จากกระทู้เดิม (ที่ได้ตั้งไว้เมื่อปีที่แล้ว วันที่ 9 สิงหาคม 2555 ณ.ห้องสวนลุม เลขที่กระทู้ L12491134
ยังจำได้มีคนเข้ามาให้กำลังใจหลายคน และยังนึกขอบคุณอยู่ถึงทุกวันนี้ค่ะ)
เราใส่ link ไม่เป็น อีกอย่างตอนนั้นแป็นพันทิป version เก่า คิดว่าวันนี้กระทู้นั้นอาจจะหายไปแล้ว แต่ว่าเราเคย save กระทู้ไว้ ก็เลย copy มาแปะในนี้นะคะ
ชื่อกระทู้ ที่ตลาดนัด..... เสื้อคอกระเช้าตัวนั้น ทำฉันน้ำตาไหล
เมื่อวานกลับจากทำงาน รู้สึกหิวๆก็เลยตั้งใจแวะหาอะไรกินจากตลาดนัดสักหน่อย พอถึงตลาดนัดก็ซื้อกับข้าวและผลไม้ แล้วก็เดินจะไปขึ้นวินมอเตอร์ไซค์ แต่ต้องเดินผ่านร้านขายเสื้อผ้า มองไปเห็นเสื้อคอกระเช้าแขวนอยู่หลายตัว (ช่วงนี้ใกล้วันแม่ เลยมีออกมาวางขายให้เห็นเยอะมั๊ง) เลยหยุดมอง (ในใจเราตอนนั้นนึกถึงตอนที่แม่ใส่เสื้อแบบนี้) น้ำตาเราก็พาลไหลออกมา ก่อนที่ใครๆจะเห็น (ตอนนั้นกำลังจะมืด) เรารีบเดินกลับบ้านทันที รถมอเตอร์ไซค์ก็ไม่ขึ้นแล้วกลัวพี่วินมอเตอร์ไซค์จะตกใจ
ทุกครั้งที่เห็นเสื้อแบบนี้ ทำให้เราคิดถึงแม่มาก เมื่อตอนแม่เรายังมีชีวิตอยู่ ถ้าไม่ออกไปนอกบ้าน แม่เราชอบใส่เสื้อคอกระเช้าเสมอ เสื้อทุกตัวทุกแบบที่แม่ใส่ เราเป็นคนซื้อให้
เราเกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่น มีพ่อแม่ใจดี ใจบุญ ช่วยเหลือคนเยอะแยะ ตอนพ่อกับแม่ยังมีชีวิตอยู่ พวกเราไปวัดทำบุญพร้อมกันสม่ำเสมอ(บ้านเราอยู่ไม่ไกลวัด) ชีวิตมีความสุขมาก แต่เหมือนฟ้าฟาดลงมา พ่อเราต้องมาตายจากไปด้วยโรคหัวใจ (ตอนเราเรียนปริญญาตรีปีสุดท้าย) ทำให้พวกเราเสียใจมาก
วันเวลาผ่านไปหลายปีจนพวกเราพอจะทำใจได้ แต่แม่เราต้องมาป่วยด้วยโรคลำใส้ ต้องอยู่ร.พ.หลายวัน หมอผ่าตัดแม่เราเรียบร้อย เราดีใจแม่หายดีแล้ว รอวันหมออนุญาตให้แม่เรากลับบ้านได้ แต่แล้วจู่ๆ แม่เราก็เหมือนมีอาการเป็นหวัด หายใจไม่ค่อยสะดวก หมอบอกว่าแม่เราปอดติดเชื้อ (อาการนี้มาจากไหนล่ะ ก่อนเข้าร.พ. ไม่เคยมีอาการอะไรเกี่ยวกับปอดเลยนะ) อาการแม่เริ่มไม่ค่อยดี หมอนำแม่เราเข้าห้อง ICU และต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ ตอนนั้นแม่ไม่สามารถพูดกับเราได้ เพราะใส่ท่อช่วยหายใจ (ในห้อง ICU เราได้เยี่ยมแม่เฉพาะตามเวลากำหนดการเยี่ยมคนไข้ จะนอนเฝ้าแบบในห้องพิเศษไม่ได้แล้ว) แม่พยายามสื่อสารโดยการเขียนให้ลูกๆอ่านทุกครั้งที่เข้าไปเยี่ยม (ประโยคสุดท้ายที่แม่เขียนคือ เป็นห่วงเรามาก) ตอนนั้นเรามีความหวังว่าแม่เราต้องหายนะ แต่ไม่เป็นไปตามที่เราหวัง อาการแม่เราทรุดลงทุกวัน อยู่ ICU ได้ 7 วัน เหมือนเราโดนฟ้าฟาดเป็นครั้งที่สอง (ครั้งแรกที่พ่อตาย) แม่เราต้องจากเราไป เราเสียใจอยู่นาน ชีวิตเราตอนนั้นเหมือนเรือไม่มีหางเสือ มันเสียใจมากๆ ตอนนั้นอยากเลิกทำงาน อยากไปไหนๆในที่ไม่เจอผู้คน ไม่อยากมีชีวิตอยู่
ตอนแม่เรายังอยู่ เราดูแลแม่ทุกอย่าง แม่อยากได้อะไรเราหาให้หมด เราสงสารแม่ เพราะพ่อเราตายจากแม่ไปตอนที่แม่เราอายุ 40 กว่าๆ จึงทำให้เรากับแม่สนิทกันมาก เพื่อนๆแม่ บอกว่าแม่เราโชคดีมากที่มีลูกได้ดั่งใจทุกคน (เราเองเคยเกือบแต่งงานตอนเรียนจบปริญญาโทใหม่ๆ แต่แฟนเราให้เราย้ายไปอยู่เพชรบูรณ์ เพราะแฟนเราไม่สามารถลงมาอยู่กรุงเทพได้ เนื่องจากตำแหน่งหน้าที่การงาน และเค้ายังต้องดูแลพ่อแม่ซึ่งแก่แล้ว เราเองก็ไม่สามารถทิ้งแม่ไปอยู่เพชรบูรณ์ได้ สุดท้ายผ่านไปหลายปี เราเลยต้องจบด้วยการเลิกกัน)
นับจากวันที่แม่จากเราไปถึงวันนี้เกือบ 8 ปีแล้ว เราพอจะทำใจได้แล้ว แต่ทำไมเมื่อวาน เสื้อคอกระเช้าตัวนั้นถึงสะกิดใจเราได้ขนาดนี้
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
หลังจากเหตุการณ์ที่มาตั้งกระทู้ไว้เมื่อปีที่แล้ว เราก็ตั้งใจนั่งสมาธิบ่อยขึ้น (จากเดิมเคยเดือนละ 2-3ครั้ง) และทำบุญไปให้ท่านบ่อยๆ
และระยะสองเดือนนี้เราพยายามนั่งสมาธิเกือบทุกวัน (ที่ต้องใช้คำว่าพยายาม ก็เพราะว่า เราทำงานด้านวิชาการจะไม่ค่อยมีเวลาว่าง)
เมื่อเรานั่งสมาธิแล้วก็แผ่ส่วนกุศลไปให้พ่อกับแม่ ทำให้เราคลายทุกข์ไปได้มากทีเดียว ผิดกับแต่ก่อนที่พอเห็นสิ่งของเกี่ยวกับพ่อหรือแม่
มักจะทำให้เราเกิดอาการเศร้าขึ้นมาทันที ยิ่งเมื่อถึงวันพ่อหรือวันแม่ เห็นภาพจากสื่อต่างๆ จะทำเราเศร้าไปหลายวัน แต่เดี๋ยวนี้ไม่เป็นแล้ว โดยเฉพาะเช้านี้เราเห็นแม่ค้านำเสื้อคอกระเช้าออกมาขาย (ใกล้วันแม่ แม่ค้าเค้ามักจะนำออกมาวางขายทุกปี) เรามองเสื้อนะแต่น้ำตาเราไม่ไหลเหมือนปีที่แล้ว แต่เรากลับมีความคิดขึ้นมาทันทีว่า พรุ่งนี้เราจะไปซื้อผ้าไตรไปทำบุญให้พ่อกับแม่ค่ะ
ท่านผู้อ่านคิดว่าเราทำถูกมั๊ยคะ อยากได้คำแนะนำจากทุกท่านค่ะ เผื่อมีแนวคิดอื่นๆอีก
ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
