นิทานชาวสวน
บันทึกของผู้เฒ่า (ในอดีต)
แม่เราเอง
เมื่องานอุปสมบท ๒๘ มิถุนายน ก่อนเข้าพรรษา พ.ศ.๒๔๙๕ นั้น แม่ป่วยมากแล้วเดินไม่ไหว จึงไม่ได้ไปร่วมพิธีที่วัดด้วย ให้ผู้อุปถัมภ์ซึ่งเป็นลูกศิษย์เก่าของแม่ เป็นเจ้าภาพดำเนินการทั้งหมด เมื่อจำพรรษาได้พอควร ห่มจีวรไม่หลุดลุ่ยแล้ว ก็เดินทางจากวัดข้างคลองหลอดหลังโรงแรมรัตนโกสินทร์ ไปบิณฑบาตที่บ้านสวนอ้อยหน้าวชิรพยาบาล ให้โยมแม่ใส่บาตรครั้งหนึ่ง และไปเทศน์โปรดโยมอีกครั้งหนึ่ง ต้องนั่งสามล้อไปกลับทั้งสองครั้ง เมื่อลาสิกขาเดือนตุลาคมแล้ว ถึงเดือนธันวาคม แม่ก็เสียชีวิตลง จึงได้เขียนบทกลอนไว้อาลัย ไว้เป็นที่ระลึกสองบท
................................................. (๑)
เมื่อยามหิวใครเล่าหาข้าวป้อน
เมื่อยามอ้อนใครเล่าเฝ้าปลอบขวัญ
เมื่อยามหลับใครขับกล่อมทุกวัน
เมื่อยามล้มใครถลันเข้าประคอง
เมื่อยามสุขใครสุขกับเราเล่า
เมื่อยามเศร้าใครเศร้าเฝ้าหม่นหมอง
เมื่อมีภัยคิดดูใครช่วยคุ้มครอง
คอยปกป้องด้วยรักแท้...แม่เราเอง.
๑๐ ตุลาคม ๒๔๙๕
..................................(๒)
แม่จ๋า...........................
ลูกผวาแม่หายไปไหน
ทอดทิ้งลูกเศร้าเหงาใจ
แต่นี้โอ้ใครเอ็นดู
แม่เคยอบรมบ่มขวัญ
แม่หมั่นสอนสั่งใส่หู
แม่คอยอุปถัมภ์ค้ำชู
เลี้ยงดูลูกจนใหญ่ครัน
แม่จ๋า........................
ลูกผวาคราตื่นคืนฝัน
โอ้แม่พระผู้คุณอนันต์
ด่วนดับลับพลันจากไกล
สุดหักอาลัยฤทัยถอน
อาวรณ์สุดห้ามใจไหว
แม่เร้นสู่สวรรค์ครรไล
ทิ้งลูกหวนไห้อาดูร.
๕ ธันวาคม ๒๔๙๕
วางเมื่อวันแม่ ๑๒ ส.ค.๕๖ เวลา ๐๘.๒๕
นิทานชาวสวน ๑๒ ส.ค.๕๖
บันทึกของผู้เฒ่า (ในอดีต)
แม่เราเอง
เมื่องานอุปสมบท ๒๘ มิถุนายน ก่อนเข้าพรรษา พ.ศ.๒๔๙๕ นั้น แม่ป่วยมากแล้วเดินไม่ไหว จึงไม่ได้ไปร่วมพิธีที่วัดด้วย ให้ผู้อุปถัมภ์ซึ่งเป็นลูกศิษย์เก่าของแม่ เป็นเจ้าภาพดำเนินการทั้งหมด เมื่อจำพรรษาได้พอควร ห่มจีวรไม่หลุดลุ่ยแล้ว ก็เดินทางจากวัดข้างคลองหลอดหลังโรงแรมรัตนโกสินทร์ ไปบิณฑบาตที่บ้านสวนอ้อยหน้าวชิรพยาบาล ให้โยมแม่ใส่บาตรครั้งหนึ่ง และไปเทศน์โปรดโยมอีกครั้งหนึ่ง ต้องนั่งสามล้อไปกลับทั้งสองครั้ง เมื่อลาสิกขาเดือนตุลาคมแล้ว ถึงเดือนธันวาคม แม่ก็เสียชีวิตลง จึงได้เขียนบทกลอนไว้อาลัย ไว้เป็นที่ระลึกสองบท
................................................. (๑)
เมื่อยามหิวใครเล่าหาข้าวป้อน
เมื่อยามอ้อนใครเล่าเฝ้าปลอบขวัญ
เมื่อยามหลับใครขับกล่อมทุกวัน
เมื่อยามล้มใครถลันเข้าประคอง
เมื่อยามสุขใครสุขกับเราเล่า
เมื่อยามเศร้าใครเศร้าเฝ้าหม่นหมอง
เมื่อมีภัยคิดดูใครช่วยคุ้มครอง
คอยปกป้องด้วยรักแท้...แม่เราเอง.
๑๐ ตุลาคม ๒๔๙๕
..................................(๒)
แม่จ๋า...........................
ลูกผวาแม่หายไปไหน
ทอดทิ้งลูกเศร้าเหงาใจ
แต่นี้โอ้ใครเอ็นดู
แม่เคยอบรมบ่มขวัญ
แม่หมั่นสอนสั่งใส่หู
แม่คอยอุปถัมภ์ค้ำชู
เลี้ยงดูลูกจนใหญ่ครัน
แม่จ๋า........................
ลูกผวาคราตื่นคืนฝัน
โอ้แม่พระผู้คุณอนันต์
ด่วนดับลับพลันจากไกล
สุดหักอาลัยฤทัยถอน
อาวรณ์สุดห้ามใจไหว
แม่เร้นสู่สวรรค์ครรไล
ทิ้งลูกหวนไห้อาดูร.
๕ ธันวาคม ๒๔๙๕
วางเมื่อวันแม่ ๑๒ ส.ค.๕๖ เวลา ๐๘.๒๕