การสาธยายมนต์ โดยมีจิตจดจ่อกับการสวดจากความจำ
เช่น สวด เอวัมเม สุตังเอกัง สะมะยัง ภะคะวาไปเรื่อย โดยไม่นึกถึงคำแปล
แต่กำหนดรู้ไว้ที่หน้าผากว่ากำลังสวดมนต์อยู่

กับการเดินจงกรมกำหนดพุทโธๆ ที่หน้าผาก และเดินไปเรื่อย

โดยใช้เวลา 30 นาที เหมือนกัน มีความต่างกันหรือไม่อย่างไร

เนื่องจากบางครั้งสถานที่ไม่อำนวยกับการเดิน แต่จากการสังเกต
หากทำก่อนนั่งสมาธิ ก็ให้ผลเหมือนกันคือจิตเป็นสมาธิง่าย ขอความเห็นครับ