สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกที่เราตั้งในพันทิป ถ้าเขียนภาษาไทยผิดก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ ไม่มีคีย์บอร์ดภาษาไทย
เราอายุยี่สิบค่ะ เรียนจบม.ปลายมาจากไทย ตอนนี้เรียนปริญญาตรีปีสามที่อเมริกาค่ะ
พูดตรงๆเลยคือจบโรงเรียนไทย แล้วสอบเข้ามหาลัยที่นี่ได้ เราว่าเราหัวดีระดับพอใช้ได้ค่ะ แต่พอมาที่นี่ การแข่งขันมันสูงมาก เรียนมหาลัยมันไม่เหมือนม.ปลาย อีกทั้งยังอยู่ต่างประเทศด้วย เราเลยเรียนไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักค่ะ
แต่ตอนนี้เริ่มจัดการตัวเองได้ดีขี้นแล้ว เกรดประมาณ 3ิ นิดหน่อย มีร่วมกิจกรรมกับโรงเรียนบ้างค่ะ
เกริ่นไปบ้างแล้ว แต่ประเด็นที่ตั้งกระทู้ยังไม่ได้เข้า 5555
เรื่องก็คือว่าเราเรียนเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจอยู่ค่ะ และตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่คนส่วนใหญ่จะรู้กันหมดแล้วว่าในอนาคตเขาอยากทำอะไรกัน
คนรอบๆตัวเราส่วนใหญ่จะสนใจทำงานธนาคาร ไม่ก็บริษัทให้คำปรึกษาค่ะ ช่วงปีสามขึ้นปีสี่ ทุกคนที่นี่จะเริ่มสมัครฝึกงาน ซึ่งสำคัญเท่ากับการหางานค่ะ เพราะส่วนใหญ่หลังจากฝึกงานเสร็จแล้ว บริษัทจะให้งานกับนักเรียนที่ทำงานดีค่ะ คือการฝึกงานเป็นเหมือนการการันตีว่าจะได้งานกับบริษัทนี้เลย คนที่นี่เลยเครียดกันมากกับการสมัครฝึกงาน ซึ่งบริษัทใหญ่ๆที่คนแย่งกัน อัตราการรับเข้าฝึกงานน้อยมาก แล้วกว่าจะเข้าไปได้ก็ยากมากด้วย
ประเด็นก็คือเรายังไม่รู้ว่าเราอยากทำงานอะไรค่ะ เราเข้าใจว่าสิ่งที่เราเรียนอยู่มันเข้าไปทำงานได้ในหลายๆวงการมาก สองปีที่ผ่านมา เราได้ไปฝีกงานที่ธนาคารหลายแห่งที่ประเทศไทย แต่เราก็ไม่ได้ชอบนะคะ อาจจะเป็นเพราะว่าเราไม่ได้ทำงานที่เป็นชิ้นเป็นอัน เราก็เลยตอบไม่ได้ว่าเราชอบงานธนาคารรึเปล่า แต่เอาตรงๆเลยคือเราไม่มีความรู้เรื่องไฟแนนซ์เลยค่ะ หนังสือพิมพ์ก็ไม่ได้ติดตาม เพราะอ่านหนังสือสอบอย่างเดียว ทำให้เราตอบได้แบบไม่เต็มปากว่าที่ไปฝึกงานมา ได้อะไรมาบ้าง
ถ้าถามว่าแล้วทำไมต้องทำงานธนาคาร เราอยากบอกว่าทุกคนรอบตัวเราทำงานธนาคารค่ะ ยื่งพ่อของเรามีตำแหน่งสูงมากๆในธนาคารแห่งหนึ่ง เหมือนท่านจะคอยผลักดันให้เราทำงานธนาคารค่ะ เพราะว่าเป็นอาชีพที่ผลตอบแทนสูงมาก ถึงงานจะหนัก แต่เป็นงานที่ได้เรียนรู้เยอะ มีหน้ามีตา ได้อะไรเยอะมาก ท่านสนับสนุนด้านนี้เพราะท่านเริ่มมาจากการเป็นพนักงานระดับล่าง แล้วค่อยๆอดทนทำงานขึ้นมา จนตอนนี้ตำแหน่งสูง ท่านจึงรู้ว่าอาชีพนี้ดียังไง ต้องเดินทางไหนถึงได้มันมา และอื่นๆ เราเลยโตมากับการปลูกฝังในหัวว่าต้องทำงานธนาคาร
