http://pantip.com/topic/31047711/comment5
http://pantip.com/topic/31051514/comment5
http://pantip.com/topic/31055132
http://pantip.com/topic/31059772/comment4
===================================
เสียงไอโฟนดังขึ้นหลายต่อหลายรอบ ร่างอ่อนแรงที่นอนขดอยู่กับเตียงก็ยังไม่คิดจะขยับเขยื้อนไปไหน ทั้งที่รู้ว่าทั้งน้อง ทั้งคนรักและทั้งยายโทรมาก็ตาม พอฉุกคิดขึ้นได้ว่าอาจจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น จึงฝืนใจลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำด้วยความยากลำบาก เกือบสี่โมงเย็นแล้ว เมื่อกัณหาเดินมาทรุดกายลงนั่งกับชุดรับแขกด้านล่าง แล้วถึงได้โทรกลับไปหาน้องเป็นคนแรก
‘ไม่มีอะไรหรอกพี่นิ่ม ยายกลับจากโรงพยาบาลมาก็บ่นคิดถึงพี่ไม่ขาดปาก หนุ่มเลยโทรมาให้ เดี๋ยวคุยกับยายนะหนุ่มจะไปอุ่นแกงให้ยายก่อน ชวนนั่งกินหอยทอดร้อนๆ ที่ร้านก็ไม่ยอมกลัวแต่จะเปลืองท่าเดียว’
แม้จะเศร้าใจสักเพียงไหน แต่หลานผู้กตัญญูก็ฝืนพูดคุยกับยายด้วยน้ำเสียงปกติที่สุดอยู่หลายนาทีก่อนจะวางสายไป ส่วนสายไม่ได้รับของแฟนหนุ่มนั้นเธอเลือกที่จะไม่โทรกลับ เพราะกลัวจะร้องไห้ออกมาเมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แต่จนแล้วจนรอดน้ำตาก็ไหลรินออกมาอย่างไม่ยากเย็นอยู่ดี
ปฏิทินบนโต๊ะถูกมือบางหยิบดินสอขึ้นมาแล้วกากบาทลงไปตรงวันที่ นั่นหมายถึงช่วงเวลาแห่งความทุกข์ทรมานเพิ่งจะผ่านพ้นไปแค่สองจากเจ็ดร้อยสามสิบวัน กว่าที่ตัวเองจะได้รับอิสระภาพ พอคิดถึงคำนี้ขึ้นมาน้ำตายิ่งไหลรินออกมาอีก พลอยคิดถึงสัญลักษณ์ของมันขึ้นมาทันใด มือขาวค่อยๆ ฉีกกระดาษจากสมุดโน๊ตมาหนึ่งแผ่น
พับไปมาอย่างเชื่องช้า น้ำตาตกลงเปรอะเปื้อนกระดาษหยดแล้วหยดเล่า แต่เจ้าของก็ไม่สนใจยังคงพับไปเรื่อยๆ กระทั่งคลีออกมาแล้วได้นกตัวแรก ไม่นานก็มีตัวสองตามมา จำได้ว่าในครัวมีขวดโหลใบใหญ่ซุกซ่อนอยู่ในตู้ จึงลุกไปเอามาแล้วหย่อนสองตัวลงไปเก็บไว้ พร้อมกับอาการท้อแท้ใจยิ่ง
ที่กว่านกน้อยจะเต็มขวดนั้นมันช่างเป็นเวลาที่ยาวนานเหลือเกิน ร่างอ่อนแรงเอนตัวลงนอนกับชุดรับแขกแล้วหลับตาลงอย่างขมขื่นใจ ปล่อยให้หยดใสๆ ไหลไปตามหางตา เมื่อคิดถึงวินาทีที่ถูกชายปากร้ายตักตวงความสุขจากเรือนร่าง โดยไม่คิดจะสนใจสักนิดว่าจะกำลังเจ็บปวดทั้งกายและใจมากแค่ไหน ยิ่งคิดถึงภาพเหล่านั้น น้ำตาแห่งความเสียใจก็ยิ่งไหลรินออกมาไม่ขาด จึงปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ให้สาสมใจ
