ขอมาลงเรื่องสั้นแนวเบาๆให้ได้ลองอ่านกันดูนะครับ ดีไม่ดียังไงติชม
ได้ตามสะดวกเลยครับ แต่เป็นเรื่องที่เขียนด้วยความเพลินใจมากๆ
เรื่องสั้น Nossy
ผมเห็นเธอนั่งอยู่ข้างทาง
เธอดูสงบและเรียบร้อย มองอะไรอยู่ก็ไม่รู้ทั้งวัน ในตาเธอเป็นสีม่วงเข้ม
ตากลมโตเหมือนใส่บิ๊กอาย ใบหน้ารูปใข่ที่ขาวเนียนไร้รอยตำหนิ ผมสีดำสนิท
ถ้าคุณคิดว่าคุณผมดำที่สุดแล้วล่ะก็คุณคงจะยอมแพ้ถ้าคุณมาเห็นผมของเธอ
คุณจะรู้ว่ามันดำสนิทแค่ไหน เธอแต่งตัวเสิ้อคอเต่าสีม่วง กระโปรงยาวถึงพื้น
ผมยาวตรงลงมาถึงไหล่ ดูแล้วน่าจะอายุประมาณสิบสองนะผมว่า ผมเจอเธอ
เป็นคนแรก ผมชื่อ คณิต ครับ เป็นเด็กมหาลัยธรรมดาๆที่ดันไปเจอเรื่อง
ไม่ธรรมดาครั้งแรกในชีวิต
“เป็นไง หร่อยใช่มั๊ย?” เธอกำลังกินแซนวิชลวงโลกที่มีแฮมอยู่แผ่นเดียว
ของผม ถ้าทางเหมือนจะอร่อย เพราะเธอนั่งนิ่งตั้งหน้าตั้งตากินไม่พูดไม่จา
สายตามองไปทางไหนแล้วไม่รู้
“เธอมาจากไหน” ผมถาม แต่เธอหันมามองผม แล้วก็หันกลับไป
“โอเค ไม่ถามก็ได้” ผมไม่รู้จะถามไปทำไม เพราะยังไงเธอก็ไม่ตอบอยู่ดี
เธออยู่บ้านเดียวกับผม เพราะผมไม่รู้ว่าเธออยู่ไหน กินอะไรเป็นอาหาร
อาจจะเป็นเด็กที่หนีออกจากบ้านมาอะไรอย่างเงี้ย แต่ก็นั่นแหละ ผมไม่รู้
อะไรเกี่ยวกับเธอเลยแม้แต่อย่างเดียว การได้เธอมาอยู่ที่บ้าน สร้าง
ความลำบากให้ผมค่อนข้างมาก การที่เธอมาอยู่ที่นี่หลายๆอาทิตย์
ทำให้หลายคนเข้าใจผิดว่าผมมีแฟนเด็ก เฮอะ! ช่างแมร่ง เสียงนก
เสียงกา ไม่อยากฟัง และอีกอย่างพ่อแม่ผมก็ดูแลแม่หนูนี่ยิ่งกว่าผม
“หนู ถ้าเบื่อก็เปลี่ยนช่องได้นะ” แม่ผมเป็นแม่ค้าขายข้าวแกงที่ร้านข้างๆ
มหาลัยผมบอกเธอ ตอนที่เธอนั่งอยู่ที่ร้าน เธอดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจอะไร
เธอเปลี่ยนช่องไปเจอการประกาศหวยออกพอดี นั่นเรียกโชคดีหรือไงกันก็ไม่รู้
“เนี่ย คณิต แม่ว่าเด็กคนนี้ต้องมีองค์แน่เลย” แม่ทักผมเรื่องเธอคนนี้
“องค์อะไรแม่?” ผมสงสัย
“เชื่อแม่สิ เด็กแปลกๆแบบนี้ต้องมีองค์แน่นอน แม่พึ่งซื้อหวยมาเมื่อวาน”
“ซื้อหวยมาแล้วไงแม่ จะให้เธอดูเลขให้เหรอไง” ผมถามไปขำๆ
“แหม มันก็ไม่แน่นะลูก ถ้าถูกขึ้นมาแม่จะให้กินฟรี
ทั้งอาทิตย์เลยคอยดู” แม่ตอบผมขำๆเช่นกัน
“ขอให้มันจริงเหอะ” ผมตัดบทไป และตอนนั้น
เธอก็ทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้ พอผมหันไปดู
เธอกำลังกัดนิ้วตัวเองอยู่!!!!
