บทก่อนหน้า
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้บทที่ ๑ http://pantip.com/topic/30777946
บทที่ ๒ http://pantip.com/topic/30780186
บทที่ ๓ http://pantip.com/topic/30782939
บทที่ ๔ http://pantip.com/topic/30786752
บทที่ ๕ http://pantip.com/topic/30789891
บทที่ ๖ http://pantip.com/topic/30792906
บทที่ ๗-๘ http://pantip.com/topic/30794493
บทที่ ๙-๑๐ http://pantip.com/topic/30797082
บทที่ ๑๐-๑๒ http://pantip.com/topic/30800908
บทที่ ๑๓
หลังจากออกไปส่งแองเจล่า หัวหน้าทีมไวน์เมคเกอร์ที่หน้าบ้าน ชายหนุ่มก็เดินกลับเข้าไปสมทบกับหนุ่มๆในทีม ที่ยังดื่มกับเขาต่อหลังจากอาหารเย็น ในขณะที่หญิงสาวหัวหน้าทีมขอตัวกลับก่อน และในขณะที่เขากำลังทรุดตัวลงนั่งบนโฟซานั่นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ดังขึ้น เมื่อชายหนุ่มหยิบออกมาดู ก็พบชื่อเดวิดแสดงอยู่หน้าจอ
"ว่าไงเดวิด" ชายหนุ่มรับสาย
"ราฟ นอนยัง" เสียงปลายสายถามกลับมา
"ยัง ดื่มกับทีมไวน์เมคเกอร์อยู่" ชายหนุ่มตอบ
"งั้นฉันเข้าไปดื่มด้วยได้ไหม" เดวิดถามเสียงระโหย
"มาสิ.. เดฟ นายเป็นอะไรหรือเปล่า" ชายหนุ่มถามด้วยความเป็นห่วง เพราะเสียงที่ลอดออกมาจากโทรศัพท์นั้น ไม่เหมือนกับเดวิดที่เขาคุ้นเคยเอาเสียเลย
"เดี๋ยวค่อยคุยกันที่บ้านนาย" เดวิดตอบ ก่อนจะวางสายไป
ราฟาเอลรู้สึกแปลกใจที่เดวิดโทรมาหาเขาในเวลานี้ หลังจากที่ออกไปทานอาหารเย็นกับลิลลดา เขาคิดว่าป่านนี้ทั้งสองคงจะกำลังใช้เวลาด้วยกันอย่างมีความสุขอยู่เสียอีก แต่เหตุใดเพื่อนเขาจึงโทรมา เพื่อขอเข้ามาดื่มกับเขาอย่างนี้ หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ
ชั่วเวลาไม่นาน นายสัตวแพทย์หนุ่มก็มาถึงพร้อมกับวิสกี้ในมือสองขวด หลังจากทักทายกับทีมงานของเจ้าของไร่ เดวิดก็ขอตัวไปหยิบแก้วและน้ำแข็งจากบาร์ ก่อนจะรินวิสกี้เพียวๆลงในแก้ว
"ขอหนักๆหน่อยนะคืนนี้" ชายหนุ่มกล่าวก่อนจะกระดกน้ำสีอำพันในแก้วเข้าปากในคราวเดียว
"เบาๆ เดฟ" ราฟาเอลเตือนด้วยความเป็นห่วง หากเพื่อนเขาจะดื่มแบบนี้ เป็นได้หัวทิ่มในไม่กี่นาทีนี้แน่
ชายหนุ่มเดินไปหยิบแก้วและน้ำแข็งและรินเครื่องดื่มจากขวดที่เพื่อนนำมาให้ตัวเองเช่นกัน
"มา ฉันดื่มด้วย" ดูจากท่าทางของเพื่อนแล้ว หากเขาไม่ดื่มด้วย เดวิดคงตั้งใจจะดื่มแอลกอฮอล์ในขวดทั้งสองคนเดียวอย่างแน่นอน และชายหนุ่มคิดว่าไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก
"ลิลลี่ไปไหน" ชายหนุ่มถาม
"อยู่บ้านเขาสิ" เดวิดตอบเสียงสะบัด
"เดฟ นายทะเลาะกันกับลิลลี่เหรอ"
"เปล่า"
"เปล่าแล้วอะไร เล่ามาซิ"
เดวิดไม่ตอบ หากแต่ปรายตาไปทางหนุ่มๆทีมไวน์เมคเกอร์ที่ยังนั่งดื่มกันอยู่ในห้องนั่งเล่น
"งั้นไปออฟฟิศ" เจ้าของบ้านบอก
"ขอตัวสักครู่นะทุกคน" เจ้าของคอร์เนลลี่หันไปบอกกับทีม ก่อนจะเดินนำเดวิดไปที่ห้องทำงาน
"ฉันขอคบกับลิลลี่" เดวิดเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน เมื่อทั้งสองเข้าไปในห้องทำงานของชายหนุ่มเรียบร้อยแล้ว
