เรื่องที่เราจะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องจริง ไม่ได้มีการปรุงแต่ง หรือ ดัดแปลงใดๆทั้งสิ้น เรามีความเครียด และขาดกำลังใจมากๆในเวลานี้ ปัจจุบันเราอายุ 25 ปีแล้วค่ะ เรียนจบคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรัฐบาลที่มีชื่อเสียงลำดับต้นๆใน กทม.ค่ะ แต่เราโง่เลยเรียนจบช้าค่ะ พอจบก็ไปทำงานบริษัทเอกชนเล็กๆแห่งหนึ่ง แต่ผลตอบแทนน้อยเกินไป เราทนทำอยู่ 3 เดือน สุดท้ายก็ออกมาเพราะเงินไม่พอใช้จริงๆค่ะ ครอบครัวเราทำงานรับราชการ ซีสูงๆ และบางคนทำงานบริษัทเอกชนยักษ์ใหญ่ เป็นระดับผู้บริหารฝ่าย เงินเดือนเค้าเยอะๆกันทั้งนั้น แม่เราจึงแนะนำให้เราไปสอบเอาใบประกอบวิชาชีพครู และมาฝึกสอนที่ รร.ที่อาเราเป็นผู้อำนวยการอยู่ค่ะ แม่ไม่ให้เราทำงาน ให้อ่านตำราอย่างเดียว แล้วแม่จะให้เราเรียนป.โท วันเสาร์-อาทิต ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง พอดีเอาเราเป็นอาจารย์สอนป.โท อยู่ม.นี้ จะได้ช่วยเหลือเราได้ (อาเรามี 4 คนค่ะ ) เรารู้สึกต่ำต้อยมาก อายุป่านนี้แล้วยังไม่เป็นโล้เป็นพายเลย ตอนนี้ก็พยายามอ่านหนังสือ เพื่อสอบใบประกอบวิชาชีพครูอยู่ค่ะ เราติวอาทิตย์ละ 3 วัน ที่เหลืออ่านเอง ไม่รู้จะสอบได้มั้ยเพราะเราโง่ หัวไม่ดี กว่าจะสอบได้ กว่าจะฝึกสอนอีก 1 ปี กว่าจะมีโอกาสสอบบรรจุครู ไม่ปาไปอายุ 30 พอดี เพื่อนๆร่วมรุ่นเค้าได้ดิบได้ดีกันไปหมดแล้ว ทุกวันนี้เราไม่มีแฟนค่ะ เลิกไปร่วมปีนึงพอดี เราไม่มีหน้าจะโผล่ไปให้ใครเห็นเลย เวลาอยู่บ้านก็จะเก็บตัวไม่ออกไปพบปะใคร บางทีเราขอแม่มาอยู่คอนโดแถวห้าแยกปากเกร็ด เพราะกลัวชาวบ้านเค้าถาม เราสงสารพ่อแม่ และญาติๆมาก ที่มีลูกมีหลานแบบเรา เวลามีคนถามถึงเรา คนในครอบครัวเราก็อ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบยังไง แม่ก้อบอกให้ไปๆมาๆ ชาวบ้านเค้าจะได้คิดว่าเราไปทำงาน เค้าจะได้ไม่สงสัยมาก ทุกวันนี้ยังต้องขอเงินแม่ใช้อยู่เลย แย่มาก เพื่อนๆเราเค้าทะยอยแต่งงานกันไป มีลูกแล้วก็มีค่ะ เราเลยเล่าให้แม่ฟังว่า เพื่อนคนนั้นคนนี้เค้าแต่งงานแล้วแม่ มีลูกแล้วด้วย แม่เราก็บอกว่า " เค้ามีอาชีพมั่นคง เค้าจะแต่งงานมีลูกมีครอบครัวก็สมควรอยู่ แต่อย่างเราเนี่ย ใครเค้าจะเอาไปทำเมีย เอาไปเป็นภาระปล่าวๆ อายุก็ป่านนี้แล้ว ยังไม่ได้เรื่องสักอย่าง เราก็เสียใจนะ แต่มันก็เป็นเรื่องจริง เราจะพยายามสอบให้ได้ ไม่มีใครเอาก็ไม่เป็นไร เราก็อยู่ดูแลพ่อแม่ไป หน้าตาเราก็ธรรมดา หุ่นไม่ดีออกอวบๆ เราเกลียดตัวเองมาก พยายามคิดว่าไม่น่าเกิดมาเลย แต่ไม่คิดฆ่าตัวตายนะ เพราะยิ่งบาปเข้าไปใหญ่ เกิดมาแบบนี้ก็เป็นคนบาปพออยู่แล้ว เมื่อก่อนตอนเด็กๆประมาณ 19-20 เคยคิดเล่นๆว่าจะเรียกสินสอดแฟนสัก 1 ล้าน ทองแล้วแต่จะให้ (ให้สมฐานะทางครอบครัวเรา) แต่ตอนนี้แฟนก็ไม่มี ถึงมีให้เค้าเอาไปเป็นเมียฟรีๆ เค้าก็คงไม่เอา ใครจะอยากได้ผู้หญิงโง่ๆ ไม่เป็นโล้เป็นพายไปเป็นภาระล่ะ.
แบบนี้ใครจะเอาไปทำ "เมีย"