ช่วงนี้อยู่ในสถานการณ์ที่อึดอัดมากค่ะ คู่เราตอนนี้อยู่ในภาวะงดเจรจา เป็นสงครามเย็น เหมือนเล่นเกมส์ใครพูดก่อนแพ้ ซึ่งทั้งคนแพ้คนชนะก็ไม่มีใครได้รางวัลอะไรนอกจากความอึดอัด
เกิดจากการที่พักหลังๆ สามีเราเริ่มติดเกมส์ จากที่เล่นจนกลับดึก ก็กลายเป็นไม่กลับบ้านมันซะเลย โดยเฉพาะวันหยุดของเค้า (เราหยุดเสาร์-อาทิตย์ ส่วนเค้าหยุดวันธรรมดา) วันไหนเล่นเกมส์วันนั้นทั้งวันจะไม่รับโทรศัพท์เราเลย เราก็กระวนกระวายใจ เป็นห่วง และกังวลกับพฤติกรรมของเค้า ยิ่งติดต่อไม่ได้มากเท่าไหร่ความเป็นห่วงก็ทวีเป็นความโกรธมากเท่านั้น เรามีเตือน ต่อว่ากันบ้างตามระดับความรุนแรงของปัญหา เค้าก็รับปากว่าจะไม่ทำอีกทุกครั้งไป
แต่เค้าก็ยังกลับมาทำซ้ำอีก ที่สำคัญความถี่มันก็มากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนนี้เดือนสองเดือนจะเป็นซักครั้งนึง แต่ช่วงหลังนี้เค้าไม่กลับบ้านแทบทุกอาทิตย์ อาทิตย์ละคืนสองคืน ทุกครั้งเราจะพยายามสะกดอารมณ์ ถามไถ่เค้าว่ามันเกิดจากอะไร เพราะเราไม่ชอบการทะเลาะด่าทอ เราบอกเค้าว่าถ้าอยากเล่นก็ไม่ว่า (แต่จริงๆ แล้วเราไม่ชอบมากๆ) แต่ทำไมเล่นแล้วไม่กลับบ้านล่ะ เล่นได้แต่ขอให้กลับบ้านก่อนเที่ยงคืนได้มั๊ย (เป็นการถอยให้เค้าครึ่งนึง) เค้าก็บอกว่าเค้าไม่ได้ตั้งใจ คิดว่าเดี๋ยวก็กับแล้ว แต่ก็ได้แค่คิด เค้าจะใจอ่อนทุกครั้งเวลาเล่นเกมส์ เล่นไพ่ หรืออยู่กับเพื่อน แบบว่าลืมคนที่บ้านไปเลย เราเองก็ทั้งร้องไห้ ทั้งเตือน ทั้งขู่ทั้งปลอบ จนหลังๆ กลายเป็นบ่นร่ายยาวไป (จริงๆ แล้วก่อนนี้เราไม่ได้เป็นผู้หญิงขี้บ่นเลยซักนิด)
ทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ เราจะเป็นคนวิ่งเข้าใส่ปัญหา ตามหาเค้าทุกที่ที่รู้ว่าเค้าไป ดึกดืนแค่ไหนก็ไปเพราะมันร้อนใจ อยากดึงเค้าให้กลับบ้าน พยายามถามทุกครั้งว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ มีเหตุผลอะไร ต้องการอะไร คิดอะไร คือเราเป็นคนแบบนี้ เชื่อว่าคนเราจะทำอะไรซักอย่างมันต้องมีเหตุผล แต่เค้าไม่พูด พูดแต่ว่าไม่มีอะไร แค่ไปเล่น
เค้าไม่เคยเป็นฝ่ายเข้ามาขอโทษเราก่อน มีแต่เราอ่ะที่คอยถามเค้า โกรธเค้า แล้วก็หายโกรธเองโดยที่เค้าก็ไม่ต้องลงทุนง้อ เพราะเราคิดว่าผัว-เมียกัน โกรธไปเดี๋ยวก็ต้องดีกัน ดังนั้นจะโกรธนานๆ ไปมันก็ไม่มีประโยชน์ ซึ่งเราก็มาย้อนคิดๆ ดูว่า ด้วยนิสัยแบบนี้ของเรารึป่าวที่ทำให้เค้ารู้สึกว่าการกระทำของเค้าไม่ใช่เรื่องใหญ่ เดี๋ยวเมียก็ให้อภัย ดังนั้น เรื่องนี้ก็ทำได้ต่อไป
