เด็กบ้านนอก กลางเมืองหลวง

ผมไม่เคยคิดเลยครับว่าจะได้มาเรียนต่อในที่ที่ไกลบ้านผมมากขนาดนี้  ผมยอมรับว่าเกลียดเมืองหลวงตั้งแต่ยังไม่เคยสัมผัสมัน  ผมอยากเรียนในมหาลัยที่ใกล้บ้านผม  แต่ทำไงได้ผมติดที่นี่  เลยต้องเข้ามาเรียน  เมืองหลวงสับสนวุ่นวาย ผมเจอกับปัญหานู้นนี่ ที่เข้ามารุ่มเร้ามากมาย รวมทั้งเจอคนที่จริงใจในระดับหนึ่ง จนที่คนที่ไม่จริงใจ  ใส่หน้ากากเข้าหากัน พูดจาประจบกัน ซึ่งมันไม่ใช่ตัวผม ผมเรียนที่นี่อย่างไม่มีความสุข  ปัญหาด้านการเรียนก็หนักอยู่แล้ว ยังเจอปัญหากับเพื่อนๆแบบไร้สาระอีก  ผมเป็นคนพูดน้อยครับ และไม่ค่อยเข้าหาใคร เลยไม่ค่อยมีเพื่อน ถึงตอนนี้ผมยังไม่มีเพื่อนที่สนิทและไว้ใจได้เลยครับ  เวลาเศร้าใจหรือมีปัญหาอะไรก็จะเก็บไว้คนเดียวไม่ค่อยบอกใคร  เมื่อวันสองวันก่อนผมได้กลับบ้านไปเจอพ่อแม่ มันทำให้ผมรู้ว่าความสุขที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร ความรักของท่านทำให้ผมมีความสุขมาก  เมื่อผมกลับมาที่เดิมที่นี่   ผมคิดถึงครอบครัวมาก และรู้สึกได้ชัดเจนว่าที่นี่มันไม่ใช่ที่ของผม  ที่นี่มันมีแต่ความรู้สึกที่ไม่ดี ผมไม่เคยมีความสุขเลยในที่แห่งนี้  ผมอยากเลิกเรียน กลับบ้านไปอยู่กับพ่อแม่  แต่ผมก็ทำไม่ได้  มีทางไหนที่จะทำให้ผมสบายใจขึ้นมั้ยคาับ  ทุกวันนี้ชีวิตจมอยู่กับความทุกข์ครับ    ขอบคุณที่ทนอ่านมาตั้งมากมายนะครับ