เวลานั่งสมาธิรู้สึกจุกแน่นในลำคอ และยังบังคับลมหายใจ ขออุบายแก้ไขด้วยครับ

ตามหัวข้อเลยค่ะ สนใจธรรมะ เรียนรู้และฝึกปฏิบัติธรรมอย่างจริงจังมาประมาณสามสี่ปีค่ะ ตอนนี้ตามดูจิตตามแนวสติปัฎฐาน 4  การดูจิต ก็คิดว่าได้ผลดีค่ะ แต่ยังอาจจะมีเผลอบ้าง ตามทันได้ช้า และเร็วบ้างสลับก

มีปัญหาตอนนั่งสมาธิ คือชอบไปบังคับลมหายใจตัวเองเหมือนจะตั้งใจมากไป ก็เลยลองแผ่เมตตาน้อมจิตไปด้วยพร้อม ๆ กับนั่งสมาธิ แล้วก็รู้สึกผ่อนคลายลงไม่บังคับลมหายใจและรู้สึกปลอดโปร่งดี อยากรู้ว่าการนั่งสมาธิแล

สมาธิ ไม่ได้เกิดที่ร่างกาย สมาธิเกิดที่ใจ ไปทำท่าทางแบบฤาษีดัดตน ก็บอกว่าทำสมาธิ ไปทำโยคะก็บอกว่าทำสมาธิ สมาธิไม่ได้อยู่ที่ท่าทาง สมาธิไม่ได้อยู่ที่บังคับ กาย บังคับใจ ให้กายอยู่นิ่งๆ ให้ใจไม่ไปรับรู้

เวลาทั่วไปไม่รู้สึก  แต่พอจะนั่งสมาธิ  น้ำลายมันจะต้องกลืนลงคอ  ไม่รู้ควรกลั้นไว้หรือกลืนไป พยายามจับลมหายใจ

ที่เล่ามาคือปัจจัตตัง... ฟังแค่สนุกนะครับ ฌาน.1 จิตจะอยู่กับลมหายใจอัตโนมัติโดยที่ตัวเราไม่ต้องไปบังคับ จิตจับลมหายใจเอง ตัวเราแค่รู้อย่างเดียว ปิติทางกายเหมือนขนลุก ( เหมือนพวกโงกุนเบ่งพลังออร่าสีทอง

สวัสดีครับ พอดีผมอยากจะลองฝึกสมาธิอยู่ครับ โดย่วนตัวเคยนั่งแต่ไม่ค่อยจริงจังเพราะเป็นพวกกิจกรรมธรรมะจากโรงเรียน มาครวนี้อยากจะลองฝึกสมาธิอย่างจริงจังบ้างครับ ผมตามเดิมเป็นคนที่ชอบจินตนาการคิดนู้นนี่ไป

ผมเพิ่งเริ่มหัดนั่งสมาธิ ด้วยการกำหนดลม กำหนดไว้ที่ปลายจมูก เริ่มแรกยังหาความพอดีไม่ได้ พอนั่งทำกาย ใจ ให้สบายๆ ก่อนแล้ว แต่ตอนเริ่มหลับตากำหนดลมเข้าออก กลับหายใจไม่ถูก หายใจแบบปรกติก็เบามาก เบาจนต้อง

พอมีวิธีแก้มั้ยคะ เราทำอานาปานสติ แต่ไม่ได้จับที่ลมหายใจ แค่ดูการเคลื่อนที่ของลำตัว ตอนกลางวันนั่งไป 1 ชม. จนรู้ทั่วตัว แต่พอมาตอนเย็น นั่งแบบเดิม รู้สึกเหมือนโดนไฟช็อตอยู่เรื่อยๆ รู้สึกทีนึงก็หยุด พอ

ขอเล่าจากประสบการณ์ตัวเองที่เคยทำได้ครับ ตอนนั้นผมกำหนดคำภาวนาไปด้วยพร้อมๆกับลมหายใจ เข้า "พุท" ออก "โธ" สูดลมเข้าไปเรื่อยๆให้ความ "รู้สึก" เหมือนลมผ่านไปทางจมูกลำคอเรื