ใกล้จะทุ่มแล้วที่ท้องเรียกร้องหาอาหารมื้อแรกของวัน ร่างอ่อนแรงจึงเดินเข้าครัวไป ไม่นานก็ประครองชามบะหมี่ออกมานั่งที่โต๊ะอาหารแล้ว มันเป็นทรีอินวันนั่นคือมื้อเช้าเที่ยงและเย็น ทว่าพอตักเข้าปากได้คำที่สองก็ตื้อไปหมด จนกลืนไม่ลง แม้แต่น้ำเปล่าก็ยังฝืดคอด้วยซ้ำ จึงตัดสินใจทิ้งชามที่ยังมีเส้นอยู่เต็มไว้เสียตรงนั้น ก่อนจะเดินไปล็อคประตูบ้านแล้วขึ้นชั้นบนทันที
สายน้ำที่เมื่อคืนเคยนั่งร้องไห้ให้มันไหลลงมาชำระล้างคราบคาวโลกีย์เป็นชั่วโมงช่วยทำให้ร่างกายค่อยเย็นสดชื่นขึ้นมาได้บ้าง เมื่อยืนอยู่ใต้ฝักบัวอีกครั้ง ชุดนอนบางเบาถูกสวมใส่อย่างไม่พิถีพิถันนัก กระปุกเครื่องประทินผิวก็ถูกหมางเมินเช่นกัน เพราะไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรทั้งสิ้น หรือจะพูดให้ถูกคือ วินาทีนี้มันหมดอาลัยตายอยากในชีวิตไปแล้ว
“คุณลืมไปแล้วเหรอว่าบ้านนี้ไม่มีคนรับใช้ให้ ถึงได้กินไม่รู้จักเก็บล้างอย่างนั้น”
ร่างในชุดบางๆ สะดุ้งสุดตัวกับประโยคอันดังและฟังชัด จนต้องหันไปหาระเบียงห้อง ซึ่งเป็นที่มาของเสียง ก็เห็นร่างในชุดที่เกือบเหมือนเมื่อคืนเลื่อนประตูกระจกเดินเข้ามา กัณหาไม่คิดจะรอช้า รีบวิ่งไปหาประตูเพื่อหมายจะไปให้ไกลๆ ทันที เมื่อรู้ดีว่าจะต้องเจอกับการกระทำอันป่าเถื่อนของเขาอีก
“จะไปไหนไม่ทราบ! หรือคิดจะเล่นวิ่งไล่จับกันให้เหงื่อออกก่อน หรืออยากเล่นละครญี่ปุ่นแบบเมื่อคืน อ้อ! สงสัยจะชอบแบบนั้นล่ะมั้ง ถึงอยากจะชวนผมเล่นอีก แต่ผมไม่เอาด้วยหรอกนะ เพราะอยากจะเก็บแรงไว้เบิ้ลสักหน่อย เมื่อคืนตบรางวัลให้ครั้งเดียวเพราะเห็นว่ายังซิง ซึ่งผิดคาดจนผมคิดว่าฝันไปด้วยซ้ำ แต่คืนนี้และคืนต่อๆ ไปอย่าหวังว่าผมจะออมแรง คุณมีหน้าที่ต้องให้! จำเอาไว้ให้ขึ้นใจด้วย!”
ชาครีย์ที่เดาทางคุณหนูขาวีนออกจึงรีบก้าวยาวๆ ไปจับลูกบิดเอาไว้ได้ทัน พร้อมกับส่งประโยคตอกย้ำให้คนฟังคิดถึงภาพอันทุเรศๆ ขึ้นมาอีก
“ด้วยการข่มเหงคนที่อ่อนแอกว่าน่ะเหรอ คิดว่าฉันจะยอมง่ายๆ เหรอ! ไม่มีทาง!!! ฉันจะสู้ให้ถึงที่สุด!!!”
มือบางผลักร่างใหญ่แรงๆ เพื่อหมายจะเปิดประตูให้ได้ แต่นอกจากจะทำไม่สำเร็จแล้วยังถูกเขารวบข้อมือทั้งสองลากด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลตรงไปหาเตียงแล้วเหวี่ยงจนชุดนอนที่สั้นเหนือเข่าร่นขึ้นไปเกือบถึงเอว จนต้องรีบดึงลงมา จังหวะนั้นเองที่เป็นโอกาสทองให้เขากระโจนขึ้นไปผลักร่างในชุดวาบหวิวให้ล้มไปหาเตียง
“ปล่อยฉันนะ!!! ปล่อย!!! บอกให้ปล่อย!!!”