เลือดไหลลงมาจากนิ้วชี้เธอ ผมเลยรีบ
วิ่งไปห้าม “เธอ บ้าเหรอไง!!!”
ผมเห็นกระดาษทิชชู่ กางอยู่บนโต๊ะ เห็นเป็นรอยเลือดเขียนเป็น
เลขสอง เลขห้า เลขหก เรียงกัน เลือดมันบังเอิญไหลออกมา
เป็นตัวเลขเหรอ บ้า จะเป็นไปได้ไง
ชักเริ่มเอะใจแปลกๆ หรือว่าเด็กนี่กำลัง…
“แม่ ซื้อหวยมาเลขอะไรเหรอครับ?” ผมตะโกนถาม
“หวยแม่เหรอ เลข สองห้าหกจ๊ะ” ป้าตอบผม ผมกลับไปมองหน้าเธอ
เธอก็มองผมตอบแป๊บหนึ่ง แล้วก็หันไปเหมือนเดิม และไปดูในทิชชู่อีกที
เลขเดียวกันเลยอ่ะ
“ประกาศสลากกินแบ่งรัฐบาล รางวัลเลขท้ายสามตัว เลขที่ออก…”
ผมได้ยินเสียงในทีวี เขากำลังจะบอกหวยแล้ว ผมเลยลุ้นหวย ทั้งๆ
ที่ในชีวิตไม่เคยลุ้นหงหวยอะไรนี่มาก่อน
“ทุกคน เงียบก่อน หวยจะออกแล้ว!” ผมตะโกนออกไป ทุกคนหยุดกินกัน
เพราะเขาคงไม่คิดว่าเด็กวัยรุ่นอย่างผมจะเรียกผู้ใหญ่ฟังหวยมั้ง
ป้าเขาก็เอาหวยออกมาดู
“สอง……ห้า…………………หก”
ในที่สุดหวยก็ออก และมันก็ตรงกับในทิชชู่เป๊ะ แม่ผมกรี๊ดดีใจออกนอก
หน้าสุดๆ ทุกคนในร้านก็เฮไปด้วย (คงหวังกินฟรีเหมือนกันซิท่า)
บางคนก็มีหวยมาด้วย และก็ร้องเฮฮากัน เหมือนเป็นการสรรเสริญถึงคำขอที่
สมหวังจากพระเจ้ายังไงอย่างงั้น ตอนนี้มวลในร้านแถวนั้นเริ่มวุ่นวายเพราะ
มวลความสุขมันเพิ่มขึ้น ตอนนี้ผมเห็นภาพทั้งหมดเป็นภาพสโลวโมชั่น
ไปหมดแล้ว ผมกลายเป็นจุดดำบนดวงอาทิตย์ เพราะตัวผมกับเธอคนนี้
ไร้ความสุขโดยสิ้นเชิง มีแต่ความประหลาดใจว่า มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย!
ผมพาเธอไปทำแผล “ถ้าเธอทำแบบนี้อีกฉันจะ...เฮ้อ”
เธอเก่งนะ มีแผลขนาดนี้ก็ยังไม่ร้องออกมา
บังเอิญแน่ บังเอิญสุดๆ…แต่ถ้าบังเอิญก็บังเอิญเกินไปแล้ว ทำไมเธอ
ถึงรู้ว่าหวยมันจะออกสองห้าหก? หรือเธอมีองค์จริงๆหว่า เฮ้ย
นี่ตูรับลูกเทวดาเข้าบ้านมาเหรอไงเนี่ย?
