทุกท่านช่วยกันแสดงความคิดเห็น
สำหรับผมนับว่าเป็นกระทู้ที่ทรงคุณค่าครับ
และคิดไม่ผิดที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา แม้จะเสี่ยงโดนด่า หัวเราะ เหน็บแนม
และคิดตอนต้นว่า อาจจะมีความคิดเห็นดีๆ แค่ 1 หรือ 2 ความคิดเห็นก็ได้
เลยลองเสี่ยงตั้งกระทู้ดู แต่กลับได้ความคิดดีๆ มากมาย
ต้องขอขอบคุณทุกท่านที่ช่วยกันแสดงความคิดเห็นทั้งในมุมที่เหมือน หรือในมุมที่ต่าง
บางทีคนเราวิ่งตามอะไรมานาน จนวันหนึ่งเรากลับลืมจุดมุ่งหมายแรก หรือเป้าหมายของเราไป
หลังจากที่ได้อ่านความคิดเห็นของทุกท่าน ผมก็ได้กลับไปคิดว่าอะไรกันแน่ที่ชีวิตผมต้องการ
ผมต้องการแค่ ครอบครัวเล็กๆ บ้านสองชั้น
กลางสนามหญ้าสีเขียว มีผม และภรรยามองดูลูกๆ
พี่น้อง วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน
ผมเคยพูดกับเพื่อน ขำๆ ตอนเริ่มชีวิตใหม่ๆ ว่า
เอ้ย เราไม่อยากเป็นแบบพวกนั้น
พวกที่ประสบความสำเร็จ มีทรัพย์สินมากมาย
แต่ไม่มีเวลาให้ครอบครัว เมียมีชู้ ลูกชายติดยา ลูกสาวท้องไม่มีพ่อ
ตอนทำธุรกิจล้มเหลว ผมกับเพื่อนคุยกันว่า
แกว่า คนในบ้านหลังคามุมสังกะสี เค้าอาจจะมีเงินไม่มาก แต่เค้าดูมีความสุขกันดีนะ
มาดูตัวเองตอนนี้ แฟนซักคนก็ไม่มี
ผู้หญิงคนสุดท้ายที่เข้ามาในชีวิตก็ผ่านมาไม่ต่ำกว่า 10 ปีแล้ว
ทรัพย์สินอะไรก็ไม่มี แต่ก็ดีที่เหลือแค่หนี้สินแค่นิดหน่อย
ผมอาจจะดำเนินชีวิตผิดพลาด มาด้วยเวลาแสนนานแล้วก็ได้
มันมีจุดหักเหนิดเดียว คือ คนที่ผมหลงรักมากที่สุด คนหนึ่ง จากผมไป เพราะผมมันดีไม่พอ ไม่เหมาะสมกับฐานะของเธอ
และหลังจากนั้น ด้วยความไม่รู้ ก็ได้พยายามจะมี และด้วยความด้อยประสบการณ์ ความไม่พร้อม ความหายนะพร้อมหนี้สินก้อนใหญ่ก็ตามมา
และหลังจากนั้น มันคือ กฏของความอยู่รอด สิ่งเดียวที่ต้องทำคือ หาเงิน เพื่อใช้หนี้ เพื่อหาข้าวสารมากรอกหม้อ
มานั่งคิดดูก็ไม่แปลกว่าทำไมผมถึงมีปัญหาขึ้นมาในช่วงนี้ เพราะก่อนหน้านี้ ผมไม่จำเป็นต้องคิดอะไร
สิ่งที่ต้องทำก็คือ หาเงินมาใช้หนี้ ยิ่งได้มากยิ่งดี มันถึงถมเท่าไหร่ก็ไม่พอ
พอหนี้หมด หรือลดลงจนไม่เป็นปัญหา
ความเคว้งคว้างก็ตามมา คือมีเงินแต่ก็ยังอยากได้เพิ่ม
เพราะอยู่กับความรู้สึกแบบนี้มา 5 - 6 ปีเต็ม
ตอนนี้คงต้อง รักษาเยียวยาจิตใจตัวเองก่อน
แล้วถึงจะคิดวิธีก้าวเดินต่อไปครับ
ตอนนี้เข้าใจความรู้สึกของคนที่เคยไม่มีจริงๆ
และพอมี ก็ยังทำเป็นไม่มี ไม่ยอมใช้เงินแล้วครับ
คนเชื้อสายจีน แก่ๆ หลายๆ คนก็เป็นแบบนี้ครับ
เริ่มเข้าใจ ความรู้สึกของ คุณตา คุณยาย ที่เป็นแบบนี้แล้วครับ
เลี้ยวผิดแค่ทีเดียว ก็มากพอที่จะเปลี่ยนชีวิตเราได้ครับ
เป็นบทเรียนที่มีค่ามากที่เดียว