ตามด้วยเสียงร้องดังคับบ้านเมื่อถูกเขากดสองแขนตรึงไว้กับที่นอนแล้วจูบอย่างรุนแรง โดยไม่สนว่าอีกคนจะดิ้นหนีเอาตัวรอดแค่ไหน มือหนารีบเลื่อนไปบีบอกอวบที่มีบรากับชุดนอนหุ้มไว้ นั่นจึงเป็นโอกาสให้มือของกัณหาว่างจึงรีบยกขึ้นฟาดเขาไปทั่วทั้งที่หน้า ไหล่ แขนหรืออก
“ชอบความรุนแรงอีกแล้วเหรอ ได้!!! ผมจัดให้!!!” จนเขาเจ็บและเริ่มโกรธขึ้นมา จึงขยุ่มชุดบางๆ ฉีกออกพรวดด้วยมือเพียงข้างเดียวจนได้เศษผ้าติดมือมาด้วย
“หยุดนะ!!! ออกไปให้พ้น!!! ได้ยินมั้ยว่าออกไป!!!”
ปากบางไม่ยอมหยุดร้อง รวมทั้งสองกำปั้นก็ไม่ยอมหยุดกระหน่ำไปหาอกของเขานับครั้งไม่ถ้วน
“หยุดเหรอ!!! ในบ้านหลังนี้สิทธิ์คุณมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือเป็นนางบำเรอผม ในทุกๆ คืนหรือทุกๆ เวลาที่ผมต้องการ”
จนเขาต้องหยุดด้วยการคว้าสองแขนไปรวบไว้ด้วยมือเดียว แล้วย้ำเตือนหน้าที่ของดเธออีกครั้ง และใช้มือที่ว่างกระชากชุดบางที่เหลือให้ขาดออกจากเรือนกายขาวอย่างรวดเร็ว แล้วโน้มกายลงไปทับพร้อมกับดูดดื่มอย่างหิวกระหาย จนผิวกายอ่อนๆ แทบจะช้ำไปทั้งตัว อีกครั้งที่สตรีเพศต้องพ่ายแพ้แก่แรงชาย
กัณหาจึงเลือกที่จะนอนแน่นิ่งปล่อยให้เขาปลดเปลื้องชุดชั้นในออกอย่างง่ายดาย พร้อมกับดวงตาเศร้าปิดลงช้าๆ ทิ้งกายาเปล่าเปลือยให้เขาเชยชมทั้งทางสายตาและภาษาสัมผัสด้วยหัวใจที่ชอกช้ำ โดยมีหยดใสๆ ไหลออกมาฟ้อง แต่ปีศาจอย่างเขาหรือจะรู้สึก เพราะมีสุขใจที่ได้ย่ำยีคุณหนูนิสัยเสียอย่างที่สุด
แถมยิ่งเป็นลูกของไอ้คนที่ทำลายครอบครัวเขาด้วยน้ำเงินเมื่อในอดีตด้วยแล้ว มาถึง พ.ศ. นี้ก็เป็นทีของเขาที่จะเอาคืนบ้าง เขาจึงไม่ลังเลที่จะทาบทับร่างเปลือยแล้วดูดดื่มริมฝีปากที่สมัยก่อนเคยขยับขึ้นลงด่าทอคนใกล้ตัวไม่ว่างเว้น อกตั้งสวยทั้งสองเป็นจุดหมายถัดมาที่เขาดื่มกินอย่างเอร็ดอร่อย สุดท้ายริมฝีปากอุ่นก็พรมจูบเกสรสีชมพู
ที่กำลังคลี่บานออกด้วยสองมือเขา เพื่อให้ง่ายต่อการก้มลงไปดื่มด่ำครั้งแล้วครั้งเล่า และร่างขาวก็กระตุกเต้นด้วยความวาบหวิวครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นกัน เขานึกสนุกอย่ากจะกลั่นแกล้งร่างที่เสแสร้งนอนทื่อเป็นท่อนไม้อีก จึงทำแบบเดิมๆ หลายรอบยังผลให้เจ้าของร่างต้องกัดฟันฝืนทนกับความหวามหวิวอย่างยากลำบาก
อาญาซาตาน-เกลียดๆๆ (กันเกรา)
http://pantip.com/topic/31051514/comment5
http://pantip.com/topic/31055132
