สวดมนต์โดยใจจดจ่อ กับเดินจงกรม

กระทู้คำถาม

การสาธยายมนต์ โดยมีจิตจดจ่อกับการสวดจากความจำ
เช่น สวด เอวัมเม สุตังเอกัง สะมะยัง ภะคะวาไปเรื่อย โดยไม่นึกถึงคำแปล
แต่กำหนดรู้ไว้ที่หน้าผากว่ากำลังสวดมนต์อยู่

กับการเดินจงกรมกำหนดพุทโธๆ ที่หน้าผาก และเดินไปเรื่อย

โดยใช้เวลา 30 นาที เหมือนกัน มีความต่างกันหรือไม่อย่างไร

เนื่องจากบางครั้งสถานที่ไม่อำนวยกับการเดิน แต่จากการสังเกต
หากทำก่อนนั่งสมาธิ ก็ให้ผลเหมือนกันคือจิตเป็นสมาธิง่าย ขอความเห็นครับ

ถูกใจให้พอยต์

phoohz

คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้

ความคิดเห็นที่ 2

แล้วแต่ครับ เป็นอุบายของแต่ละคนครับ บางคนถนัดนั่ง บางคนถนัดเดิน บางคนถนัดสวดมนต์ บางคนถนัดเพ่งกสิน ฯลฯ
ความสงบคือก้าวแรก เพื่อต่อขึ้นไปสู่การทำสมาธิการภาวนาต่อไปครับ

ดังนั้นใครถนัดแบบไหนก็ทำแบบนั้น เพียงแต่พอได้ความสงบได้สมาธิเพียงพอก็ให้พิจารณาบทศึกษาทั้ง 4 คือ กาย เวทนา จิต ธรรม