ที่ตลาดนัด..... เสื้อคอกระเช้าตัวนั้น ทำฉันน้ำตาไหล ภาค 2
ยังจำได้มีคนเข้ามาให้กำลังใจหลายคน และยังนึกขอบคุณอยู่ถึงทุกวันนี้ค่ะ)
เราใส่ link ไม่เป็น อีกอย่างตอนนั้นแป็นพันทิป version เก่า คิดว่าวันนี้กระทู้นั้นอาจจะหายไปแล้ว แต่ว่าเราเคย save กระทู้ไว้ ก็เลย copy มาแปะในนี้นะคะ
ชื่อกระทู้ ที่ตลาดนัด..... เสื้อคอกระเช้าตัวนั้น ทำฉันน้ำตาไหล
เมื่อวานกลับจากทำงาน รู้สึกหิวๆก็เลยตั้งใจแวะหาอะไรกินจากตลาดนัดสักหน่อย พอถึงตลาดนัดก็ซื้อกับข้าวและผลไม้ แล้วก็เดินจะไปขึ้นวินมอเตอร์ไซค์ แต่ต้องเดินผ่านร้านขายเสื้อผ้า มองไปเห็นเสื้อคอกระเช้าแขวนอยู่หลายตัว (ช่วงนี้ใกล้วันแม่ เลยมีออกมาวางขายให้เห็นเยอะมั๊ง) เลยหยุดมอง (ในใจเราตอนนั้นนึกถึงตอนที่แม่ใส่เสื้อแบบนี้) น้ำตาเราก็พาลไหลออกมา ก่อนที่ใครๆจะเห็น (ตอนนั้นกำลังจะมืด) เรารีบเดินกลับบ้านทันที รถมอเตอร์ไซค์ก็ไม่ขึ้นแล้วกลัวพี่วินมอเตอร์ไซค์จะตกใจ
ทุกครั้งที่เห็นเสื้อแบบนี้ ทำให้เราคิดถึงแม่มาก เมื่อตอนแม่เรายังมีชีวิตอยู่ ถ้าไม่ออกไปนอกบ้าน แม่เราชอบใส่เสื้อคอกระเช้าเสมอ เสื้อทุกตัวทุกแบบที่แม่ใส่ เราเป็นคนซื้อให้
เราเกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่น มีพ่อแม่ใจดี ใจบุญ ช่วยเหลือคนเยอะแยะ ตอนพ่อกับแม่ยังมีชีวิตอยู่ พวกเราไปวัดทำบุญพร้อมกันสม่ำเสมอ(บ้านเราอยู่ไม่ไกลวัด) ชีวิตมีความสุขมาก แต่เหมือนฟ้าฟาดลงมา พ่อเราต้องมาตายจากไปด้วยโรคหัวใจ (ตอนเราเรียนปริญญาตรีปีสุดท้าย) ทำให้พวกเราเสียใจมาก
วันเวลาผ่านไปหลายปีจนพวกเราพอจะทำใจได้ แต่แม่เราต้องมาป่วยด้วยโรคลำใส้ ต้องอยู่ร.พ.หลายวัน หมอผ่าตัดแม่เราเรียบร้อย เราดีใจแม่หายดีแล้ว รอวันหมออนุญาตให้แม่เรากลับบ้านได้ แต่แล้วจู่ๆ แม่เราก็เหมือนมีอาการเป็นหวัด หายใจไม่ค่อยสะดวก หมอบอกว่าแม่เราปอดติดเชื้อ (อาการนี้มาจากไหนล่ะ ก่อนเข้าร.พ. ไม่เคยมีอาการอะไรเกี่ยวกับปอดเลยนะ) อาการแม่เริ่มไม่ค่อยดี หมอนำแม่เราเข้าห้อง ICU และต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ ตอนนั้นแม่ไม่สามารถพูดกับเราได้ เพราะใส่ท่อช่วยหายใจ (ในห้อง ICU เราได้เยี่ยมแม่เฉพาะตามเวลากำหนดการเยี่ยมคนไข้ จะนอนเฝ้าแบบในห้องพิเศษไม่ได้แล้ว) แม่พยายามสื่อสารโดยการเขียนให้ลูกๆอ่านทุกครั้งที่เข้าไปเยี่ยม (ประโยคสุดท้ายที่แม่เขียนคือ เป็นห่วงเรามาก) ตอนนั้นเรามีความหวังว่าแม่เราต้องหายนะ แต่ไม่เป็นไปตามที่เราหวัง อาการแม่เราทรุดลงทุกวัน อยู่ ICU ได้ 7 วัน เหมือนเราโดนฟ้าฟาดเป็นครั้งที่สอง (ครั้งแรกที่พ่อตาย) แม่เราต้องจากเราไป เราเสียใจอยู่นาน ชีวิตเราตอนนั้นเหมือนเรือไม่มีหางเสือ มันเสียใจมากๆ ตอนนั้นอยากเลิกทำงาน อยากไปไหนๆในที่ไม่เจอผู้คน ไม่อยากมีชีวิตอยู่
ตอนแม่เรายังอยู่ เราดูแลแม่ทุกอย่าง แม่อยากได้อะไรเราหาให้หมด เราสงสารแม่ เพราะพ่อเราตายจากแม่ไปตอนที่แม่เราอายุ 40 กว่าๆ จึงทำให้เรากับแม่สนิทกันมาก เพื่อนๆแม่ บอกว่าแม่เราโชคดีมากที่มีลูกได้ดั่งใจทุกคน (เราเองเคยเกือบแต่งงานตอนเรียนจบปริญญาโทใหม่ๆ แต่แฟนเราให้เราย้ายไปอยู่เพชรบูรณ์ เพราะแฟนเราไม่สามารถลงมาอยู่กรุงเทพได้ เนื่องจากตำแหน่งหน้าที่การงาน และเค้ายังต้องดูแลพ่อแม่ซึ่งแก่แล้ว เราเองก็ไม่สามารถทิ้งแม่ไปอยู่เพชรบูรณ์ได้ สุดท้ายผ่านไปหลายปี เราเลยต้องจบด้วยการเลิกกัน)
นับจากวันที่แม่จากเราไปถึงวันนี้เกือบ 8 ปีแล้ว เราพอจะทำใจได้แล้ว แต่ทำไมเมื่อวาน เสื้อคอกระเช้าตัวนั้นถึงสะกิดใจเราได้ขนาดนี้
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
หลังจากเหตุการณ์ที่มาตั้งกระทู้ไว้เมื่อปีที่แล้ว เราก็ตั้งใจนั่งสมาธิบ่อยขึ้น (จากเดิมเคยเดือนละ 2-3ครั้ง) และทำบุญไปให้ท่านบ่อยๆ
และระยะสองเดือนนี้เราพยายามนั่งสมาธิเกือบทุกวัน (ที่ต้องใช้คำว่าพยายาม ก็เพราะว่า เราทำงานด้านวิชาการจะไม่ค่อยมีเวลาว่าง)
เมื่อเรานั่งสมาธิแล้วก็แผ่ส่วนกุศลไปให้พ่อกับแม่ ทำให้เราคลายทุกข์ไปได้มากทีเดียว ผิดกับแต่ก่อนที่พอเห็นสิ่งของเกี่ยวกับพ่อหรือแม่
มักจะทำให้เราเกิดอาการเศร้าขึ้นมาทันที ยิ่งเมื่อถึงวันพ่อหรือวันแม่ เห็นภาพจากสื่อต่างๆ จะทำเราเศร้าไปหลายวัน แต่เดี๋ยวนี้ไม่เป็นแล้ว โดยเฉพาะเช้านี้เราเห็นแม่ค้านำเสื้อคอกระเช้าออกมาขาย (ใกล้วันแม่ แม่ค้าเค้ามักจะนำออกมาวางขายทุกปี) เรามองเสื้อนะแต่น้ำตาเราไม่ไหลเหมือนปีที่แล้ว แต่เรากลับมีความคิดขึ้นมาทันทีว่า พรุ่งนี้เราจะไปซื้อผ้าไตรไปทำบุญให้พ่อกับแม่ค่ะ
ท่านผู้อ่านคิดว่าเราทำถูกมั๊ยคะ อยากได้คำแนะนำจากทุกท่านค่ะ เผื่อมีแนวคิดอื่นๆอีก
ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