มีคนบอกว่าถ้าเราเก็บเงินได้ขนาดนี้ไม่ต้องถามคนอื่นหรอกว่าทำไงให้ได้เงินต่อเดือนเยอะขึ้น แต่ให้แชร์ประสบการณ์แทน..
เราทำงานตั้งแต่อายุ 15ปี เรียนไปด้วย ตอนแรกเรียนพานิชธน แล้วช่วงนั้นมีปัญหากับพ่อเลี้ยงซึ่งแม่ไม่เข้าข้างเรา เราจึงเก็บกระเป๋าออกจากบ้านแล้วเริ่มใช้ชีวิตสันโดด อยู่คนเดียวทำงานหาค่าเช่าบ้านและค่าเล่าเรียน ไม่ได้กู้กยศ. ได้ทุนเรียนดี จนกระทั่งทนความเหนื่อยไม่ไหว เลยลาออกจากพานิชธน มาเรียนอีกสถาบัน เฉพาะวันอาทิตย์ เราเริ่มจากงานกระจอกๆ ค่าแรงวันละ250-300บาท เราอยากได้เงินเยอะกว่านี้เลยไปที่กรมแรงงานขอใบอนุญาติทำงานอายุไม่ถึง18ปี ก็ได้ทำงานเป็นพนักงานจัดชิมค่าแรงวันละ500บาท จากนั้นเราได้เลงเห็นงานบางอย่างที่ได้เงินดีมาก ๆ นั่นคืองานกลางคืน เริ่มจากเด็กเสริฟ ค่าแรงน้อยมาก อาศัยทิป รายได้วันละ 700up ที่ร้านเห็นว่าเอ็นเตอร์เทนลูกค้าเก่ง เลยเลื่อนขั้นไปเป็นพีอาร์ แต่งตัวสวย ๆ (ไม่โป๊) รายได้วันละ1000บาท ไม่รวมทิป ไม่ได้ทำทุกวันแต่ด้วยความที่ว่าเราเก็บเงินเก่งจึงมีเงินเป็นหมื่น ทำได้สักพักเจอทอมรูปหล่อ ชอบค่ะ เลยคบกัน ไม่นานพ่อเขาก็ได้แนะนำงานให้ เรากับแฟนเลยได้มาทำงานที่พนมเปญ ต้องทิ้งการเรียนไว้ก่อน ตอนนี้รายได้อยู่ที่ 21,000 บาท/เดือน มีเงินเก็บหนึ่งแสนแล้ว และไม่รวมเงินของแฟน
ตอนนี้ก็เกือบจะ 18ปีแล้ว ยังไม่เคยเปลี่ยนความคิดว่าฉันจะต้องรวยก่อน 25ปี มันคือความทะเยอทยานของเรา ใครๆ ก็บอกว่าเราใฝ่สูง ไม่เคยได้กำลังใจ มีแต่คนดูถูก โดยเฉพาะพ่อเลี้ยง เราก็ไม่สนค่ะเพราะตอนนี้เราก็ได้แสดงให้เขาเห็นไปกว่าครึ่งแล้วว่าเราทำได้ ข้าวของราคาแพงตอนนี้เรายังไม่สนใจเพราะยังไม่รวยพอที่ฟุ่งเฟ้อ เดี๋ยวมีสัก5-6ล้านก่อนค่อยซื้ออะไรที่อยากได้ ทำตามคำโบราณว่าค่ะ ว่า ลำบากวันนี้ สบายวันหน้า..อนาคตวางแผนว่าจะกลับไทยเอาเงินไปลงทุนทำธุรกิจร่วมกับแฟน ทำงานหลายๆอย่างให้มีเงินต่อเดือนมากกว่านี้
อยากบอกพี่ ๆ ทุกคนว่าความทะเยอทยานนั้นดีนะคะ ใฝ่สูงไว้ก่อน เชื่อมั่นในตนเองว่าเราทำได้ เราจะรวยให้ได้ เรื่องเงินเก็บนั้นไม่ได้เกี่ยวกันว่าจะทำงานรายได้เท่าไร แค่รู้จักใช้ ไม่ฟุ่งเฟ้อก็พอแล้ว