http://pantip.com/topic/31059772/comment4
===================================
เสียงไอโฟนดังขึ้นหลายต่อหลายรอบ ร่างอ่อนแรงที่นอนขดอยู่กับเตียงก็ยังไม่คิดจะขยับเขยื้อนไปไหน ทั้งที่รู้ว่าทั้งน้อง ทั้งคนรักและทั้งยายโทรมาก็ตาม พอฉุกคิดขึ้นได้ว่าอาจจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น จึงฝืนใจลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำด้วยความยากลำบาก เกือบสี่โมงเย็นแล้ว เมื่อกัณหาเดินมาทรุดกายลงนั่งกับชุดรับแขกด้านล่าง แล้วถึงได้โทรกลับไปหาน้องเป็นคนแรก
‘ไม่มีอะไรหรอกพี่นิ่ม ยายกลับจากโรงพยาบาลมาก็บ่นคิดถึงพี่ไม่ขาดปาก หนุ่มเลยโทรมาให้ เดี๋ยวคุยกับยายนะหนุ่มจะไปอุ่นแกงให้ยายก่อน ชวนนั่งกินหอยทอดร้อนๆ ที่ร้านก็ไม่ยอมกลัวแต่จะเปลืองท่าเดียว’
แม้จะเศร้าใจสักเพียงไหน แต่หลานผู้กตัญญูก็ฝืนพูดคุยกับยายด้วยน้ำเสียงปกติที่สุดอยู่หลายนาทีก่อนจะวางสายไป ส่วนสายไม่ได้รับของแฟนหนุ่มนั้นเธอเลือกที่จะไม่โทรกลับ เพราะกลัวจะร้องไห้ออกมาเมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แต่จนแล้วจนรอดน้ำตาก็ไหลรินออกมาอย่างไม่ยากเย็นอยู่ดี
ปฏิทินบนโต๊ะถูกมือบางหยิบดินสอขึ้นมาแล้วกากบาทลงไปตรงวันที่ นั่นหมายถึงช่วงเวลาแห่งความทุกข์ทรมานเพิ่งจะผ่านพ้นไปแค่สองจากเจ็ดร้อยสามสิบวัน กว่าที่ตัวเองจะได้รับอิสระภาพ พอคิดถึงคำนี้ขึ้นมาน้ำตายิ่งไหลรินออกมาอีก พลอยคิดถึงสัญลักษณ์ของมันขึ้นมาทันใด มือขาวค่อยๆ ฉีกกระดาษจากสมุดโน๊ตมาหนึ่งแผ่น
พับไปมาอย่างเชื่องช้า น้ำตาตกลงเปรอะเปื้อนกระดาษหยดแล้วหยดเล่า แต่เจ้าของก็ไม่สนใจยังคงพับไปเรื่อยๆ กระทั่งคลีออกมาแล้วได้นกตัวแรก ไม่นานก็มีตัวสองตามมา จำได้ว่าในครัวมีขวดโหลใบใหญ่ซุกซ่อนอยู่ในตู้ จึงลุกไปเอามาแล้วหย่อนสองตัวลงไปเก็บไว้ พร้อมกับอาการท้อแท้ใจยิ่ง
ที่กว่านกน้อยจะเต็มขวดนั้นมันช่างเป็นเวลาที่ยาวนานเหลือเกิน ร่างอ่อนแรงเอนตัวลงนอนกับชุดรับแขกแล้วหลับตาลงอย่างขมขื่นใจ ปล่อยให้หยดใสๆ ไหลไปตามหางตา เมื่อคิดถึงวินาทีที่ถูกชายปากร้ายตักตวงความสุขจากเรือนร่าง โดยไม่คิดจะสนใจสักนิดว่าจะกำลังเจ็บปวดทั้งกายและใจมากแค่ไหน ยิ่งคิดถึงภาพเหล่านั้น น้ำตาแห่งความเสียใจก็ยิ่งไหลรินออกมาไม่ขาด จึงปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ให้สาสมใจ
