การไม่มีใครสักคน ถือว่าชีวิตไม่สมบูรณ์หรือไม่

ผมอายุ 24 เพิ่งจะเข้าสู่วัยทำงานครับ บุคลิกเป็นคนเฉยๆ โลกส่วนตัวสูง พูดน้อยมาก เรียกได้ว่าถ้าไม่มีเรื่องจำเป็นหรือเรื่องที่พอจะคุยกับชาวบ้านเค้าได้นี่เงียบจริงๆ ชอบไปไหนมาไหนคนเดียวเสมอ ไม่มีเพื่อนสนิทครับ ชีวิตก็แค่ที่ทำงานกับที่บ้าน เช้าไปทำงาน เย็นเลิกงาน กลับบ้าน เล่มคอม แล้วก็เข้านอน แล้วก็เป็นแบบนี้ทุกๆวัน บางครั้งมันก็ดูเป็นชีวิตปกติของผมนะ แต่อาจจะดูแปลกไปสำหรับใครบางคนก็ได้ หลายๆคนแม้แต่ญาติๆก็ถามกันว่า มีแฟนยัง ผมก็ตอบไปว่าก็คุยๆ แต่จริงๆมันก็ไม่มีใครหรอกครับ ที่ตอบไปแบบนั้นก็เพื่อทำให้ตัวเองดูมีน้ำยาขึ้นมานิดนึง เหอๆ สำหรับผู้หญิงสมัยนี้ผมเองก็ไม่รู้ว่าแต่ละคนคิดยังไง เมื่อเข้าสู่วัยทำงานแล้ว อย่างแรกก็คือต้องการสร้างฐานะของตัวเองให้มันคง แล้วก็หาผู้ชายสักคนคบที่เค้าพอจะดูแลได้ ซึ่งส่วนมากก็อายุกัน 30 อัพทั้งนั้น ผู้หญิงก็ 20 ต้นๆ บางคนที่ทำงานผม อายุ 24 เท่ากับผม ท้องแล้วก็ยังมีเลย แอบงงเหมือนกันว่าชีวิตเค้าพร้อมกันไวขนาดนั้นเลยหรอ ในระหว่างที่ผู้ชายอย่างผมก็ยังไม่มีอะไรพร้อมซักอย่าง การงานที่ทำอยู่ก็เพิ่งจะเริ่มได้ไม่นาน ไม่รู้จะทำได้ทนหรือไม่ เพราะไม่ค่อยชอบ ไม่ค่อยถนัด คงต้องใช้เวลาพอสมควรถึงจะเป็นหลักเป็นฐานเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ บางครั้งก็ได้ยินๆหลายๆคนเค้าก็พูดถึงเรื่องรักๆใคร่ๆกันครับ บางคนก้าวหน้าอย่างโน้น ความสัมพันธ์ถึงขั้นนั้น ฟังๆมาแล้ว อยู่ๆก็รู้สึกเหงาๆขึ้นมานิดหน่อย เพราะก็อายุเยอะได้ระดับนึง ก็อยากรู้ว่าการไม่มีใครสักคน ถือว่าชีวิตไม่สมบูรณ์หรือไม่ อยากขอความคิดเห็น