17ปี มีเงินแสน
เราทำงานตั้งแต่อายุ 15ปี เรียนไปด้วย ตอนแรกเรียนพานิชธน แล้วช่วงนั้นมีปัญหากับพ่อเลี้ยงซึ่งแม่ไม่เข้าข้างเรา เราจึงเก็บกระเป๋าออกจากบ้านแล้วเริ่มใช้ชีวิตสันโดด อยู่คนเดียวทำงานหาค่าเช่าบ้านและค่าเล่าเรียน ไม่ได้กู้กยศ. ได้ทุนเรียนดี จนกระทั่งทนความเหนื่อยไม่ไหว เลยลาออกจากพานิชธน มาเรียนอีกสถาบัน เฉพาะวันอาทิตย์ เราเริ่มจากงานกระจอกๆ ค่าแรงวันละ250-300บาท เราอยากได้เงินเยอะกว่านี้เลยไปที่กรมแรงงานขอใบอนุญาติทำงานอายุไม่ถึง18ปี ก็ได้ทำงานเป็นพนักงานจัดชิมค่าแรงวันละ500บาท จากนั้นเราได้เลงเห็นงานบางอย่างที่ได้เงินดีมาก ๆ นั่นคืองานกลางคืน เริ่มจากเด็กเสริฟ ค่าแรงน้อยมาก อาศัยทิป รายได้วันละ 700up ที่ร้านเห็นว่าเอ็นเตอร์เทนลูกค้าเก่ง เลยเลื่อนขั้นไปเป็นพีอาร์ แต่งตัวสวย ๆ (ไม่โป๊) รายได้วันละ1000บาท ไม่รวมทิป ไม่ได้ทำทุกวันแต่ด้วยความที่ว่าเราเก็บเงินเก่งจึงมีเงินเป็นหมื่น ทำได้สักพักเจอทอมรูปหล่อ ชอบค่ะ เลยคบกัน ไม่นานพ่อเขาก็ได้แนะนำงานให้ เรากับแฟนเลยได้มาทำงานที่พนมเปญ ต้องทิ้งการเรียนไว้ก่อน ตอนนี้รายได้อยู่ที่ 21,000 บาท/เดือน มีเงินเก็บหนึ่งแสนแล้ว และไม่รวมเงินของแฟน
ตอนนี้ก็เกือบจะ 18ปีแล้ว ยังไม่เคยเปลี่ยนความคิดว่าฉันจะต้องรวยก่อน 25ปี มันคือความทะเยอทยานของเรา ใครๆ ก็บอกว่าเราใฝ่สูง ไม่เคยได้กำลังใจ มีแต่คนดูถูก โดยเฉพาะพ่อเลี้ยง เราก็ไม่สนค่ะเพราะตอนนี้เราก็ได้แสดงให้เขาเห็นไปกว่าครึ่งแล้วว่าเราทำได้ ข้าวของราคาแพงตอนนี้เรายังไม่สนใจเพราะยังไม่รวยพอที่ฟุ่งเฟ้อ เดี๋ยวมีสัก5-6ล้านก่อนค่อยซื้ออะไรที่อยากได้ ทำตามคำโบราณว่าค่ะ ว่า ลำบากวันนี้ สบายวันหน้า..อนาคตวางแผนว่าจะกลับไทยเอาเงินไปลงทุนทำธุรกิจร่วมกับแฟน ทำงานหลายๆอย่างให้มีเงินต่อเดือนมากกว่านี้
อยากบอกพี่ ๆ ทุกคนว่าความทะเยอทยานนั้นดีนะคะ ใฝ่สูงไว้ก่อน เชื่อมั่นในตนเองว่าเราทำได้ เราจะรวยให้ได้ เรื่องเงินเก็บนั้นไม่ได้เกี่ยวกันว่าจะทำงานรายได้เท่าไร แค่รู้จักใช้ ไม่ฟุ่งเฟ้อก็พอแล้ว