หลายวันหลายอาทิตย์เป็นเดือนมานี้ ก็ใช้ชีวิตปรกติ
ไม่คิดเรื่องที่เสียใจมาสักพัก...เพราะทำใจได้แล้ว
เราโดนพิษ7ปีมรณะเล่นงานมา(จริงๆก็ไม่เกี่ยวหรอกแต่อยากโยง)
เราคบกับแฟนมา7ปี แต่ก็เลือกจะเลิกกับเค้า เพราะลึกเรารู้ดีว่าทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมมานานแล้ว
พวกเราแค่รับไม่ได้ที่ต้องเลิกกัน มันเสียดาย แต่สุดท้าย...มันไปต่อไม่ได้ คบไปก็ฝืน ก็ต้องเลิก
เราคิดว่าเหตุผลหนึ่งที่เป็นแบบนี้เพราะเราไม่ได้อยู่ใกล้กันเหมือนตอนคบกับใหม่ๆ
เรากับเค้าเจอกันตอนเรียน เราก็สวีทกันมากช่วงนั้น เค้ามาส่งเราได้ทุกวันไม่เคยบ่นเลย ทั้งที่บ้านไกลกันมากๆ
แต่พอเรียนจบพวกเราต้องทำงานคนละที
มันก็ค่อยๆห่างเหินกันไปเรื่อยๆ
เจอกันค่อยๆน้อยลงๆ
จนเค้าขี้เกียจจะมาหาเรา
และนั่นแหละที่ทำให้เรารู้ว่ามันหมดเวลา
เพราะตอนที่เค้ารักเรา ไกลแค่ไหน แค่เราพูดครั้งเดียวเค้าจะมา
แต่ตอนนี้...ชักแม่น้ำยังไง...ก็ตอบกลับมาแค่ ไกล ขี้เกียจไป จบเลย
ลำบากมาด้วยกันก็เคย...แต่วันที่หน่ายกัน...วันเวลาเหล่านั้นไม่ได้สามารถฉุดรั่งพวกเราเลย
เสียดายเหมือนกัน กับคนคนนึงกว่าจะเจอคนที่เรารับข้อเสียเค้าได้ เค้ารับขอเสียเราได้ มันไม่ง่ายเลย
เรายังเชื่อว่า สักวัน...เราจะเจอคนคนนั้นอีก...
ในขณะที่เรากำลังเวิ้นเรื่องการเดินทางของหัวใจ ว่าจะเจอใครสักคนที่แค่มาโอบกอดเราในวันที่เหนื่อย
แต่ดูเหมือนกันจะกำลังสวนทางกับคนรอบๆตัวที่วัยใกล้เคียงกัน
และมันมากระตุกความคิดเราว่า....แก่น่ะ อีกไม่กี่ปีก็30แล้วนะ ยังมาเพ้ออะไรเป็นเด็กม.ต้นอยู่ได้
เพราะเวลานี้รอบตัวเรา สาวๆกำลังมองหาผู้ชายที่ ฐานะดีมีโปรไฟล์เลิศเลอ
"เค้าขับแค่รถญี่ปุ่นราคาไม่กี่แสน ชั้นว่าไม่ใช่ล่ะ"
"คนนั้นก็โอเคนะ ระดับผู้จัดการเลยล่ะ แต่เสียดายแก่ไปหน่อย"
"แก่ก็ไม่เห็นเป็นไร หน้าที่การงานมั่นคงก็พอแล้ว หล่อแต่เป็นแค่พนักงานเงินเดือนหมื่นกว่าเหมือนกัน ไม่รอดนะ"
"อยากได้แฟนเป็นหมออะ มั่นคงดี"
และอีกบลาๆๆๆๆ
เราฟังอะไรแบบนี้ทีไร....ได้แต่ขมวดคิ้ว...
คือเรางง มันฟิก มันล๊อก มันเลือกได้ขนาดนั้นเลยหรือ???
พวกเธอที่เอ่ยๆมา ก็โอเค หน้าตาดี แต่....กระนั้นก็นะ คือ...นี่คืออภิสิทธิ์คนสวนหรอที่สามารถเลือก
แต่พวกเค้าทำให้เราดูงี้เง้าไปเลย...ที่ยังเชื่อเรื่องความรัก
เราไม่สวยไง...อ้วนดำ
ขอแค่คนที่เค้าคิดถึงเรา โทรมามุ้งมิ้ง งุงิ กินข้าว ดูหนัง ไปวัด เดินเล่น เดินจับมือ ก็พอแล้วป่าวว่ะ???
