แชร์ ประสบการณ์ ตรง ของการ ทำบุญ + รักษาศีล และ ภาวนา ได้ไหมครับ

เป็นไปตามลำดับขั้นนะคะ สำหรับเราไม่ได้ทำพร้อมกัน
ทาน ปีครึ่ง.  เริ่มนั่งสมาธิ.  ศีลเริ่มดีตามลำดับ แล้วก็ค่อยๆเพียรภาวนาไป ราว 2 ปี

นั่งสมาธิแรกๆ อยากได้ทุกอย่าง. อยากนั่งสมาธิดีๆ สภาวะดีๆ ได้เจอสิ่งกระทบดีๆ วิบากดีๆ
(อยากได้ทุกอย่าง ไม่เคยได้สักอย่าง)
ทุกวันนี้. ไม่อยากได้อะไร.  แต่ความทุกข์ลดลงชัดมาก.  เริ่มได้เจอแต่สิ่งดีๆเข้ามาเรื่อยๆ

ทำทานด้วยตัวเอง>>>ไปทำทานคนเดียว ถวายสังฆทานคนเดียว
                                ผลที่ได้คือเป็นผู้มีจิตใจเข้มแข็ง สละออก จิตใจเปิดกว้าง.  
พาที่บ้านทำทาน>>>บ้านเราไม่มีใครทำบุญ ตักบาตรไปวัด.
                            เริ่มที่ตัวเราก่อนจนตอนนี้ พ่อ กับแม่ ทำบุญคล่องแคล่ว ถือผ้าไตรไปถวายวัด ยิ้มแย้มมีความสุขกัน.
                            แขกไปใครมา พาไปทำบุญ ปฏิบัติธรรมคล่องเชียว
                            เมื่อก่อนทะเลาะกันประจำ แม่กับลูกสาว เด๋วนี้แม่โทรหาหลายรอบ คิดถึงลูก (ชื่นใจ)

ศีล. ข้อ 1 ตบยุงไม่โดนแต่เด็ก ยินยอมให้ยุงลักทรัพย์ตลอด
              ถ้ามดกัดก็สะดุ้ง แล้วค่อยๆหาตำแหน่งแล้วเป่าออก
      ข้อ 2 ,3 ,5 ไม่ผิดอยู่แล้ว
      ข้อ 4 ยากสุด.  ถ้าไม่นั่งสมาธิ แทบไม่รู้เลยว่ามันผิดอยู่. พอนั่งสมาธิ ข้อนี้ก็ละเอียดลง

บ้าน >>>ศีลข้อ 4 ไม่พร่อง ก็ไม่เถียงที่บ้าน  ที่บ้านเห็นเรานิ่งๆ เย็น.   เค้าก็เริ่มเย็นตาม
              ที่บ้านเริ่มนั่งสมาธิกันแล้ว ( น้ำตาจะไหล พยายามมาห้าปี )
              บ้านเย็นลง.  ไม่ค่อยทะเลาะกันบ่อยเหมือนเมื่อก้อน. ไม่ร้อน มีแต่ความสุข

ตัวเอง>>>เย็นลง ไม่ใจร้อน. ฟุ้งซ่านน้อยลง. ไม่เหงา คุยรู้เรื่องมากขึ้นไม่ใช้ภาษางุงิ งุ้งงิ้ง แล้ว
               วิบากกรรมไม่ดีให้ผลเท่าเดิม ใจเราทุกข์น้อยลง.  ไม่อยากได้อะไร มีแต่ให้กับคนอื่น
               ฟังคนอื่นเข้าใจมากขึ้น.  ได้พบเจอบัณฑิต และสัตตบุรุษ. มีเพื่อนนักภาวนาสัมมาทิฐิ
               คอย ให้กำลังใจกันและกัน.  หลงเมื่อไหร่ โดนทุบให้เข้าที่เมื่อนั้น จนกระทั่งแข็งแรงไปต่อได้เอง