"ลิลลี่ปฏิเสธ" หลังสิ้นเสียงของเดวิด ชายหนุ่มรู้สึกหัวใจโลดขึ้นด้วยความหวัง ก่อนที่จะแฟบลงไปหลังจากได้ยินประโยคต่อมา
"เขามีแฟนอยู่แล้ว"
"มันจะเป็นไปได้ยังไง ก็เมื่อเช้า.." ชายหนุ่มหยุดก่อนจะจบประโยคเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะพูดอะไรออกไป
.. เมื่อเช้ายังจูบกับฉันอยู่เลย
"เขาบอกว่าเขาทำไม่ได้ เพราะเขามีคนที่รักอยู่แล้ว" เดวิดพูดต่อ ก่อนจะยกแก้วในมือขึ้นดื่มอีกครั้ง
ราฟาเอลเคยสงสัยว่าเดวิดจะจริงจังกับลิลลดาหรือเปล่า หรือเพียงบริหารเสน่ห์ของคุณหมอสุดหล่ออย่างที่เขาชอบทำเป็นประจำ แต่เมื่อเห็นท่าทางของเพื่อน เขาก็รู้ว่าเพื่อนเขาจริงจังกับหญิงสาวอย่างที่เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อน แต่จะโทษเดวิดก็คงไม่ได้ เพราะตัวเขาเอง ก็ยังเอาตัวไม่รอดเหมือนกัน
หลังจากหนุ่มๆทีมงานจากไวน์เนอรี่กลับไป ราฟาเอลกับเดวิดยังคงนั่งดื่มกันต่อ เพื่อนเขาขอดื่มให้กับความรักที่ไม่สมหวัง ส่วนเขา.. ขอดื่มให้กับความโง่ที่ถูกผู้หญิงท่าทางไร้เดียงสาหลอกเอาให้หัวปั่นเล่น
เขายังจำได้ดีถึงดวงตากลมโตที่มองเขาตาค้างบนเครื่องบิน เขารู้.. หรือจะพูดให้ถูกคือเขาคิดว่าเขารู้.. ว่าเธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่ตอนนั้น ใบหน้าอ่อนไร้เดียงสา นัยน์ตาโตเปิดเผยที่เปิดเปลือยทุกความรู้สึก นัยน์ตาที่อ่านได้อย่างง่ายดาย เขาห้ามตัวเองแทบตาย เพราะเขารู้ว่าหากเขาไม่ห้ามตัวเอง เธอต้องพร้อมที่จะกระโจนไปกับเขาทุกที่ และเมื่อเขาหลุดทำตามที่หัวใจปรารถนา เธอก็ตอบสนองเขาอย่างเร่าร้อนรุนแรงขนาดนั้น ทั้งๆที่เธอมีคนรักอยู่แล้ว เธอทำแบบนี้ได้ยังไง
เขาไม่อยากจะเชื่อ ผู้หญิงหน้าอ่อนใสไร้เดียงสาแบบนั้น จะสามารถปั่นหัวผู้ชายไปพร้อมๆกันได้ถึงสองคน นี่ไม่นับรวมกับคนรักที่น่าสงสารของเธอ ที่คงไม่รู้ว่าเธอทำอะไรลงไปกับผู้ชายอื่นบ้าง เธอเดทกับเดวิด แต่ก็ยังจูบกับเขา เอาล่ะ.. มันก็จริงที่เขาเป็นคนเริ่ม แต่เธอไม่ต้องตอบสนองก็ได้นี่ ถ้าเธอจะตบเขา เขาก็คงไม่โทษเธอ แต่เธอก็จูบตอบเขาอย่างเต็มใจและหิวกระหาย จนเขาก็หลงเตลิดไปเหมือนกัน และกับเขาเธอยังทำขนาดนี้ แล้วกับเดวิดที่เดทกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราวล่ะ มันคงไม่อยู่ที่แค่จูบกระมัง ไม่อย่างนั้นเพื่อนเขาคงไม่อาการหนักขนาดนี้
ยิ่งคิดชายหนุ่มก็ยิ่งโกรธหญิงสาวหน้าใสผู้ที่ทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะตั้งแต่ครั้งแรกที่สบตากับเธอ หากเธอชอบเล่นเกมแบบนี้ก็น่าจะบอกกันตรงๆ เขาจะได้ไม่ต้องทำตัวเป็นเจ้านายที่ดีอยู่แบบที่ผ่านมา หากเธอชอบเล่นกับไฟ เขาก็จะเป็นไฟที่ร้อนรุนแรงจนเผาเธอให้ละลายอยู่แทบเท้าเขาอย่างที่เธอจินตนาการไม่ถึงเชียวล่ะ
พรุ่งนี้ก่อนเถอะลิลลดา ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่หยุดแค่จูบ ฉันสัญญา
เช้านี้ตอนที่ลิลลดาเปิดประตูเข้ามาในบ้านของเจ้าของไร่นั้นเธอต้องแปลกใจ เพราะเขายืนรอรับเธออยู่หน้าประตู ในวูบแรกที่เห็นหน้าเขา หัวใจเธอโลดขึ้นด้วยความยินดี ก่อนที่จะนึกได้ถึงเหตุการณ์ที่เธอแอบเห็นเมื่อคืนนี้ และนั่น ทำให้หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ
"สนุกมากสินะ" ชายหนุ่มถามเสียงเย็น
"คุณพูดเรื่องอะไร" หญิงสาวถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาไม่แพ้กัน เธอยังเสียใจไม่หายจากภาพที่เห็นเมื่อคืนนี้ และเขาก็เป็นคนที่ทำเรื่องเลวร้ายแท้ๆ ยังมีหน้ามาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแบบนี้อีกอย่างนั้นหรือ
"ก็การปั่นหัวผู้ชายอย่างที่เธอทำอยู่นี่ยังไงล่ะ"
"ฉันไปปั่นหัวใครตั้งแต่เมื่อไหร่" เธอโต้กลับ ก่อนจะนึกถึงเดวิด หรือว่าเขารู้แล้วเรื่องที่เธอปฏิเสธเดวิด แต่การที่เธอปฏิเสธเดวิดแล้วมันจะเป็นการปั่นหัวผู้ชายไปได้ยังไง เธอยังไม่เคยทำอะไรเกินเลยแบบให้ความหวังแก่เขาขนาดนั้นเสียหน่อย
"เดวิดมาที่นี่เมื่อคืนนี้" ชายหนุ่มบอก
"อ่อ.. ค่ะ" เธอตอบรับ และไม่ถามอะไรต่อ เธอไม่รู้ว่าเขาจะมายืนรอเธอเพื่อบอกเรื่องนี้ทำไม หรือเขาโกรธแทนเพื่อนที่เธอปฏิเสธ แล้วมันธุระกงการอะไรของเขา เดวิดยังไม่เห็นว่าอะไรเลย
"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะไปทำงานต่อล่ะค่ะ" เธอกล่าว ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบชายหนุ่มและเดินผ่านหน้าเขาตรงไปยังห้องทำงาน ราฟาเอลกระชากไหล่หญิงสาวให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา
"ฉันยังพูดไม่จบ"
ลิลลดายกมือขึ้นวางบนมือใหญ่ของชายหนุ่มที่จับอยู่บนไหล่เธอและดึงมือเขาออกอย่างช้าๆทว่าหนักแน่น อย่างจะบอกว่า เขาไม่มีสิทธิจะมาแสดงความก้าวร้าวกับเธอ
"คุณไม่มีสิทธิบังคับให้ฉันฟังคุณในเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับงาน" หญิงสาวเชิดหน้าพูดอย่างท้าทาย
"อย่าท้าทายฉัน ลิลลดา ฉันร้ายกว่าที่เธอคิด" ชายหนุ่มเตือนเสียงเบา นัยน์ตาหรี่ลงอย่างประสงค์ร้าย
"ฉันทราบดีค่ะ" เธอตอบไม่ลดละ ทำไมฉันจะไม่ทราบว่าคุณร้ายแค่ไหน หญิงสาวคิดพร้อมกับภาพของเขาและหญิงสาวในยามวิกาลปรากฏขึ้นในหัว
"เธอทำแบบนี้ทำไม"
"ฉันทำอะไร" ถามด้วยความสงสัยอย่างแท้จริง
"เธอเดทกับเดวิดทำไม"
"ก็แล้วผู้หญิงกับผู้ชายเค้าเดทกันทำไมล่ะคะ" หญิงสาวถามอย่างยียวน
"ฉันเตือนเธอแล้วนะลิลลดา" ชายหนุ่มพูดเสียงเบา และในขณะที่กำลังต่อปากคำกับหญิงสาวอยู่นั้น เขาก็ขยับเข้าใกล้จนเธอต้องขยับถอยหลัง และเขาก็ค่อยๆรุนเธอให้ถอยเข้าไปในห้องนั่งเล่นโดยที่เธอไม่รู้ตัว จนกระทั่งหญิงสาวรู้สึกว่าขาด้านหลังติดอยู่กับโซฟา และเมื่อชายหนุ่มยังไม่หยุดขยับ เธอจึงล้มลงไปนั่งเอนตัวบนโซฟาโดยมีชายหนุ่มโน้มตัวตามลงไปคร่อมเธอไว้ทั้งตัว ใบหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน
"ปล่อยนะ" หญิงสาวพยายามผลักชายหนุ่มออก แต่ก็ไม่สามารถทำให้ร่างใหญ่นั่นขยับสักนิด
"เธอเดทเดวิดทำไม ทั้งๆที่มีคนรักอยู่แล้ว เธอยอมให้ฉันจูบทำไม"
"ก็.." หญิงสาวพูดแค่นั้นก็เอียงหน้าไม่สบสายตาเขา ชายหนุ่มมองเห็นผิวแก้มใสระเรื่อขึ้น และนั่นเองที่ความคิดบางอย่างวาบขึ้นมา
หรือว่า.. เธอหมายถึงเขาอย่างนั้นหรือ.. เธอปฏิเสธเดวิดเพราะเขา..