เรื่องฐานะ...ก็โอเค...เสมอเราหรือน้อยกว่าเรา เราก็ไม่อะไรนะ
ขอแค่ทำงาน ไม่หนี้สินพะรุงพะรัง ไม่ติดการพนัน ไม่หิวเงิน
เราก็ทำงานได้...คุณก็ไม่ต้องรวยมากหรอก แค่ไม่ไถตัง ไม่ทำให้เราลำบากพอ
คือเราคิดว่า ผู้ชายน่ะ ไม่มีใครอยากด้อยกว่าผู้หญิงหรอก เค้ารู้ตัวดีว่าต้องมีภาวะผู้นำอะไรสักด้านหนึ่ง
เพราะต่อให้ด้อยกว่าในเรื่องฐานะ แต่เราก็มั่นใจว่า ผู้ชายแมนๆ ถ้ารักผู้หญิงที่มีฐานะดีกว่าตัวเองสักคน
เค้าก็จะพยายามทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวเอง ให้คู่ควร พยายามทำงาน ขยันขึ้น หรืออะไรสักอย่างแหละ
เพื่อให้ผู้หญิงได้ภูมิใจ ผู้หญิงที่รักผู้ชายจริงๆสักคน เค้าก็ไม่ได้สนใจหรอก ว่าจะฐานะด้อยกว่าแค่ไหน
มันคงต้องมีอะไรบางอย่างที่เธอประทับใจ มากพอให้มองข้ามไปในฐานะที่ด้อยกว่าของผู้ชายแน่นอน
เราว่าคนเราจะรักกันคบกัน ขอแค่มีศีลเสมอกันก็พอ
คือก็ใช่ว่าเราไม่เลือกนะ เราก็เลือก...แต่เราเลือกคนที่คุยกับเรารู้เรื่อง
คนที่รับข้อเสียเราได้ เรารับข้อเสียเค้าได้ มีอะไรที่จูนกันได้
ที่ผ่านมาตอนคบกับแฟนคนที่คบมา7ปี เราเคยเลิกกันหนนึง...
เราไปคบกับผู้ชายอีกคนนึง เค้าก็คลิกกับเราทุกอย่าง
ต่างกันเรื่องเดียว ศีลไม่เสมอกัน
เค้ามองว่าผิดศึลข้อ3ไม่เห็นผิด เพราะมนุษย์มีอิสระ ไม่ใช่นกเงือกที่ต้องรักคนคนเดียวไปจนตาย
เราจะมีเซ็กซ์กับใครก็ได้ ที่เราพอใจ ไม่เห็นจำเป็นต้องรักกัน
อ่า อันนี้แหละที่เรารับไม่ได้ มันเลยจบข่าว -_-
เพราะเราเอง...รู้สึกว่า เรารักอะไรได้ทีละครั้ง
คือรักคนคนนึงซึ่งเลือกเราแล้วจะรัก ก็จะรักในช่วงเวลานั้นไปแค่คนเดียว
เราแบ่งหน่วยไม่ได้ ถ้าต้องคบใครมากกว่า1 -_- (ฟังดูติ้งต๊องปะ)
แต่เราไม่ได้คนดีอะไรนะ เรายอมรับว่ามองว่าชอบคนอื่นก็มี แต่ไม่เจ๊อะแจ๊ะ
แค่เก็บไว้จิ้นเบาๆ (อารมณ์แบบชื่นชอบดาราอะ)
แต่คนรักนี่...รักได้คนเดียว แฟนคือแฟน มีได้คนเดียว
มีกิ๊กก็ไม่โอเคนะ เราว่ามันต้องเริ่มแบ่งหน่วยไปรักมากกว่า1ละ
เราทำไม่ได้มันดูยากๆเหนื่อยๆลอกกันไปลอกกันมาสับขาสับรางพิกล
ขอแสดงความยินดีที่คุณอ่านมาถึงบรรทัดนี้....เราดีใจนะ
แล้วคุณอะมองความรักยังไง...?