เท่าที่รู้ตอนนี้ เด็กผู้หญิงผมยาวคนนี้ ดังไปในหมู่คนในหมู่บ้านเรียบร้อยแล้ว
ที่บ้านผมบ้าขนาดเอาทิชชู่นั่นไปใส่กรอบทองเลยทีเดียว เฮ่อ แล้วแบบนี้
เมื่อไหร่ผมจะหาครอบครัวเธอเจอซะทีล่ะเนี่ย? ที่ร้านขายข้าวทุกเย็นวันศุกร์
เขาจะเอาเธอมานั่งนิ่งๆบนโต๊ะ ขอหวยกับเธออีก เอาเข้าไปคนไทย โดยจะ
ให้เธอเอาปากกามาเขียนในกระดาษ ...ยัง และยังไม่พอ แถมถูกแมร่งทุก
ครั้งเลย ให้ตายสิ ผมรู้สึกไม่พอใจเลยที่เธอถูกทำเหมือนเป็นกุมารทอง
ประจำซอยแบบนี้ ผมอยากให้เธอหาทางกลับบ้านให้ได้มากกว่า
เพื่อนมันยุให้ผมพาเธอมาที่มหาลัย ผมก็บ้าพาเธอมาด้วยเฉยเลย เธอเลย
ถูกล้อมเหมือนดาราเกาหลีมาไทย บางคนแมร่งถามว่ามาจากไหน บาง
คนถามเป็นภาษาอังกฤษด้วยนะ เพราะหวังว่าเธอจะพูดอังกฤษตอบ!
บ้าแล้ว! แต่ก็อย่างที่รู้ เธอไม่พูดด้วยอยู่แล้วล่ะ
“เฮ้ย ไอ้คณิต ทำไมน้องเขาไม่คุยอะไรเลยวะ เป็นใบ้เหรอไง?” ไอ้ไก่ เพื่อนผมถาม
“ข้าก็ไม่รุ พยายามคุยด้วยแทบตายแล้ว สงสัยว่ะ” ผมตอบ
ตามที่เห็น “ว่าแต่พวกเอ็งจะเจ๊าะแจ๊ะกับเขาไปถึงไหนวะเนี่ย?”
“โหย แตะไม่ได้เลยนะ เอ็งจะพรากผู้เยาวน์เหรอไง”
“พรากเพรือกอะไรเล่า ข้าแค่อยากให้เขาเจอครอบครัวเขาได้ก็เท่านั้นแหละ
และอีกอย่าง แค่ใบ้หวย ไม่ได้แปลว่าเธอจะมีองค์ซะเมื่อไหร่”
“อย่าซีเรียสสิวะ เธอก็เป็นแค่เด็กหลงคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ
ระหว่างเอ็งหาบ้านเธออยู่ เราก็ดูแลเธอไง ใช่มั๊ยล่ะ”
ผมเย็นลง “เฮ่อ ขอบใจที่เข้าใจข้าว่ะไก่”
“เรื่องเล็กเว้ยไอ้คณิต แต่ระหว่างเอ็งไปซื้อโค้กเมื่อกี้
น้องเขาบอกว่าอีกสองวันจะมีฝนดาวตกว่ะ” ไอ้ไก่พูด
ผมงง “อะไร พูดยังจะไม่พูดเลย จะบอกได้ไงวะ”
“เอ้า ก็อยู่ดีๆเธอเอากระดาษข้าไปแล้วใช้เขียนวันที่บนหัวกระดาษ
กับรูปวาดอะไรซักอย่างลงไป พวกข้าเลยเดาว่าเป็นฝนดาวตกไงล่ะวะ” เพื่อนมันเดา
“เขาก็วาดตามประสาเด็กนั่นแหละว้า” ผมหักล้าง “ไม่มีอะไรหรอกน่า”
“เออน่า อีกสองวันข้าจะคอยดูว่าจะมีฝนดาวตกหรือเปล่า
ถ้ามี เด็กคนนี้แหละ เทพ ลงมาเกิดแน่นอนชัวป้าบ!” ไอ้ไก่ฟันธง
“เออๆ ช่างแมร่งเหอะ” ผมบอกปัดไป
ผมพยายามคิดว่าเธอคือเด็กธรรมดาๆคนหนึ่ง
แต่มันก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอจะมีอะไรพิเศษกว่านั้น?