"ตอบฉันสิลิลลดา เธอมีคนอื่นอยู่แล้วใช่ไหม" ชายหนุ่มถามน้ำเสียงจริงจัง หญิงสาวรู้สึกว่าน้ำเสียงของเขาเจือแววอ้อนวอนนิดๆ เศร้าหน่อยๆ
ประหลาด..
"อย่าคิดว่าคนอื่นจะเหมือนคุณไปหมดสิ" หญิงสาวพูดเสียงสะบัด ใครจะเที่ยวไปทำอะไรต่อมิอะไรกับคนอื่น ในขณะที่มีตัวจริงอยู่ทนโท่เหมือนเขาล่ะ
"เธอหมายความว่ายังไง" คราวนี้เป็นชายหนุ่มที่งุนงงกับคำพูดของเธอบ้าง
"คุณก็มีผู้หญิงของคุณอยู่แล้ว แล้วคุณมายุ่งกับฉันทำไม มาทำให้ฉันหวั่นไหวทำไม"
"เธอพูดเรื่องอะไรของเธอ" เป็นทีของชายหนุ่มบ้างที่จะถามประโยคเดียวกับที่เธอถามเขาก่อนหน้านี้
"ฉันเห็นนะ คุณอยู่กับผู้หญิง.. เมื่อคืนนี้.."
"ผู้หญิงที่ไหน ฉันไม่มีผู้หญิงที่ไหนทั้งนั้น" ชายหนุ่มโวยวาย ก่อนจะชะงักไปเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
"แองเจล่า.."
"นั่นไง ยอมรับแล้วสิ คุณก็มี.. เอ่อ.. แองเจล่าอะไรนั่นอยู่แล้ว แล้วมา เอ่อ.. มา..ยุ่งกับฉันทำไม" หญิงสาวพูดตะกุกตะกัก เธอกระดากที่จะพูดคำว่าจูบออกมา โดยเฉพาะในตอนที่ริมฝีปากคู่ที่ทำกริยาที่ว่านั้นอยู่ใกล้แค่นี้
"ทำแบบนี้... เหรอ" ในช่วงที่เงียบเสียงระหว่างประโยค ชายหนุ่มแนบริมฝีปากลงไปบนปากอิ่มของหญิงสาวและจูบเนิ่นนานก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาต่อประโยคให้จบ
หญิงสาวนอนตัวแข็งไม่กระดุกกระดิก ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง หลังจุมพิตที่เขาเพิ่งมอบให้เธอไปเมื่อสักครู่หญิงสาวรู้สึกว่าเธอตกอยู่ในกำมือเขาโดยสิ้นเชิง จะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด และดูท่าทางแล้ว เขาคงจะไม่คลายง่ายๆกระมัง
"ฉันไม่มีผู้หญิงที่ไหนทั้งนั้น ลิลลี่ แองเจล่าเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน แล้วเดี๋ยวฉันจะแนะนำให้รู้จัก นับแต่วันที่โดนผู้หญิงซุ่มซ่ามเดินชนบนเครื่องบิน ฉันก็ไม่มีสายตามองผู้หญิงที่ไหนอีกเลย" เขาพูดเสียงนุ่ม ซึ่งมีผลให้หัวใจของคนฟังอบอุ่นอย่างประหลาด
"แล้วเธอล่ะ ลิลลี่ เธอมีใครอยู่หรือเปล่า"
"ไม่.. ไม่มีค่ะ" หญิงสาวตอบเสียงเบา
"ถ้าอย่างนั้น.. เธอจะให้โอกาสฉันได้ไหม" ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงเว้าวอน อย่างที่เธอไม่เคยได้ยินเขาพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้มาก่อน คุณราฟผู้หยิ่งยะโส เจ้านายขี้หงุดหงิดของเธอ กำลังขอโอกาสจากเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาใจเธอแทบละลาย
เธอไม่ได้กำลังฝันไปใช่ไหมลิลลี่
โดยไม่รอฟังคำตอบ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงไปหาใบหน้าของหญิงสาวที่แหงนเงยอยู่ตรงหน้า ประทับริมฝีปากลงไปบนปากอิ่มคู่ที่เขาโหยหาตลอดเวลาที่ผ่านมา และเมื่อริมฝีปากคู่นั้นขยับตอบรับสัมผัสของเขา ชายหนุ่มก็ถือเอาเป็นคำตอบโดยไม่รอให้เธอพูดออกมา เพราะคงอีกนานกว่าเขาจะปล่อยให้ริมฝีปากคู่งามเป็นอิสระ...