ล่าสุดเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมาอยู่ๆ เค้าก็ไม่กลับบ้าน ติดต่อไม่ได้เหมือนเคย ทั้งๆ ที่เราก็บอกแล้วว่าวันรุ่งขึ้นเราจะเดินทางไปต่างจังหวัด 4-5 วัน ซึ่งก็หมายความว่าถ้าคืนนั้นเค้าไม่กลับบ้านก็แปลว่าเราก็จะไม่เจอกันยาวไปอีก 5 วัน เราเก็บความน้อยเนื้อต่ำใจนี้ไม่ให้คนที่บ้านเรารู้ (เราอยู่กัน 2คน ส่วนแม่เราอยู่ต่างจังหวัด ส่วนพ่อแม่เค้าเสียหมดแล้ว) ทุกข์ใจ กลุ้มใจ แต่บอกใครไม่ได้ ต้องเก็บความทุกข์นั้นเอาเดินทางไปต่างจังหวัดด้วยตั้ง 5 วัน ระหว่างนั้นไม่มีแม้แต่โทรศัพท์จากเค้าซักกริ๊งเดียว เราก็ได้แต่แอบโทรถามคนรู้จักว่าเห็นสามีเราบ้างมั๊ย เค้ามานอนค้างบ้านนี้บ้างรึป่าว เราอยากรู้ข่าวของเค้าแต่ไม่อยากจะโทรถามเค้าโดยตรงเพราะเราไม่อยากจะผิดหวังกับการไม่รับโทรศัพท์จากเค้าอีก แม่เราก็คอยถามตลอดว่าวันนี้ลูกเขยเค้าโทรมารึยัง เพราะปกติที่แม่จะเห็นคู่เราจะหนุงหนิงกันอยู่เสมอ เราก็จำต้องโกหกแม่ว่าโทรคุยกันแล้วทุกครั้งไป
วันที่เรากลับถึงบ้าน เค้าก็กลับมาเพราะเค้าเข้าใจว่าแม่ยายจะมาส่งลูกสาวและนอนค้างด้วย เราก็เลยได้เห็นหน้าเค้าคืนนั้นแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรกัน เราเงียบเพราะเริ่มท้อ เริ่มเหนื่อย เริ่มน้อยใจ เริ่มรู้สึกว่าหรือรักเราจะจืดจางจนเค้าไม่สนใจอีกต่อไปว่าเราจะเป็นยังไง ส่วนเค้า..เค้าก็เงียบ เหมือนจะพูดแต่ก็ไม่พูดอะไร
วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดงานของเค้าแล้วก็เหมือนเดิมเค้าก็ไม่กลับบ้านอีกแล้ว และเราก็เลิกโทรหา เลิกคุย เลิกพูดกับเค้า วันต่อมาเค้ากลับบ้านแต่คราวนี้ไม่นอนในห้องกับเรา เค้าหอบหมอนลงมานอนข้างล่าง และเงียบไม่พูดจาใดๆ มาจนวันนี้ก็ 2 อาทิตย์แล้ว
เราอึดอัดมาก แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง ได้แต่รอคอยความเปลี่ยนแปลงของเค้า เราอยากให้เค้าเข้ามาพูด มาอธิบาย แสดงให้เราเห็นว่าเค้าจะไม่ทำผิดแบบนี้อีกแล้วจริงๆ ให้เค้ารับผิดชอบในการกระทำของเค้า ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเราจะจบปัญหาตรงนี้ยังไง
ในใจก็หวั่นๆ ว่าเค้าจะหมดรักแล้วถึงได้ทำเหมือนว่าไม่สนใจความรู้สึกของเรา แต่ทุกครั้งที่เราถามว่าเราไม่ดีตรงไหน รึว่าไม่รักกันแล้วเค้าก็มักจะปฏิเสธและบอกว่าเราคิดมาก บางครั้งเราคิดไปถึงขั้นหย่าขาดจากกัน แต่เราก็ทนไม่ได้ที่จะเห็นเค้าเดียวดายในโลกนี้ เพราะทั้งโลกนี้เค้าไม่เหลือใครอีกแล้วที่เป็นญาติพี่น้องนอกจากเราที่เป็นภรรยาคนเดียว แต่ถ้าปัญหานี้มันไม่จบง่ายๆ ก็คงจะเป็นเราที่จะตรอมใจและทนทุกข์อยู่ข้างเดียว
เราอยากจะเข้าไปนั่งในหัวใจของเค้า เราอยากรู้ว่าในขณะที่เรานอนร้องไห้อยู่ที่บ้านแต่เค้าสนุกสานอยู่กับเพื่อน อยู่กับเกมส์นั้น ใจเค้าจะคิดสงสารภรรยาที่บ้านบ้างมั๊ย