(ต่อ)
เรื่องสั้นไซไฟ "Nossy"
ขอมาลงเรื่องสั้นแนวเบาๆให้ได้ลองอ่านกันดูนะครับ ดีไม่ดียังไงติชม
ได้ตามสะดวกเลยครับ แต่เป็นเรื่องที่เขียนด้วยความเพลินใจมากๆ
เรื่องสั้น Nossy
ผมเห็นเธอนั่งอยู่ข้างทาง
เธอดูสงบและเรียบร้อย มองอะไรอยู่ก็ไม่รู้ทั้งวัน ในตาเธอเป็นสีม่วงเข้ม
ตากลมโตเหมือนใส่บิ๊กอาย ใบหน้ารูปใข่ที่ขาวเนียนไร้รอยตำหนิ ผมสีดำสนิท
ถ้าคุณคิดว่าคุณผมดำที่สุดแล้วล่ะก็คุณคงจะยอมแพ้ถ้าคุณมาเห็นผมของเธอ
คุณจะรู้ว่ามันดำสนิทแค่ไหน เธอแต่งตัวเสิ้อคอเต่าสีม่วง กระโปรงยาวถึงพื้น
ผมยาวตรงลงมาถึงไหล่ ดูแล้วน่าจะอายุประมาณสิบสองนะผมว่า ผมเจอเธอ
เป็นคนแรก ผมชื่อ คณิต ครับ เป็นเด็กมหาลัยธรรมดาๆที่ดันไปเจอเรื่อง
ไม่ธรรมดาครั้งแรกในชีวิต
“เป็นไง หร่อยใช่มั๊ย?” เธอกำลังกินแซนวิชลวงโลกที่มีแฮมอยู่แผ่นเดียว
ของผม ถ้าทางเหมือนจะอร่อย เพราะเธอนั่งนิ่งตั้งหน้าตั้งตากินไม่พูดไม่จา
สายตามองไปทางไหนแล้วไม่รู้
“เธอมาจากไหน” ผมถาม แต่เธอหันมามองผม แล้วก็หันกลับไป
“โอเค ไม่ถามก็ได้” ผมไม่รู้จะถามไปทำไม เพราะยังไงเธอก็ไม่ตอบอยู่ดี
เธออยู่บ้านเดียวกับผม เพราะผมไม่รู้ว่าเธออยู่ไหน กินอะไรเป็นอาหาร
อาจจะเป็นเด็กที่หนีออกจากบ้านมาอะไรอย่างเงี้ย แต่ก็นั่นแหละ ผมไม่รู้
อะไรเกี่ยวกับเธอเลยแม้แต่อย่างเดียว การได้เธอมาอยู่ที่บ้าน สร้าง
ความลำบากให้ผมค่อนข้างมาก การที่เธอมาอยู่ที่นี่หลายๆอาทิตย์
ทำให้หลายคนเข้าใจผิดว่าผมมีแฟนเด็ก เฮอะ! ช่างแมร่ง เสียงนก
เสียงกา ไม่อยากฟัง และอีกอย่างพ่อแม่ผมก็ดูแลแม่หนูนี่ยิ่งกว่าผม
“หนู ถ้าเบื่อก็เปลี่ยนช่องได้นะ” แม่ผมเป็นแม่ค้าขายข้าวแกงที่ร้านข้างๆ
มหาลัยผมบอกเธอ ตอนที่เธอนั่งอยู่ที่ร้าน เธอดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจอะไร
เธอเปลี่ยนช่องไปเจอการประกาศหวยออกพอดี นั่นเรียกโชคดีหรือไงกันก็ไม่รู้
“เนี่ย คณิต แม่ว่าเด็กคนนี้ต้องมีองค์แน่เลย” แม่ทักผมเรื่องเธอคนนี้
“องค์อะไรแม่?” ผมสงสัย
“เชื่อแม่สิ เด็กแปลกๆแบบนี้ต้องมีองค์แน่นอน แม่พึ่งซื้อหวยมาเมื่อวาน”
“ซื้อหวยมาแล้วไงแม่ จะให้เธอดูเลขให้เหรอไง” ผมถามไปขำๆ
“แหม มันก็ไม่แน่นะลูก ถ้าถูกขึ้นมาแม่จะให้กินฟรี
ทั้งอาทิตย์เลยคอยดู” แม่ตอบผมขำๆเช่นกัน
“ขอให้มันจริงเหอะ” ผมตัดบทไป และตอนนั้น
เธอก็ทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้ พอผมหันไปดู
เธอกำลังกัดนิ้วตัวเองอยู่!!!!