บ่มไวน์ใส่รัก บทที่ ๑๓-๑๔
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
บทที่ ๑๓
หลังจากออกไปส่งแองเจล่า หัวหน้าทีมไวน์เมคเกอร์ที่หน้าบ้าน ชายหนุ่มก็เดินกลับเข้าไปสมทบกับหนุ่มๆในทีม ที่ยังดื่มกับเขาต่อหลังจากอาหารเย็น ในขณะที่หญิงสาวหัวหน้าทีมขอตัวกลับก่อน และในขณะที่เขากำลังทรุดตัวลงนั่งบนโฟซานั่นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ดังขึ้น เมื่อชายหนุ่มหยิบออกมาดู ก็พบชื่อเดวิดแสดงอยู่หน้าจอ
"ว่าไงเดวิด" ชายหนุ่มรับสาย
"ราฟ นอนยัง" เสียงปลายสายถามกลับมา
"ยัง ดื่มกับทีมไวน์เมคเกอร์อยู่" ชายหนุ่มตอบ
"งั้นฉันเข้าไปดื่มด้วยได้ไหม" เดวิดถามเสียงระโหย
"มาสิ.. เดฟ นายเป็นอะไรหรือเปล่า" ชายหนุ่มถามด้วยความเป็นห่วง เพราะเสียงที่ลอดออกมาจากโทรศัพท์นั้น ไม่เหมือนกับเดวิดที่เขาคุ้นเคยเอาเสียเลย
"เดี๋ยวค่อยคุยกันที่บ้านนาย" เดวิดตอบ ก่อนจะวางสายไป
ราฟาเอลรู้สึกแปลกใจที่เดวิดโทรมาหาเขาในเวลานี้ หลังจากที่ออกไปทานอาหารเย็นกับลิลลดา เขาคิดว่าป่านนี้ทั้งสองคงจะกำลังใช้เวลาด้วยกันอย่างมีความสุขอยู่เสียอีก แต่เหตุใดเพื่อนเขาจึงโทรมา เพื่อขอเข้ามาดื่มกับเขาอย่างนี้ หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ
ชั่วเวลาไม่นาน นายสัตวแพทย์หนุ่มก็มาถึงพร้อมกับวิสกี้ในมือสองขวด หลังจากทักทายกับทีมงานของเจ้าของไร่ เดวิดก็ขอตัวไปหยิบแก้วและน้ำแข็งจากบาร์ ก่อนจะรินวิสกี้เพียวๆลงในแก้ว
"ขอหนักๆหน่อยนะคืนนี้" ชายหนุ่มกล่าวก่อนจะกระดกน้ำสีอำพันในแก้วเข้าปากในคราวเดียว
"เบาๆ เดฟ" ราฟาเอลเตือนด้วยความเป็นห่วง หากเพื่อนเขาจะดื่มแบบนี้ เป็นได้หัวทิ่มในไม่กี่นาทีนี้แน่
ชายหนุ่มเดินไปหยิบแก้วและน้ำแข็งและรินเครื่องดื่มจากขวดที่เพื่อนนำมาให้ตัวเองเช่นกัน
"มา ฉันดื่มด้วย" ดูจากท่าทางของเพื่อนแล้ว หากเขาไม่ดื่มด้วย เดวิดคงตั้งใจจะดื่มแอลกอฮอล์ในขวดทั้งสองคนเดียวอย่างแน่นอน และชายหนุ่มคิดว่าไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก
"ลิลลี่ไปไหน" ชายหนุ่มถาม
"อยู่บ้านเขาสิ" เดวิดตอบเสียงสะบัด
"เดฟ นายทะเลาะกันกับลิลลี่เหรอ"
"เปล่า"
"เปล่าแล้วอะไร เล่ามาซิ"
เดวิดไม่ตอบ หากแต่ปรายตาไปทางหนุ่มๆทีมไวน์เมคเกอร์ที่ยังนั่งดื่มกันอยู่ในห้องนั่งเล่น
"งั้นไปออฟฟิศ" เจ้าของบ้านบอก
"ขอตัวสักครู่นะทุกคน" เจ้าของคอร์เนลลี่หันไปบอกกับทีม ก่อนจะเดินนำเดวิดไปที่ห้องทำงาน
"ฉันขอคบกับลิลลี่" เดวิดเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน เมื่อทั้งสองเข้าไปในห้องทำงานของชายหนุ่มเรียบร้อยแล้ว
"ลิลลี่ปฏิเสธ" หลังสิ้นเสียงของเดวิด ชายหนุ่มรู้สึกหัวใจโลดขึ้นด้วยความหวัง ก่อนที่จะแฟบลงไปหลังจากได้ยินประโยคต่อมา
"เขามีแฟนอยู่แล้ว"
"มันจะเป็นไปได้ยังไง ก็เมื่อเช้า.." ชายหนุ่มหยุดก่อนจะจบประโยคเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะพูดอะไรออกไป
.. เมื่อเช้ายังจูบกับฉันอยู่เลย
"เขาบอกว่าเขาทำไม่ได้ เพราะเขามีคนที่รักอยู่แล้ว" เดวิดพูดต่อ ก่อนจะยกแก้วในมือขึ้นดื่มอีกครั้ง
ราฟาเอลเคยสงสัยว่าเดวิดจะจริงจังกับลิลลดาหรือเปล่า หรือเพียงบริหารเสน่ห์ของคุณหมอสุดหล่ออย่างที่เขาชอบทำเป็นประจำ แต่เมื่อเห็นท่าทางของเพื่อน เขาก็รู้ว่าเพื่อนเขาจริงจังกับหญิงสาวอย่างที่เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อน แต่จะโทษเดวิดก็คงไม่ได้ เพราะตัวเขาเอง ก็ยังเอาตัวไม่รอดเหมือนกัน
หลังจากหนุ่มๆทีมงานจากไวน์เนอรี่กลับไป ราฟาเอลกับเดวิดยังคงนั่งดื่มกันต่อ เพื่อนเขาขอดื่มให้กับความรักที่ไม่สมหวัง ส่วนเขา.. ขอดื่มให้กับความโง่ที่ถูกผู้หญิงท่าทางไร้เดียงสาหลอกเอาให้หัวปั่นเล่น
เขายังจำได้ดีถึงดวงตากลมโตที่มองเขาตาค้างบนเครื่องบิน เขารู้.. หรือจะพูดให้ถูกคือเขาคิดว่าเขารู้.. ว่าเธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่ตอนนั้น ใบหน้าอ่อนไร้เดียงสา นัยน์ตาโตเปิดเผยที่เปิดเปลือยทุกความรู้สึก นัยน์ตาที่อ่านได้อย่างง่ายดาย เขาห้ามตัวเองแทบตาย เพราะเขารู้ว่าหากเขาไม่ห้ามตัวเอง เธอต้องพร้อมที่จะกระโจนไปกับเขาทุกที่ และเมื่อเขาหลุดทำตามที่หัวใจปรารถนา เธอก็ตอบสนองเขาอย่างเร่าร้อนรุนแรงขนาดนั้น ทั้งๆที่เธอมีคนรักอยู่แล้ว เธอทำแบบนี้ได้ยังไง
เขาไม่อยากจะเชื่อ ผู้หญิงหน้าอ่อนใสไร้เดียงสาแบบนั้น จะสามารถปั่นหัวผู้ชายไปพร้อมๆกันได้ถึงสองคน นี่ไม่นับรวมกับคนรักที่น่าสงสารของเธอ ที่คงไม่รู้ว่าเธอทำอะไรลงไปกับผู้ชายอื่นบ้าง เธอเดทกับเดวิด แต่ก็ยังจูบกับเขา เอาล่ะ.. มันก็จริงที่เขาเป็นคนเริ่ม แต่เธอไม่ต้องตอบสนองก็ได้นี่ ถ้าเธอจะตบเขา เขาก็คงไม่โทษเธอ แต่เธอก็จูบตอบเขาอย่างเต็มใจและหิวกระหาย จนเขาก็หลงเตลิดไปเหมือนกัน และกับเขาเธอยังทำขนาดนี้ แล้วกับเดวิดที่เดทกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราวล่ะ มันคงไม่อยู่ที่แค่จูบกระมัง ไม่อย่างนั้นเพื่อนเขาคงไม่อาการหนักขนาดนี้
ยิ่งคิดชายหนุ่มก็ยิ่งโกรธหญิงสาวหน้าใสผู้ที่ทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะตั้งแต่ครั้งแรกที่สบตากับเธอ หากเธอชอบเล่นเกมแบบนี้ก็น่าจะบอกกันตรงๆ เขาจะได้ไม่ต้องทำตัวเป็นเจ้านายที่ดีอยู่แบบที่ผ่านมา หากเธอชอบเล่นกับไฟ เขาก็จะเป็นไฟที่ร้อนรุนแรงจนเผาเธอให้ละลายอยู่แทบเท้าเขาอย่างที่เธอจินตนาการไม่ถึงเชียวล่ะ
พรุ่งนี้ก่อนเถอะลิลลดา ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่หยุดแค่จูบ ฉันสัญญา
เช้านี้ตอนที่ลิลลดาเปิดประตูเข้ามาในบ้านของเจ้าของไร่นั้นเธอต้องแปลกใจ เพราะเขายืนรอรับเธออยู่หน้าประตู ในวูบแรกที่เห็นหน้าเขา หัวใจเธอโลดขึ้นด้วยความยินดี ก่อนที่จะนึกได้ถึงเหตุการณ์ที่เธอแอบเห็นเมื่อคืนนี้ และนั่น ทำให้หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ
"สนุกมากสินะ" ชายหนุ่มถามเสียงเย็น