เราจะทำยังไงดีคะ มีพ่อบ้านบ้านไหนเป็นแบบบ้านเราบ้าง
สามีติดเกมส์ ติดเพื่อน ไม่กลับบ้าน....ภรรยาที่บ้านนอนร้องไห้ทุกคืน
เกิดจากการที่พักหลังๆ สามีเราเริ่มติดเกมส์ จากที่เล่นจนกลับดึก ก็กลายเป็นไม่กลับบ้านมันซะเลย โดยเฉพาะวันหยุดของเค้า (เราหยุดเสาร์-อาทิตย์ ส่วนเค้าหยุดวันธรรมดา) วันไหนเล่นเกมส์วันนั้นทั้งวันจะไม่รับโทรศัพท์เราเลย เราก็กระวนกระวายใจ เป็นห่วง และกังวลกับพฤติกรรมของเค้า ยิ่งติดต่อไม่ได้มากเท่าไหร่ความเป็นห่วงก็ทวีเป็นความโกรธมากเท่านั้น เรามีเตือน ต่อว่ากันบ้างตามระดับความรุนแรงของปัญหา เค้าก็รับปากว่าจะไม่ทำอีกทุกครั้งไป
แต่เค้าก็ยังกลับมาทำซ้ำอีก ที่สำคัญความถี่มันก็มากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนนี้เดือนสองเดือนจะเป็นซักครั้งนึง แต่ช่วงหลังนี้เค้าไม่กลับบ้านแทบทุกอาทิตย์ อาทิตย์ละคืนสองคืน ทุกครั้งเราจะพยายามสะกดอารมณ์ ถามไถ่เค้าว่ามันเกิดจากอะไร เพราะเราไม่ชอบการทะเลาะด่าทอ เราบอกเค้าว่าถ้าอยากเล่นก็ไม่ว่า (แต่จริงๆ แล้วเราไม่ชอบมากๆ) แต่ทำไมเล่นแล้วไม่กลับบ้านล่ะ เล่นได้แต่ขอให้กลับบ้านก่อนเที่ยงคืนได้มั๊ย (เป็นการถอยให้เค้าครึ่งนึง) เค้าก็บอกว่าเค้าไม่ได้ตั้งใจ คิดว่าเดี๋ยวก็กับแล้ว แต่ก็ได้แค่คิด เค้าจะใจอ่อนทุกครั้งเวลาเล่นเกมส์ เล่นไพ่ หรืออยู่กับเพื่อน แบบว่าลืมคนที่บ้านไปเลย เราเองก็ทั้งร้องไห้ ทั้งเตือน ทั้งขู่ทั้งปลอบ จนหลังๆ กลายเป็นบ่นร่ายยาวไป (จริงๆ แล้วก่อนนี้เราไม่ได้เป็นผู้หญิงขี้บ่นเลยซักนิด)
ทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ เราจะเป็นคนวิ่งเข้าใส่ปัญหา ตามหาเค้าทุกที่ที่รู้ว่าเค้าไป ดึกดืนแค่ไหนก็ไปเพราะมันร้อนใจ อยากดึงเค้าให้กลับบ้าน พยายามถามทุกครั้งว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ มีเหตุผลอะไร ต้องการอะไร คิดอะไร คือเราเป็นคนแบบนี้ เชื่อว่าคนเราจะทำอะไรซักอย่างมันต้องมีเหตุผล แต่เค้าไม่พูด พูดแต่ว่าไม่มีอะไร แค่ไปเล่น
เค้าไม่เคยเป็นฝ่ายเข้ามาขอโทษเราก่อน มีแต่เราอ่ะที่คอยถามเค้า โกรธเค้า แล้วก็หายโกรธเองโดยที่เค้าก็ไม่ต้องลงทุนง้อ เพราะเราคิดว่าผัว-เมียกัน โกรธไปเดี๋ยวก็ต้องดีกัน ดังนั้นจะโกรธนานๆ ไปมันก็ไม่มีประโยชน์ ซึ่งเราก็มาย้อนคิดๆ ดูว่า ด้วยนิสัยแบบนี้ของเรารึป่าวที่ทำให้เค้ารู้สึกว่าการกระทำของเค้าไม่ใช่เรื่องใหญ่ เดี๋ยวเมียก็ให้อภัย ดังนั้น เรื่องนี้ก็ทำได้ต่อไป