เลือดไหลลงมาจากนิ้วชี้เธอ ผมเลยรีบ
วิ่งไปห้าม “เธอ บ้าเหรอไง!!!”
ผมเห็นกระดาษทิชชู่ กางอยู่บนโต๊ะ เห็นเป็นรอยเลือดเขียนเป็น
เลขสอง เลขห้า เลขหก เรียงกัน เลือดมันบังเอิญไหลออกมา
เป็นตัวเลขเหรอ บ้า จะเป็นไปได้ไง
ชักเริ่มเอะใจแปลกๆ หรือว่าเด็กนี่กำลัง…
“แม่ ซื้อหวยมาเลขอะไรเหรอครับ?” ผมตะโกนถาม
“หวยแม่เหรอ เลข สองห้าหกจ๊ะ” ป้าตอบผม ผมกลับไปมองหน้าเธอ
เธอก็มองผมตอบแป๊บหนึ่ง แล้วก็หันไปเหมือนเดิม และไปดูในทิชชู่อีกที
เลขเดียวกันเลยอ่ะ
“ประกาศสลากกินแบ่งรัฐบาล รางวัลเลขท้ายสามตัว เลขที่ออก…”
ผมได้ยินเสียงในทีวี เขากำลังจะบอกหวยแล้ว ผมเลยลุ้นหวย ทั้งๆ
ที่ในชีวิตไม่เคยลุ้นหงหวยอะไรนี่มาก่อน
“ทุกคน เงียบก่อน หวยจะออกแล้ว!” ผมตะโกนออกไป ทุกคนหยุดกินกัน
เพราะเขาคงไม่คิดว่าเด็กวัยรุ่นอย่างผมจะเรียกผู้ใหญ่ฟังหวยมั้ง
ป้าเขาก็เอาหวยออกมาดู
“สอง……ห้า…………………หก”
ในที่สุดหวยก็ออก และมันก็ตรงกับในทิชชู่เป๊ะ แม่ผมกรี๊ดดีใจออกนอก
หน้าสุดๆ ทุกคนในร้านก็เฮไปด้วย (คงหวังกินฟรีเหมือนกันซิท่า)
บางคนก็มีหวยมาด้วย และก็ร้องเฮฮากัน เหมือนเป็นการสรรเสริญถึงคำขอที่
สมหวังจากพระเจ้ายังไงอย่างงั้น ตอนนี้มวลในร้านแถวนั้นเริ่มวุ่นวายเพราะ
มวลความสุขมันเพิ่มขึ้น ตอนนี้ผมเห็นภาพทั้งหมดเป็นภาพสโลวโมชั่น
ไปหมดแล้ว ผมกลายเป็นจุดดำบนดวงอาทิตย์ เพราะตัวผมกับเธอคนนี้
ไร้ความสุขโดยสิ้นเชิง มีแต่ความประหลาดใจว่า มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย!
ผมพาเธอไปทำแผล “ถ้าเธอทำแบบนี้อีกฉันจะ...เฮ้อ”
เธอเก่งนะ มีแผลขนาดนี้ก็ยังไม่ร้องออกมา
บังเอิญแน่ บังเอิญสุดๆ…แต่ถ้าบังเอิญก็บังเอิญเกินไปแล้ว ทำไมเธอ
ถึงรู้ว่าหวยมันจะออกสองห้าหก? หรือเธอมีองค์จริงๆหว่า เฮ้ย
นี่ตูรับลูกเทวดาเข้าบ้านมาเหรอไงเนี่ย?