แต่คือเราไม่ได้ชอบขนาดนั้นไงคะ คือเพื่อนเราที่เรียนด้วยกันนี่ได้รับการตอบรับให้เข้าไปฝึกงานกับธนาคารชื่อดัง และได้งานหลังจากเรียนจบด้วย เขาได้เงืนเดือนสูงมาก ไปทำงานที่นิวยอร์คต่อ เขาบอกเราเลยว่าถ้าจะทำงานนี้ต้องมีใจรัก เขาเข้าไปทำได้เพราะเขาชอบมัน เขาอยากเรียนรู้ เขาเลยตั้งใจทำงานและตั้งใจหาความรู้มาก กว่าจะเข้าไปได้ เขาต้องอ่านหนังสือและเตรียมสอบสัมพาสเป็นเดือนๆ ทั้งอ้วกทั้งเข้าโรงพยาบาลแต่มาคิดดูตอนนี้แล้ว เขาดีใจมากที่ทำสำเร็จ เงินเดือนเริ่มต้นเป็นแสนอ่ะค่ะ เราฟังแล้วก็รู้สึกอิจฉาที่เขาเจอทางที่เขาอยากไปแล้ว แต่เรากลับยังเดินวนหาทางไปไม่เจอ
เรารู้สึกว่าการที่จะได้เข้าไปทำงานธนาคารซึ่งในที่นี้ต้องเป็นบริษัทใหญ่ๆมีชื่อเสียง คนที่สมัครเข้าไปต้องอยากทำและมีความรู้มีความพร้อมทุกอย่าง แต่เวลานี้เราไม่มีเลยค่ะ เราไม่อยากทำแต่ก็ไม่รู้ว่าถ้าไม่มาทางนี้ แล้วจะไปทางไหนด้วย เพราะเราก็รู้สึกว่าอุตส่าห์มาเรียนถึงนี่ มีโอกาสได้ทำงานกับบริษัทระดับโลก ทำไมถึงไม่คว้าเอาไว้ พ่อแม่เสียเงืนให้มาเรียนตั้งเยอะ แล้วยังตั้งความหวังให้เรียนจบแล้วได้ทำงานดีๆเงินเดือนสูงๆ ทำไมเราถึงไม่เอา เราแอบรู้สึกเสียดายที่ได้มาเรียนถึงอเมริกาแต่กลับไม่คว้าโอกาสที่หายากเอาไว้ เพราะถ้าเราเตรียมตัวแบบหนักๆตั้งแต่วินาทีนี้ ให้พ่อกับเพื่อนเราติว เราอาจจะได้เข้าไปทำ ติดตรงที่เวลานี้ทำยังไงใจมันก็กลัว และไม่พยายามเลยค่ะ
ตอนนี้ท้อมากค่ะ
รู้สึกว่าตัวเองโง่ที่คิดไม่ได้ซักที ต้องเริ่มสมัครฝึกงานในอีกไม่กี่วันนี้แล้วค่ะ ในขณะที่คนอื่นหางานแบบเจาะจงไปทางสายอาชีพที่เขาเรียนมา เราหาแบบงงๆมาก หาทุกบริษัท ไม่มีตำแหน่งอะไรเจาะจง คิดว่าจะสมัครไปทุกอัน
อันนี้เรื่องแถมนะคะ คือเราไม่ได้เป็นคนไร้ความฝันขนาดนั้น ความจริงเราเป็นคนที่ชอบวาดรูป และอยากเรียนสถาปนิก แต่โดนเบรคค่ะ ที่บ้านไม่ให้เรียน เราวาดรูปสวย รูปจิตรกรรมก็วาดได้ ชอบออกแบบ ชอบเคมี ชอบเลข ชอบงานบริการคนอื่น ร้องเพลงเพราะ เล่นเปียโนได้ พูดจีนได้ เขียนหนังสือ(นิยาย)ขายได้ คือที่เขียนมาไม่ได้จะอวดสรรพคุณ แต่เรารู้สึกว่าเรามีดีพอที่จะทำงานด้านอื่นได้ เรามีความฝันมากมาย แต่มันก็ไม่เป็นชิ้นเป็นอันซักอย่าง เครียดมากค่ะ