ความรักจริงๆมันคืออะไร? ใครนิยาม?
ไม่คิดเรื่องที่เสียใจมาสักพัก...เพราะทำใจได้แล้ว
เราโดนพิษ7ปีมรณะเล่นงานมา(จริงๆก็ไม่เกี่ยวหรอกแต่อยากโยง)
เราคบกับแฟนมา7ปี แต่ก็เลือกจะเลิกกับเค้า เพราะลึกเรารู้ดีว่าทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมมานานแล้ว
พวกเราแค่รับไม่ได้ที่ต้องเลิกกัน มันเสียดาย แต่สุดท้าย...มันไปต่อไม่ได้ คบไปก็ฝืน ก็ต้องเลิก
เราคิดว่าเหตุผลหนึ่งที่เป็นแบบนี้เพราะเราไม่ได้อยู่ใกล้กันเหมือนตอนคบกับใหม่ๆ
เรากับเค้าเจอกันตอนเรียน เราก็สวีทกันมากช่วงนั้น เค้ามาส่งเราได้ทุกวันไม่เคยบ่นเลย ทั้งที่บ้านไกลกันมากๆ
แต่พอเรียนจบพวกเราต้องทำงานคนละที
มันก็ค่อยๆห่างเหินกันไปเรื่อยๆ
เจอกันค่อยๆน้อยลงๆ
จนเค้าขี้เกียจจะมาหาเรา
และนั่นแหละที่ทำให้เรารู้ว่ามันหมดเวลา
เพราะตอนที่เค้ารักเรา ไกลแค่ไหน แค่เราพูดครั้งเดียวเค้าจะมา
แต่ตอนนี้...ชักแม่น้ำยังไง...ก็ตอบกลับมาแค่ ไกล ขี้เกียจไป จบเลย
ลำบากมาด้วยกันก็เคย...แต่วันที่หน่ายกัน...วันเวลาเหล่านั้นไม่ได้สามารถฉุดรั่งพวกเราเลย
เสียดายเหมือนกัน กับคนคนนึงกว่าจะเจอคนที่เรารับข้อเสียเค้าได้ เค้ารับขอเสียเราได้ มันไม่ง่ายเลย
เรายังเชื่อว่า สักวัน...เราจะเจอคนคนนั้นอีก...
ในขณะที่เรากำลังเวิ้นเรื่องการเดินทางของหัวใจ ว่าจะเจอใครสักคนที่แค่มาโอบกอดเราในวันที่เหนื่อย
แต่ดูเหมือนกันจะกำลังสวนทางกับคนรอบๆตัวที่วัยใกล้เคียงกัน
และมันมากระตุกความคิดเราว่า....แก่น่ะ อีกไม่กี่ปีก็30แล้วนะ ยังมาเพ้ออะไรเป็นเด็กม.ต้นอยู่ได้
เพราะเวลานี้รอบตัวเรา สาวๆกำลังมองหาผู้ชายที่ ฐานะดีมีโปรไฟล์เลิศเลอ
"เค้าขับแค่รถญี่ปุ่นราคาไม่กี่แสน ชั้นว่าไม่ใช่ล่ะ"
"คนนั้นก็โอเคนะ ระดับผู้จัดการเลยล่ะ แต่เสียดายแก่ไปหน่อย"
"แก่ก็ไม่เห็นเป็นไร หน้าที่การงานมั่นคงก็พอแล้ว หล่อแต่เป็นแค่พนักงานเงินเดือนหมื่นกว่าเหมือนกัน ไม่รอดนะ"
"อยากได้แฟนเป็นหมออะ มั่นคงดี"
และอีกบลาๆๆๆๆ
เราฟังอะไรแบบนี้ทีไร....ได้แต่ขมวดคิ้ว...
คือเรางง มันฟิก มันล๊อก มันเลือกได้ขนาดนั้นเลยหรือ???
พวกเธอที่เอ่ยๆมา ก็โอเค หน้าตาดี แต่....กระนั้นก็นะ คือ...นี่คืออภิสิทธิ์คนสวนหรอที่สามารถเลือก
แต่พวกเค้าทำให้เราดูงี้เง้าไปเลย...ที่ยังเชื่อเรื่องความรัก
เราไม่สวยไง...อ้วนดำ
ขอแค่คนที่เค้าคิดถึงเรา โทรมามุ้งมิ้ง งุงิ กินข้าว ดูหนัง ไปวัด เดินเล่น เดินจับมือ ก็พอแล้วป่าวว่ะ???
