ราตรี

เวลานี้ คนส่วนใหญ่คงหลับกันหมดแล้ว จะมีเว้นก็แต่แม่ค้าพ่อขายที่ต้องเตรียมของหรืออาชีพบางอาชีพที่ทำงานในยามพระอาทิตย์ตกดิน
ในห้องที่ว่างเปล่า เสียงพัดลม พร้อมกับลมโชยความเย็นซ่านผ่านเข้าทางผิวหนัง
ความจริงเวลานี้เขาควรจะนอนหลับไปแล้ว แต่วันนี้เขากลับนอนไม่หลับ อาจเพราะยังมีเรื่องให้คิดมากมาย
ในยามราตรีนี้มีเพียงเสียงลม ความเงียบ และความเย็นเท่านั้น
"ในสังคมเราเวลานี้เหตุใดเราจึงยังคงไม่เข้าใจกัน" เขานั่งคิดอยู่ในห้วงความจำที่เขาพอจะนึกได้
หากเราสังเกตตัวเราเองหรือคนรอบข้าง เราคงเห็นได้ว่าส่วนใหญ่เขามักจะทะเลาะกันเสียงดัง โหวกเหวกไม่สนใจใคร
ทั้งๆที่เราทุกคนมีหูเหมือนกัน มีตาเหมือนกัน แต่ทำไมเราไม่เคยคิดจะฟังและเห็นใจกัน
เขานั่งคิดไปถึงที่ว่า หากเวลาผ่านไปต่อจากนี้เรายังหันหลังให้กันอยู่ ไม่ยอมหันมาปรับความเข้าใจแล้วเมื่อไหร่เราจะรวมเป็นหนึ่งได้สักที




เพียงแค่หยุดเพื่อฟังแล้วคิดตาม เราคงอยู่กันอย่างสงบสุข


เขารู้ว่าตัวเองอยู่ดึกเกินไปแล้ว เขาหลับตาลงพร้อมกับรอยยิ้มกรุ่มกริ่มในใจ
เขาอยู่ในโลกแห่งความฝัน