เท่าที่รู้ตอนนี้ เด็กผู้หญิงผมยาวคนนี้ ดังไปในหมู่คนในหมู่บ้านเรียบร้อยแล้ว
ที่บ้านผมบ้าขนาดเอาทิชชู่นั่นไปใส่กรอบทองเลยทีเดียว เฮ่อ แล้วแบบนี้
เมื่อไหร่ผมจะหาครอบครัวเธอเจอซะทีล่ะเนี่ย? ที่ร้านขายข้าวทุกเย็นวันศุกร์
เขาจะเอาเธอมานั่งนิ่งๆบนโต๊ะ ขอหวยกับเธออีก เอาเข้าไปคนไทย โดยจะ
ให้เธอเอาปากกามาเขียนในกระดาษ ...ยัง และยังไม่พอ แถมถูกแมร่งทุก
ครั้งเลย ให้ตายสิ ผมรู้สึกไม่พอใจเลยที่เธอถูกทำเหมือนเป็นกุมารทอง
ประจำซอยแบบนี้ ผมอยากให้เธอหาทางกลับบ้านให้ได้มากกว่า
เพื่อนมันยุให้ผมพาเธอมาที่มหาลัย ผมก็บ้าพาเธอมาด้วยเฉยเลย เธอเลย
ถูกล้อมเหมือนดาราเกาหลีมาไทย บางคนแมร่งถามว่ามาจากไหน บาง
คนถามเป็นภาษาอังกฤษด้วยนะ เพราะหวังว่าเธอจะพูดอังกฤษตอบ!
บ้าแล้ว! แต่ก็อย่างที่รู้ เธอไม่พูดด้วยอยู่แล้วล่ะ
“เฮ้ย ไอ้คณิต ทำไมน้องเขาไม่คุยอะไรเลยวะ เป็นใบ้เหรอไง?” ไอ้ไก่ เพื่อนผมถาม
“ข้าก็ไม่รุ พยายามคุยด้วยแทบตายแล้ว สงสัยว่ะ” ผมตอบ
ตามที่เห็น “ว่าแต่พวกเอ็งจะเจ๊าะแจ๊ะกับเขาไปถึงไหนวะเนี่ย?”
“โหย แตะไม่ได้เลยนะ เอ็งจะพรากผู้เยาวน์เหรอไง”
“พรากเพรือกอะไรเล่า ข้าแค่อยากให้เขาเจอครอบครัวเขาได้ก็เท่านั้นแหละ
และอีกอย่าง แค่ใบ้หวย ไม่ได้แปลว่าเธอจะมีองค์ซะเมื่อไหร่”
“อย่าซีเรียสสิวะ เธอก็เป็นแค่เด็กหลงคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ
ระหว่างเอ็งหาบ้านเธออยู่ เราก็ดูแลเธอไง ใช่มั๊ยล่ะ”
ผมเย็นลง “เฮ่อ ขอบใจที่เข้าใจข้าว่ะไก่”
“เรื่องเล็กเว้ยไอ้คณิต แต่ระหว่างเอ็งไปซื้อโค้กเมื่อกี้
น้องเขาบอกว่าอีกสองวันจะมีฝนดาวตกว่ะ” ไอ้ไก่พูด
ผมงง “อะไร พูดยังจะไม่พูดเลย จะบอกได้ไงวะ”
“เอ้า ก็อยู่ดีๆเธอเอากระดาษข้าไปแล้วใช้เขียนวันที่บนหัวกระดาษ
กับรูปวาดอะไรซักอย่างลงไป พวกข้าเลยเดาว่าเป็นฝนดาวตกไงล่ะวะ” เพื่อนมันเดา
“เขาก็วาดตามประสาเด็กนั่นแหละว้า” ผมหักล้าง “ไม่มีอะไรหรอกน่า”
“เออน่า อีกสองวันข้าจะคอยดูว่าจะมีฝนดาวตกหรือเปล่า
ถ้ามี เด็กคนนี้แหละ เทพ ลงมาเกิดแน่นอนชัวป้าบ!” ไอ้ไก่ฟันธง
“เออๆ ช่างแมร่งเหอะ” ผมบอกปัดไป
ผมพยายามคิดว่าเธอคือเด็กธรรมดาๆคนหนึ่ง
แต่มันก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอจะมีอะไรพิเศษกว่านั้น?
(ต่อ)