ล่าสุดเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมาอยู่ๆ เค้าก็ไม่กลับบ้าน ติดต่อไม่ได้เหมือนเคย ทั้งๆ ที่เราก็บอกแล้วว่าวันรุ่งขึ้นเราจะเดินทางไปต่างจังหวัด 4-5 วัน ซึ่งก็หมายความว่าถ้าคืนนั้นเค้าไม่กลับบ้านก็แปลว่าเราก็จะไม่เจอกันยาวไปอีก 5 วัน เราเก็บความน้อยเนื้อต่ำใจนี้ไม่ให้คนที่บ้านเรารู้ (เราอยู่กัน 2คน ส่วนแม่เราอยู่ต่างจังหวัด ส่วนพ่อแม่เค้าเสียหมดแล้ว) ทุกข์ใจ กลุ้มใจ แต่บอกใครไม่ได้ ต้องเก็บความทุกข์นั้นเอาเดินทางไปต่างจังหวัดด้วยตั้ง 5 วัน ระหว่างนั้นไม่มีแม้แต่โทรศัพท์จากเค้าซักกริ๊งเดียว เราก็ได้แต่แอบโทรถามคนรู้จักว่าเห็นสามีเราบ้างมั๊ย เค้ามานอนค้างบ้านนี้บ้างรึป่าว เราอยากรู้ข่าวของเค้าแต่ไม่อยากจะโทรถามเค้าโดยตรงเพราะเราไม่อยากจะผิดหวังกับการไม่รับโทรศัพท์จากเค้าอีก แม่เราก็คอยถามตลอดว่าวันนี้ลูกเขยเค้าโทรมารึยัง เพราะปกติที่แม่จะเห็นคู่เราจะหนุงหนิงกันอยู่เสมอ เราก็จำต้องโกหกแม่ว่าโทรคุยกันแล้วทุกครั้งไป
วันที่เรากลับถึงบ้าน เค้าก็กลับมาเพราะเค้าเข้าใจว่าแม่ยายจะมาส่งลูกสาวและนอนค้างด้วย เราก็เลยได้เห็นหน้าเค้าคืนนั้นแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรกัน เราเงียบเพราะเริ่มท้อ เริ่มเหนื่อย เริ่มน้อยใจ เริ่มรู้สึกว่าหรือรักเราจะจืดจางจนเค้าไม่สนใจอีกต่อไปว่าเราจะเป็นยังไง ส่วนเค้า..เค้าก็เงียบ เหมือนจะพูดแต่ก็ไม่พูดอะไร
วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดงานของเค้าแล้วก็เหมือนเดิมเค้าก็ไม่กลับบ้านอีกแล้ว และเราก็เลิกโทรหา เลิกคุย เลิกพูดกับเค้า วันต่อมาเค้ากลับบ้านแต่คราวนี้ไม่นอนในห้องกับเรา เค้าหอบหมอนลงมานอนข้างล่าง และเงียบไม่พูดจาใดๆ มาจนวันนี้ก็ 2 อาทิตย์แล้ว
เราอึดอัดมาก แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง ได้แต่รอคอยความเปลี่ยนแปลงของเค้า เราอยากให้เค้าเข้ามาพูด มาอธิบาย แสดงให้เราเห็นว่าเค้าจะไม่ทำผิดแบบนี้อีกแล้วจริงๆ ให้เค้ารับผิดชอบในการกระทำของเค้า ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเราจะจบปัญหาตรงนี้ยังไง
ในใจก็หวั่นๆ ว่าเค้าจะหมดรักแล้วถึงได้ทำเหมือนว่าไม่สนใจความรู้สึกของเรา แต่ทุกครั้งที่เราถามว่าเราไม่ดีตรงไหน รึว่าไม่รักกันแล้วเค้าก็มักจะปฏิเสธและบอกว่าเราคิดมาก บางครั้งเราคิดไปถึงขั้นหย่าขาดจากกัน แต่เราก็ทนไม่ได้ที่จะเห็นเค้าเดียวดายในโลกนี้ เพราะทั้งโลกนี้เค้าไม่เหลือใครอีกแล้วที่เป็นญาติพี่น้องนอกจากเราที่เป็นภรรยาคนเดียว แต่ถ้าปัญหานี้มันไม่จบง่ายๆ ก็คงจะเป็นเราที่จะตรอมใจและทนทุกข์อยู่ข้างเดียว
เราอยากจะเข้าไปนั่งในหัวใจของเค้า เราอยากรู้ว่าในขณะที่เรานอนร้องไห้อยู่ที่บ้านแต่เค้าสนุกสานอยู่กับเพื่อน อยู่กับเกมส์นั้น ใจเค้าจะคิดสงสารภรรยาที่บ้านบ้างมั๊ย
เราจะทำยังไงดีคะ มีพ่อบ้านบ้านไหนเป็นแบบบ้านเราบ้าง