ขอคำปรึกษาเรื่องเพื่อนหน่อยคะ

คือเราอยู่มหาลัยมีชื่อแห่งหนึ่งนะ เป็นคณะที่เป็นหัวกะทิของประเทศอะ เรียน6ปี เราเป็นผู้หญิงนะ เป็นคนเงียบๆ เรียบร้อย ไม่ค่อยมีปากเสียงกับใคร ยอมอะไรได้ก็ยอม ถ้าไม่เดือดร้อนอะไรตัวเองมากนัก เพื่อนสนิทเราไม่เยอะนะ แต่ก็ค่อนข้างจริงใจกัน ช่วยเหลือกันได้ เราไม่เคยทำอะไรให้ใครเดือดร้อน ช่วยเหลืออะไรใครได้ก็ช่วย  คนไม่ค่อยรู้จักเรา เราไม่ใช่คนดังในคณะ  วันนึงเราเปลี่ยนขึ้นชั้นปีใหม่ มันต้องปรับตัวอย่างมากเลยอะ ต้องไป6โมงครึ่ง ถึง6โมงเย็นเป็นอย่างต่ำ ไม่ค่อยได้นั่งเลยอะทั้งวัน เรารู้สึกว่ามันหนักมาก มันเป็นสิ่งที่เราไม่เคยทำมาก่อน ต้องมีการเขียนรายงานส่งอาจารย์ประมาณ6ฉบับ แล้วไปอภิปรายกับอาจารย์ตัวต่อตัว แล้วเราก็โดนซักถามมาก โดนต่อว่ามาหลายครั้ง ครั้งละหลายชั่วโมง ซึ่งทั้งๆที่เป็นสิ่งที่เราไม่เคยทำมาก่อน อาจารย์ก็น่าจะให้โอกาสกันบ้าง จนในที่สุดเราก็รู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะกับอาชีพนี้ มันหนักเกินไปสำหรับเรา เราไม่สามารถทำตามความคาดหวังของอาจารย์ได้ขนาดนั้น เราจึงไปปรึกษากับอาจารย์ที่ใจดีท่านหนึ่ง ท่านให้คำปรึกษาเรามาดีมาก ท่านว่าเราเป็นโรคแบบหนึ่งที่ทำให้เรารู้สึกแบบนี้ ท่านเห็นใจเรามาก ให้เราหยุดเรียนไป2อาทิตย์   เวลาทำให้เราดีขึ้น เรากลับมาเข้มแข็งขึ้นอีกครั้ง เราได้กำลังใจดีมากๆจากคนรอบข้าง เราจึงรู้สึกว่าตนเองโชคดีจริงๆ แต่แล้วสิ่งที่เราไม่คิดว่าเพื่อนที่เรียนในคณะเดียวกันจะทำกันได้ก็เกิดขึ้น เราหยุดเรียนไป เมื่อกลับมา เพื่อนไม่ทักทายเราก็ไม่ว่า ไม่ถามว่าเราเป็นอย่างไรบ้าง เราก็ไม่ว่าหรอก แต่นี่สิ่งที่เราได้รับฟังคือ เพื่อนพูดกันเป็นกลุ่มใหญ่ พูดลับหลังเรา ว่าเรา มีความคิดอยากฆ่าตัวตายหรือยัง พยายามซักถามเพื่อนสนิทเราว่าเราเป็นขนาดนั้นเลยหรือ พูดกันเหมือนอยากให้เราเป็นอะไรที่หนักๆ อยากให้เกิดเรื่องร้ายๆกับเราให้ได้ และที่ร้ายแรงที่สุดก็คือผู้ชายคนหนึ่งพูดในกลุ่มเพื่อนว่าถ้าในโลกนี้เหลือแค่เรากับเพื่อนเรา2คน มันเลือกเพื่อนเราดีกว่า เราฟังแล้วแบบเสียความรู้สึกมาก นี่เป็นผู้ชายแต่มาว่าผู้หญิงลับหลัง นี่คุณมีความเป็นลูกผู้ชายบ้างรึเปล่า ทั่งๆที่แต่ละวันไม่เคยได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ เราไปทำอะไรให้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เอาตัวเองมาตัดสินผู้อื่นแบบนี้มันถูกต้องแล้วหรอ แล้วยิ่งกว่านั้นเรียนอาชีพที่ช่วยเหลือคนด้วย แล้วพฤติกรรมแบบนี้ควรค่าต่อการอยู่ในวิชาชีพนี้แล้วงั้นหรือ เรารู้สึกเสียใจมาก นี่เพื่อนในคณะเดียวกันแท้ๆ ยังพูดได้ลงคอ ดูถูกคนอื่นแบบนี้สมควรแล้วหรอที่เกิดเป็นลูกผู้ชาย

ขอโทษด้วยนะที่พิมพ์มายาวมาก ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้นะ แต่เราไม่รู้จะระบายทางไหนแล้วจริงๆๆๆ
ถ้าใครจะซ้ำเติมเรา ขอร้องว่าอย่าเลยนะ เราบอบช้ำมากแล้วจริงๆๆๆ