ใกล้จะทุ่มแล้วที่ท้องเรียกร้องหาอาหารมื้อแรกของวัน ร่างอ่อนแรงจึงเดินเข้าครัวไป ไม่นานก็ประครองชามบะหมี่ออกมานั่งที่โต๊ะอาหารแล้ว มันเป็นทรีอินวันนั่นคือมื้อเช้าเที่ยงและเย็น ทว่าพอตักเข้าปากได้คำที่สองก็ตื้อไปหมด จนกลืนไม่ลง แม้แต่น้ำเปล่าก็ยังฝืดคอด้วยซ้ำ จึงตัดสินใจทิ้งชามที่ยังมีเส้นอยู่เต็มไว้เสียตรงนั้น ก่อนจะเดินไปล็อคประตูบ้านแล้วขึ้นชั้นบนทันที
สายน้ำที่เมื่อคืนเคยนั่งร้องไห้ให้มันไหลลงมาชำระล้างคราบคาวโลกีย์เป็นชั่วโมงช่วยทำให้ร่างกายค่อยเย็นสดชื่นขึ้นมาได้บ้าง เมื่อยืนอยู่ใต้ฝักบัวอีกครั้ง ชุดนอนบางเบาถูกสวมใส่อย่างไม่พิถีพิถันนัก กระปุกเครื่องประทินผิวก็ถูกหมางเมินเช่นกัน เพราะไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรทั้งสิ้น หรือจะพูดให้ถูกคือ วินาทีนี้มันหมดอาลัยตายอยากในชีวิตไปแล้ว
“คุณลืมไปแล้วเหรอว่าบ้านนี้ไม่มีคนรับใช้ให้ ถึงได้กินไม่รู้จักเก็บล้างอย่างนั้น”
ร่างในชุดบางๆ สะดุ้งสุดตัวกับประโยคอันดังและฟังชัด จนต้องหันไปหาระเบียงห้อง ซึ่งเป็นที่มาของเสียง ก็เห็นร่างในชุดที่เกือบเหมือนเมื่อคืนเลื่อนประตูกระจกเดินเข้ามา กัณหาไม่คิดจะรอช้า รีบวิ่งไปหาประตูเพื่อหมายจะไปให้ไกลๆ ทันที เมื่อรู้ดีว่าจะต้องเจอกับการกระทำอันป่าเถื่อนของเขาอีก
“จะไปไหนไม่ทราบ! หรือคิดจะเล่นวิ่งไล่จับกันให้เหงื่อออกก่อน หรืออยากเล่นละครญี่ปุ่นแบบเมื่อคืน อ้อ! สงสัยจะชอบแบบนั้นล่ะมั้ง ถึงอยากจะชวนผมเล่นอีก แต่ผมไม่เอาด้วยหรอกนะ เพราะอยากจะเก็บแรงไว้เบิ้ลสักหน่อย เมื่อคืนตบรางวัลให้ครั้งเดียวเพราะเห็นว่ายังซิง ซึ่งผิดคาดจนผมคิดว่าฝันไปด้วยซ้ำ แต่คืนนี้และคืนต่อๆ ไปอย่าหวังว่าผมจะออมแรง คุณมีหน้าที่ต้องให้! จำเอาไว้ให้ขึ้นใจด้วย!”
ชาครีย์ที่เดาทางคุณหนูขาวีนออกจึงรีบก้าวยาวๆ ไปจับลูกบิดเอาไว้ได้ทัน พร้อมกับส่งประโยคตอกย้ำให้คนฟังคิดถึงภาพอันทุเรศๆ ขึ้นมาอีก
“ด้วยการข่มเหงคนที่อ่อนแอกว่าน่ะเหรอ คิดว่าฉันจะยอมง่ายๆ เหรอ! ไม่มีทาง!!! ฉันจะสู้ให้ถึงที่สุด!!!”
มือบางผลักร่างใหญ่แรงๆ เพื่อหมายจะเปิดประตูให้ได้ แต่นอกจากจะทำไม่สำเร็จแล้วยังถูกเขารวบข้อมือทั้งสองลากด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลตรงไปหาเตียงแล้วเหวี่ยงจนชุดนอนที่สั้นเหนือเข่าร่นขึ้นไปเกือบถึงเอว จนต้องรีบดึงลงมา จังหวะนั้นเองที่เป็นโอกาสทองให้เขากระโจนขึ้นไปผลักร่างในชุดวาบหวิวให้ล้มไปหาเตียง
“ปล่อยฉันนะ!!! ปล่อย!!! บอกให้ปล่อย!!!”