รบกวนเพื่อนๆพี่ๆที่ได้เข้ามาอ่านช่วยให้คำแนะนำหน่อยนะคะ
นักเรียนเรียนตรีอยู่อเมริกา เครียดเรื่องอนาคตมากค่ะ
เราอายุยี่สิบค่ะ เรียนจบม.ปลายมาจากไทย ตอนนี้เรียนปริญญาตรีปีสามที่อเมริกาค่ะ
พูดตรงๆเลยคือจบโรงเรียนไทย แล้วสอบเข้ามหาลัยที่นี่ได้ เราว่าเราหัวดีระดับพอใช้ได้ค่ะ แต่พอมาที่นี่ การแข่งขันมันสูงมาก เรียนมหาลัยมันไม่เหมือนม.ปลาย อีกทั้งยังอยู่ต่างประเทศด้วย เราเลยเรียนไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักค่ะ
แต่ตอนนี้เริ่มจัดการตัวเองได้ดีขี้นแล้ว เกรดประมาณ 3ิ นิดหน่อย มีร่วมกิจกรรมกับโรงเรียนบ้างค่ะ
เกริ่นไปบ้างแล้ว แต่ประเด็นที่ตั้งกระทู้ยังไม่ได้เข้า 5555
เรื่องก็คือว่าเราเรียนเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจอยู่ค่ะ และตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่คนส่วนใหญ่จะรู้กันหมดแล้วว่าในอนาคตเขาอยากทำอะไรกัน
คนรอบๆตัวเราส่วนใหญ่จะสนใจทำงานธนาคาร ไม่ก็บริษัทให้คำปรึกษาค่ะ ช่วงปีสามขึ้นปีสี่ ทุกคนที่นี่จะเริ่มสมัครฝึกงาน ซึ่งสำคัญเท่ากับการหางานค่ะ เพราะส่วนใหญ่หลังจากฝึกงานเสร็จแล้ว บริษัทจะให้งานกับนักเรียนที่ทำงานดีค่ะ คือการฝึกงานเป็นเหมือนการการันตีว่าจะได้งานกับบริษัทนี้เลย คนที่นี่เลยเครียดกันมากกับการสมัครฝึกงาน ซึ่งบริษัทใหญ่ๆที่คนแย่งกัน อัตราการรับเข้าฝึกงานน้อยมาก แล้วกว่าจะเข้าไปได้ก็ยากมากด้วย
ประเด็นก็คือเรายังไม่รู้ว่าเราอยากทำงานอะไรค่ะ เราเข้าใจว่าสิ่งที่เราเรียนอยู่มันเข้าไปทำงานได้ในหลายๆวงการมาก สองปีที่ผ่านมา เราได้ไปฝีกงานที่ธนาคารหลายแห่งที่ประเทศไทย แต่เราก็ไม่ได้ชอบนะคะ อาจจะเป็นเพราะว่าเราไม่ได้ทำงานที่เป็นชิ้นเป็นอัน เราก็เลยตอบไม่ได้ว่าเราชอบงานธนาคารรึเปล่า แต่เอาตรงๆเลยคือเราไม่มีความรู้เรื่องไฟแนนซ์เลยค่ะ หนังสือพิมพ์ก็ไม่ได้ติดตาม เพราะอ่านหนังสือสอบอย่างเดียว ทำให้เราตอบได้แบบไม่เต็มปากว่าที่ไปฝึกงานมา ได้อะไรมาบ้าง
