ถึงครอบครัวหนึ่งที่ผมเจอที่ร้านฟูจิ สาขาโรบินสันรัตนาธิเบศ เมื่อวันเสาร์ที่ 31 สิงหาคม 2556

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ผมอยากกินอาหารญึ่ปุ่นก็เลย ไปกินที่ฟูจิ สาขาโรบินสัน รัตนาธิเบศร์ ผมได้โต๊ะที่ติดกับผนัง ด้านหนึ่งเป็นม้ายาวแล้วใช้เบาะรองนั่งวางไว้ ส่วนอีกด้านเป็นเก้าอี้ธรรมดา บริวเณนี้ตั้งโต๊ะได้สามตัว ผมนั่งตัวใน อีกด้าน เป็นคู่สามีภรรยา ส่วนตรงกลางเป็นครอบครัว ครอบครัวนี้ประกอบไปด้วย พ่อ แม่ และลูกสาวอายุประมาณ6-7 ขวบ
ตอนแรกก็กินกันไปดีๆ คุณแม่ป้อนลูกก่อน ตามประสาคุณแม่ที่ดี ส่วนคุณพ่อก็เป็นพ่อบ้านที่ดี นั่งกินไปเพลินๆ จนกระทั่งคุณลูกสาวกินเสร็จ
เธอเริ่มเอนตัวลงนอน เริ่มเดินไปมา คงไม่มีอะไรถ้าเธอจะเดินตรงที่เธอควรจะเดิน แต่ปัญหาคือเธอเดินไปมาระหว่างโต๊ะเธอ และมาหยุดยืนค้ำหัวผม โดยที่ทั้งพ่อและแม่ไม่สนใจจะว่ากล่าวตัดเตือน สักพักเธอก็เริ่มปีนป่ายผนังของร้าน กระโดดไปมา ผมหันไปมองหน้าแม่ของเธอ คุณแม่ผู้แสนดียิ้มให้ผม ประมาณว่าลูกดิฉันน่ารักนะคะ กำลังเล่น กำลังซน ส่วนคุณพ่อหน้าตาเรียบเฉย ประมาณว่า เรื่องของลูก  ...ไม่เกี่ยว
ผมอยากจะบอกว่า ที่นี่ที่สาธารณะนะครับ ควรสั่งสอนทั้งตัวเองและลูกให้รู้ซึ้งถึงคำว่า สำนึกสาธารณะ และความเกรงใจบ้าง
ลูกคุณน่ารักในสายตาของคุณ สำหรับผม ....รำคาญครับ
ผมขอเพิ่มเติมว่าที่ผมเข้ามาในพันธ์ุทิพย์ก็หวังว่า หากครอบครัวอื่นได้อ่านจะเกิดสำนึกขึ้นมาบ้าง
การที่ผมไม่พูดอกไปก็เพราะว่า ขนาดส่งสายตาเค้ายังไม่สำนึก หากพูดไปก็อาจมีเรื่อง เพราะผมเป็นคนที่ใจร้อน ก็เลยขอใช้พื้นที่เสียหน่อย หวังว่าจะกรุณานะครับ