"คุณพูดเรื่องอะไร" หญิงสาวถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาไม่แพ้กัน เธอยังเสียใจไม่หายจากภาพที่เห็นเมื่อคืนนี้ และเขาก็เป็นคนที่ทำเรื่องเลวร้ายแท้ๆ ยังมีหน้ามาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแบบนี้อีกอย่างนั้นหรือ
"ก็การปั่นหัวผู้ชายอย่างที่เธอทำอยู่นี่ยังไงล่ะ"
"ฉันไปปั่นหัวใครตั้งแต่เมื่อไหร่" เธอโต้กลับ ก่อนจะนึกถึงเดวิด หรือว่าเขารู้แล้วเรื่องที่เธอปฏิเสธเดวิด แต่การที่เธอปฏิเสธเดวิดแล้วมันจะเป็นการปั่นหัวผู้ชายไปได้ยังไง เธอยังไม่เคยทำอะไรเกินเลยแบบให้ความหวังแก่เขาขนาดนั้นเสียหน่อย
"เดวิดมาที่นี่เมื่อคืนนี้" ชายหนุ่มบอก
"อ่อ.. ค่ะ" เธอตอบรับ และไม่ถามอะไรต่อ เธอไม่รู้ว่าเขาจะมายืนรอเธอเพื่อบอกเรื่องนี้ทำไม หรือเขาโกรธแทนเพื่อนที่เธอปฏิเสธ แล้วมันธุระกงการอะไรของเขา เดวิดยังไม่เห็นว่าอะไรเลย
"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะไปทำงานต่อล่ะค่ะ" เธอกล่าว ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบชายหนุ่มและเดินผ่านหน้าเขาตรงไปยังห้องทำงาน ราฟาเอลกระชากไหล่หญิงสาวให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา
"ฉันยังพูดไม่จบ"
ลิลลดายกมือขึ้นวางบนมือใหญ่ของชายหนุ่มที่จับอยู่บนไหล่เธอและดึงมือเขาออกอย่างช้าๆทว่าหนักแน่น อย่างจะบอกว่า เขาไม่มีสิทธิจะมาแสดงความก้าวร้าวกับเธอ
"คุณไม่มีสิทธิบังคับให้ฉันฟังคุณในเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับงาน" หญิงสาวเชิดหน้าพูดอย่างท้าทาย
"อย่าท้าทายฉัน ลิลลดา ฉันร้ายกว่าที่เธอคิด" ชายหนุ่มเตือนเสียงเบา นัยน์ตาหรี่ลงอย่างประสงค์ร้าย
"ฉันทราบดีค่ะ" เธอตอบไม่ลดละ ทำไมฉันจะไม่ทราบว่าคุณร้ายแค่ไหน หญิงสาวคิดพร้อมกับภาพของเขาและหญิงสาวในยามวิกาลปรากฏขึ้นในหัว
"เธอทำแบบนี้ทำไม"
"ฉันทำอะไร" ถามด้วยความสงสัยอย่างแท้จริง
"เธอเดทกับเดวิดทำไม"
"ก็แล้วผู้หญิงกับผู้ชายเค้าเดทกันทำไมล่ะคะ" หญิงสาวถามอย่างยียวน
"ฉันเตือนเธอแล้วนะลิลลดา" ชายหนุ่มพูดเสียงเบา และในขณะที่กำลังต่อปากคำกับหญิงสาวอยู่นั้น เขาก็ขยับเข้าใกล้จนเธอต้องขยับถอยหลัง และเขาก็ค่อยๆรุนเธอให้ถอยเข้าไปในห้องนั่งเล่นโดยที่เธอไม่รู้ตัว จนกระทั่งหญิงสาวรู้สึกว่าขาด้านหลังติดอยู่กับโซฟา และเมื่อชายหนุ่มยังไม่หยุดขยับ เธอจึงล้มลงไปนั่งเอนตัวบนโซฟาโดยมีชายหนุ่มโน้มตัวตามลงไปคร่อมเธอไว้ทั้งตัว ใบหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน
"ปล่อยนะ" หญิงสาวพยายามผลักชายหนุ่มออก แต่ก็ไม่สามารถทำให้ร่างใหญ่นั่นขยับสักนิด
"เธอเดทเดวิดทำไม ทั้งๆที่มีคนรักอยู่แล้ว เธอยอมให้ฉันจูบทำไม"
"ก็.." หญิงสาวพูดแค่นั้นก็เอียงหน้าไม่สบสายตาเขา ชายหนุ่มมองเห็นผิวแก้มใสระเรื่อขึ้น และนั่นเองที่ความคิดบางอย่างวาบขึ้นมา
หรือว่า.. เธอหมายถึงเขาอย่างนั้นหรือ.. เธอปฏิเสธเดวิดเพราะเขา..