ตามด้วยเสียงร้องดังคับบ้านเมื่อถูกเขากดสองแขนตรึงไว้กับที่นอนแล้วจูบอย่างรุนแรง โดยไม่สนว่าอีกคนจะดิ้นหนีเอาตัวรอดแค่ไหน มือหนารีบเลื่อนไปบีบอกอวบที่มีบรากับชุดนอนหุ้มไว้ นั่นจึงเป็นโอกาสให้มือของกัณหาว่างจึงรีบยกขึ้นฟาดเขาไปทั่วทั้งที่หน้า ไหล่ แขนหรืออก
“ชอบความรุนแรงอีกแล้วเหรอ ได้!!! ผมจัดให้!!!” จนเขาเจ็บและเริ่มโกรธขึ้นมา จึงขยุ่มชุดบางๆ ฉีกออกพรวดด้วยมือเพียงข้างเดียวจนได้เศษผ้าติดมือมาด้วย
“หยุดนะ!!! ออกไปให้พ้น!!! ได้ยินมั้ยว่าออกไป!!!”
ปากบางไม่ยอมหยุดร้อง รวมทั้งสองกำปั้นก็ไม่ยอมหยุดกระหน่ำไปหาอกของเขานับครั้งไม่ถ้วน
“หยุดเหรอ!!! ในบ้านหลังนี้สิทธิ์คุณมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือเป็นนางบำเรอผม ในทุกๆ คืนหรือทุกๆ เวลาที่ผมต้องการ”
จนเขาต้องหยุดด้วยการคว้าสองแขนไปรวบไว้ด้วยมือเดียว แล้วย้ำเตือนหน้าที่ของดเธออีกครั้ง และใช้มือที่ว่างกระชากชุดบางที่เหลือให้ขาดออกจากเรือนกายขาวอย่างรวดเร็ว แล้วโน้มกายลงไปทับพร้อมกับดูดดื่มอย่างหิวกระหาย จนผิวกายอ่อนๆ แทบจะช้ำไปทั้งตัว อีกครั้งที่สตรีเพศต้องพ่ายแพ้แก่แรงชาย
กัณหาจึงเลือกที่จะนอนแน่นิ่งปล่อยให้เขาปลดเปลื้องชุดชั้นในออกอย่างง่ายดาย พร้อมกับดวงตาเศร้าปิดลงช้าๆ ทิ้งกายาเปล่าเปลือยให้เขาเชยชมทั้งทางสายตาและภาษาสัมผัสด้วยหัวใจที่ชอกช้ำ โดยมีหยดใสๆ ไหลออกมาฟ้อง แต่ปีศาจอย่างเขาหรือจะรู้สึก เพราะมีสุขใจที่ได้ย่ำยีคุณหนูนิสัยเสียอย่างที่สุด
แถมยิ่งเป็นลูกของไอ้คนที่ทำลายครอบครัวเขาด้วยน้ำเงินเมื่อในอดีตด้วยแล้ว มาถึง พ.ศ. นี้ก็เป็นทีของเขาที่จะเอาคืนบ้าง เขาจึงไม่ลังเลที่จะทาบทับร่างเปลือยแล้วดูดดื่มริมฝีปากที่สมัยก่อนเคยขยับขึ้นลงด่าทอคนใกล้ตัวไม่ว่างเว้น อกตั้งสวยทั้งสองเป็นจุดหมายถัดมาที่เขาดื่มกินอย่างเอร็ดอร่อย สุดท้ายริมฝีปากอุ่นก็พรมจูบเกสรสีชมพู
ที่กำลังคลี่บานออกด้วยสองมือเขา เพื่อให้ง่ายต่อการก้มลงไปดื่มด่ำครั้งแล้วครั้งเล่า และร่างขาวก็กระตุกเต้นด้วยความวาบหวิวครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นกัน เขานึกสนุกอย่ากจะกลั่นแกล้งร่างที่เสแสร้งนอนทื่อเป็นท่อนไม้อีก จึงทำแบบเดิมๆ หลายรอบยังผลให้เจ้าของร่างต้องกัดฟันฝืนทนกับความหวามหวิวอย่างยากลำบาก