ถ้าถามว่าแล้วทำไมต้องทำงานธนาคาร เราอยากบอกว่าทุกคนรอบตัวเราทำงานธนาคารค่ะ ยื่งพ่อของเรามีตำแหน่งสูงมากๆในธนาคารแห่งหนึ่ง เหมือนท่านจะคอยผลักดันให้เราทำงานธนาคารค่ะ เพราะว่าเป็นอาชีพที่ผลตอบแทนสูงมาก ถึงงานจะหนัก แต่เป็นงานที่ได้เรียนรู้เยอะ มีหน้ามีตา ได้อะไรเยอะมาก ท่านสนับสนุนด้านนี้เพราะท่านเริ่มมาจากการเป็นพนักงานระดับล่าง แล้วค่อยๆอดทนทำงานขึ้นมา จนตอนนี้ตำแหน่งสูง ท่านจึงรู้ว่าอาชีพนี้ดียังไง ต้องเดินทางไหนถึงได้มันมา และอื่นๆ เราเลยโตมากับการปลูกฝังในหัวว่าต้องทำงานธนาคาร
แต่คือเราไม่ได้ชอบขนาดนั้นไงคะ คือเพื่อนเราที่เรียนด้วยกันนี่ได้รับการตอบรับให้เข้าไปฝึกงานกับธนาคารชื่อดัง และได้งานหลังจากเรียนจบด้วย เขาได้เงืนเดือนสูงมาก ไปทำงานที่นิวยอร์คต่อ เขาบอกเราเลยว่าถ้าจะทำงานนี้ต้องมีใจรัก เขาเข้าไปทำได้เพราะเขาชอบมัน เขาอยากเรียนรู้ เขาเลยตั้งใจทำงานและตั้งใจหาความรู้มาก กว่าจะเข้าไปได้ เขาต้องอ่านหนังสือและเตรียมสอบสัมพาสเป็นเดือนๆ ทั้งอ้วกทั้งเข้าโรงพยาบาลแต่มาคิดดูตอนนี้แล้ว เขาดีใจมากที่ทำสำเร็จ เงินเดือนเริ่มต้นเป็นแสนอ่ะค่ะ เราฟังแล้วก็รู้สึกอิจฉาที่เขาเจอทางที่เขาอยากไปแล้ว แต่เรากลับยังเดินวนหาทางไปไม่เจอ
เรารู้สึกว่าการที่จะได้เข้าไปทำงานธนาคารซึ่งในที่นี้ต้องเป็นบริษัทใหญ่ๆมีชื่อเสียง คนที่สมัครเข้าไปต้องอยากทำและมีความรู้มีความพร้อมทุกอย่าง แต่เวลานี้เราไม่มีเลยค่ะ เราไม่อยากทำแต่ก็ไม่รู้ว่าถ้าไม่มาทางนี้ แล้วจะไปทางไหนด้วย เพราะเราก็รู้สึกว่าอุตส่าห์มาเรียนถึงนี่ มีโอกาสได้ทำงานกับบริษัทระดับโลก ทำไมถึงไม่คว้าเอาไว้ พ่อแม่เสียเงืนให้มาเรียนตั้งเยอะ แล้วยังตั้งความหวังให้เรียนจบแล้วได้ทำงานดีๆเงินเดือนสูงๆ ทำไมเราถึงไม่เอา เราแอบรู้สึกเสียดายที่ได้มาเรียนถึงอเมริกาแต่กลับไม่คว้าโอกาสที่หายากเอาไว้ เพราะถ้าเราเตรียมตัวแบบหนักๆตั้งแต่วินาทีนี้ ให้พ่อกับเพื่อนเราติว เราอาจจะได้เข้าไปทำ ติดตรงที่เวลานี้ทำยังไงใจมันก็กลัว และไม่พยายามเลยค่ะ
ตอนนี้ท้อมากค่ะ
อันนี้เรื่องแถมนะคะ คือเราไม่ได้เป็นคนไร้ความฝันขนาดนั้น ความจริงเราเป็นคนที่ชอบวาดรูป และอยากเรียนสถาปนิก แต่โดนเบรคค่ะ ที่บ้านไม่ให้เรียน เราวาดรูปสวย รูปจิตรกรรมก็วาดได้ ชอบออกแบบ ชอบเคมี ชอบเลข ชอบงานบริการคนอื่น ร้องเพลงเพราะ เล่นเปียโนได้ พูดจีนได้ เขียนหนังสือ(นิยาย)ขายได้ คือที่เขียนมาไม่ได้จะอวดสรรพคุณ แต่เรารู้สึกว่าเรามีดีพอที่จะทำงานด้านอื่นได้ เรามีความฝันมากมาย แต่มันก็ไม่เป็นชิ้นเป็นอันซักอย่าง เครียดมากค่ะ
รบกวนเพื่อนๆพี่ๆที่ได้เข้ามาอ่านช่วยให้คำแนะนำหน่อยนะคะ