(18+) หรือฉันจะเป็นสไปร์ท

สวัสดีคะ กระทู้นี้เป็นกระทู้ระบาย เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อตอนเรียนมหาลัย เราได้เจอกับผู้ชายคนนึงหน้าตาตรงสเป็กมาก เราเลยพัฒนาความสัมพันธ์มาเป็นเพื่อนสนิท เวลาผ่านไปเป็นปี แต่สถานะยังคงเป็นเพื่อน แต่การกระทำหลายๆอย่าง เช่น นอนกอดกัน จุ้บกัน ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน(20+) ฯลฯ ความรู้สึกมันไม่ใช่ เรารู้สึก เรามองตากันก็รู้ว่าคิดอะไร ความรู้สึกนี้ถูกเก็บไว้อย่างเงียบๆ กัน2คน จนกระทั่งวันนึง มีคนรู้เรื่องของเรา ผู้ชายคนนี้กลับปฏิเสธทุกอย่าง ปฏิเสธหัวใจตัวเอง สิ่งที่ตัวเองพูด ตัวเองรู้สึก ไม่ยอมรับและโยนความผิดมาให้เราคนเดียว ว่าเราคิดไปเองคนเดียว และตัดขาดกันแบบไม่ได้ทันล่ำลาหรือตั้งตัว ตอนนั้นเราทำใจไม่ได้กินไม่ได้นอนไม่หลับ น้ำหนักลดไปเป็นสิบโลภายในเวลาเดือนเดียว บอกตรงๆผู้ชายคนนี้คือรักแรกของเรา เรารักมาก คือยอมทุกอย่าง นึกถึงเมื่อไหร่น้ำตาก็ไหล จนถึงตอนนี้เวลาก็ผ่านมา2-3ปีได้แล้ว ต่างคนต่างเรียนจบ เราก้ยังคิดถึงเค้าอยู่ แต่ประเด็นคือ หลังจากที่เราขาดกับผู้ชายคนนั้น เราก็มีผู้ชายอื่นเข้ามา เราก็คุยด้วยแล้วมีอะไรด้วยแต่ไม่ได้รู้สึกรัก คนแล้วคนเล่า เพราะเราคิดว่า เธอได้เรา เราก็ได้เธอเหมือนกัน แฟร์ๆ มีความรู้สึกว่า หัวใจมันชินชาไปแล้ว รู้สึกว่าไม่รักใครแล้ว เพราะอดีตที่เจ็บจนแทบทนไม่ไหว ป๊าม๊าก็เข้าใจเรานะ เพราะมีอะไรก็เล่าให้ฟังตลอด เค้าก็คอยถามถึงว่า เป็นไงบ้าง ผู้ชายคนนั้นเป็นยังไงบ้าง ตอนนี้เรารู้สึกว่าเรามองตัวเองไม่มีค่า คือชอบใครพอมีอะไรกันก็ต่างแยกย้ายกัน ฟินฟิน รึเพราะเรายังไม่เจอใครที่สามารถทำให้เรารักได้เท่าเค้า เราถึงยังไม่เปลี่ยนตัวเอง รึเราจะเป็นสไปร์ท เป็นโรคติดเซ็กส์ คืออะไร เราควรทำยังไงต่อไปดี
ปล.เราใส่cdทุกครั้งน้าา ปลอดเชื้อเจ้าคะ