เรื่องฐานะ...ก็โอเค...เสมอเราหรือน้อยกว่าเรา เราก็ไม่อะไรนะ
ขอแค่ทำงาน ไม่หนี้สินพะรุงพะรัง ไม่ติดการพนัน ไม่หิวเงิน
เราก็ทำงานได้...คุณก็ไม่ต้องรวยมากหรอก แค่ไม่ไถตัง ไม่ทำให้เราลำบากพอ
คือเราคิดว่า ผู้ชายน่ะ ไม่มีใครอยากด้อยกว่าผู้หญิงหรอก เค้ารู้ตัวดีว่าต้องมีภาวะผู้นำอะไรสักด้านหนึ่ง
เพราะต่อให้ด้อยกว่าในเรื่องฐานะ แต่เราก็มั่นใจว่า ผู้ชายแมนๆ ถ้ารักผู้หญิงที่มีฐานะดีกว่าตัวเองสักคน
เค้าก็จะพยายามทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวเอง ให้คู่ควร พยายามทำงาน ขยันขึ้น หรืออะไรสักอย่างแหละ
เพื่อให้ผู้หญิงได้ภูมิใจ ผู้หญิงที่รักผู้ชายจริงๆสักคน เค้าก็ไม่ได้สนใจหรอก ว่าจะฐานะด้อยกว่าแค่ไหน
มันคงต้องมีอะไรบางอย่างที่เธอประทับใจ มากพอให้มองข้ามไปในฐานะที่ด้อยกว่าของผู้ชายแน่นอน
เราว่าคนเราจะรักกันคบกัน ขอแค่มีศีลเสมอกันก็พอ
คือก็ใช่ว่าเราไม่เลือกนะ เราก็เลือก...แต่เราเลือกคนที่คุยกับเรารู้เรื่อง
คนที่รับข้อเสียเราได้ เรารับข้อเสียเค้าได้ มีอะไรที่จูนกันได้
ที่ผ่านมาตอนคบกับแฟนคนที่คบมา7ปี เราเคยเลิกกันหนนึง...
เราไปคบกับผู้ชายอีกคนนึง เค้าก็คลิกกับเราทุกอย่าง
ต่างกันเรื่องเดียว ศีลไม่เสมอกัน
เค้ามองว่าผิดศึลข้อ3ไม่เห็นผิด เพราะมนุษย์มีอิสระ ไม่ใช่นกเงือกที่ต้องรักคนคนเดียวไปจนตาย
เราจะมีเซ็กซ์กับใครก็ได้ ที่เราพอใจ ไม่เห็นจำเป็นต้องรักกัน
อ่า อันนี้แหละที่เรารับไม่ได้ มันเลยจบข่าว -_-
เพราะเราเอง...รู้สึกว่า เรารักอะไรได้ทีละครั้ง
คือรักคนคนนึงซึ่งเลือกเราแล้วจะรัก ก็จะรักในช่วงเวลานั้นไปแค่คนเดียว
เราแบ่งหน่วยไม่ได้ ถ้าต้องคบใครมากกว่า1 -_- (ฟังดูติ้งต๊องปะ)
แต่เราไม่ได้คนดีอะไรนะ เรายอมรับว่ามองว่าชอบคนอื่นก็มี แต่ไม่เจ๊อะแจ๊ะ
แค่เก็บไว้จิ้นเบาๆ (อารมณ์แบบชื่นชอบดาราอะ)
แต่คนรักนี่...รักได้คนเดียว แฟนคือแฟน มีได้คนเดียว
มีกิ๊กก็ไม่โอเคนะ เราว่ามันต้องเริ่มแบ่งหน่วยไปรักมากกว่า1ละ
เราทำไม่ได้มันดูยากๆเหนื่อยๆลอกกันไปลอกกันมาสับขาสับรางพิกล
ขอแสดงความยินดีที่คุณอ่านมาถึงบรรทัดนี้....เราดีใจนะ
แล้วคุณอะมองความรักยังไง...?