"ตอบฉันสิลิลลดา เธอมีคนอื่นอยู่แล้วใช่ไหม" ชายหนุ่มถามน้ำเสียงจริงจัง หญิงสาวรู้สึกว่าน้ำเสียงของเขาเจือแววอ้อนวอนนิดๆ เศร้าหน่อยๆ
ประหลาด..
"อย่าคิดว่าคนอื่นจะเหมือนคุณไปหมดสิ" หญิงสาวพูดเสียงสะบัด ใครจะเที่ยวไปทำอะไรต่อมิอะไรกับคนอื่น ในขณะที่มีตัวจริงอยู่ทนโท่เหมือนเขาล่ะ
"เธอหมายความว่ายังไง" คราวนี้เป็นชายหนุ่มที่งุนงงกับคำพูดของเธอบ้าง
"คุณก็มีผู้หญิงของคุณอยู่แล้ว แล้วคุณมายุ่งกับฉันทำไม มาทำให้ฉันหวั่นไหวทำไม"
"เธอพูดเรื่องอะไรของเธอ" เป็นทีของชายหนุ่มบ้างที่จะถามประโยคเดียวกับที่เธอถามเขาก่อนหน้านี้
"ฉันเห็นนะ คุณอยู่กับผู้หญิง.. เมื่อคืนนี้.."
"ผู้หญิงที่ไหน ฉันไม่มีผู้หญิงที่ไหนทั้งนั้น" ชายหนุ่มโวยวาย ก่อนจะชะงักไปเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
"แองเจล่า.."
"นั่นไง ยอมรับแล้วสิ คุณก็มี.. เอ่อ.. แองเจล่าอะไรนั่นอยู่แล้ว แล้วมา เอ่อ.. มา..ยุ่งกับฉันทำไม" หญิงสาวพูดตะกุกตะกัก เธอกระดากที่จะพูดคำว่าจูบออกมา โดยเฉพาะในตอนที่ริมฝีปากคู่ที่ทำกริยาที่ว่านั้นอยู่ใกล้แค่นี้
"ทำแบบนี้... เหรอ" ในช่วงที่เงียบเสียงระหว่างประโยค ชายหนุ่มแนบริมฝีปากลงไปบนปากอิ่มของหญิงสาวและจูบเนิ่นนานก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาต่อประโยคให้จบ
หญิงสาวนอนตัวแข็งไม่กระดุกกระดิก ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง หลังจุมพิตที่เขาเพิ่งมอบให้เธอไปเมื่อสักครู่หญิงสาวรู้สึกว่าเธอตกอยู่ในกำมือเขาโดยสิ้นเชิง จะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด และดูท่าทางแล้ว เขาคงจะไม่คลายง่ายๆกระมัง
"ฉันไม่มีผู้หญิงที่ไหนทั้งนั้น ลิลลี่ แองเจล่าเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน แล้วเดี๋ยวฉันจะแนะนำให้รู้จัก นับแต่วันที่โดนผู้หญิงซุ่มซ่ามเดินชนบนเครื่องบิน ฉันก็ไม่มีสายตามองผู้หญิงที่ไหนอีกเลย" เขาพูดเสียงนุ่ม ซึ่งมีผลให้หัวใจของคนฟังอบอุ่นอย่างประหลาด
"แล้วเธอล่ะ ลิลลี่ เธอมีใครอยู่หรือเปล่า"
"ไม่.. ไม่มีค่ะ" หญิงสาวตอบเสียงเบา
"ถ้าอย่างนั้น.. เธอจะให้โอกาสฉันได้ไหม" ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงเว้าวอน อย่างที่เธอไม่เคยได้ยินเขาพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้มาก่อน คุณราฟผู้หยิ่งยะโส เจ้านายขี้หงุดหงิดของเธอ กำลังขอโอกาสจากเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาใจเธอแทบละลาย
เธอไม่ได้กำลังฝันไปใช่ไหมลิลลี่
โดยไม่รอฟังคำตอบ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงไปหาใบหน้าของหญิงสาวที่แหงนเงยอยู่ตรงหน้า ประทับริมฝีปากลงไปบนปากอิ่มคู่ที่เขาโหยหาตลอดเวลาที่ผ่านมา และเมื่อริมฝีปากคู่นั้นขยับตอบรับสัมผัสของเขา ชายหนุ่มก็ถือเอาเป็นคำตอบโดยไม่รอให้เธอพูดออกมา เพราะคงอีกนานกว่าเขาจะปล่อยให้ริมฝีปากคู่งามเป็นอิสระ...