สวัสดีค่่ะ
**เราอาจพิมพ์ผิด หรือ สะกดผิดบ้างนะค่ะ เราไม่ได้อยู่ไทยมากค่อนข้างนาน ขอโทษไว้ ณ โอกาสนี้ค่ะ
คือเรามีความสงสัย ว่าตัวเองมีความคิดผิดปกติหรือเปล่า เรื่องการคบหากับ ผู้ชาย (เป็นแฟน)
คือ เพราะว่าเราถือว่าสวยดูดี เมื่อเทียบกับเพื่อนผู้หญิงที่รู้จัก (คือไม่กล้าเอารูปลง แต่สาบานว่าเราพูดจริงๆค่ะ ถึงได้สงสัย)
ปัญหาคือ ทางบ้านเราค่อนข้างเข้มงวดเรื่อง ผช มาแต่เด็ก เราก็ไม่ได้คิดต่อต้านหรืออะไรนะค่ะ ก็ไม่มีแฟน จนกระทั้งย้ายไปเรียนต่างประเทศ
ไป 2 ปีแรกก็ยังไม่มีแฟนค่ะ ก็มีอิสระค่ะ ไม่มีพ่อ แม่มาควบคุมดูแล ถ้าถามว่าชอบ ผช ไหมก็ชอบค่ะ แต่เหมือนไม่กล้าคบ ผช เป็นแฟนจริงๆ เราชอบมีเพื่อนเยอะๆเป็น ผช มากกว่า เพราะใช้ชีวิตสนุกดี และ กลัวมีแฟนจะทำให้ไม่มีเพื่อน ผช
พอเข้าปีที่ 3 ปลาบปีก็เริ่มคบ ผช เป็นแฟนคนแรกตอนนั้นอายุ 18 ค่ะ เราก็คบไปก้ไม่รู้ว่ารักหรือเปล่า หรืออะไรงงๆ ผ่านไป 3 เดือนเราก็ขอเลิกเพราะรู้สึกรำคาญที่ต้องมีคนมาคอยโทรหาบ่อยๆ
ปีิีที่ 4 เราก็ได้คบกับแฟนคนที่ 2 คบได้ประมาณ 9 เดือนเราก็ขอเลิกอีก เพราะเราต้องย้ายที่อยู่ ขี้เกียจคุยโทรศัพค่ะ นานๆไปไม่มีอะไรจะคุย
หลังจากนั้นมา ปีที่ 5, 6, 7, 8, 9 จบถึงปัจจุบันเราก็ไม่เคยมีแฟนอีกเลย หรือไม่เคยใช่คำว่าแฟนกับใครอีกเลย
เรามีความคิดว่า ผช ที่เข้ามาหาเราล้วนแต่มีเจตนาหวังจะฟันเรา คิดจะหาผลประโยชน์จากเรา หรือไม่ก้ตีสนิททำมาเป็นเพื่อนพอจีบไท่ติดก็หายหัวไปเลย(อันนี้เยอะมาก)
คือเรางง ว่า คนที่เราคิดจริงจังด้วยทำไมไม่มีใครรักเราจริง ทั้งๆที่เราโอเคทุกอย่าง เราไม่ใช่ ผญ จู้จี้ ไม่เรื่องมาก ขี้งอนหรืออะไร แบบ นั้น แบบที่ ผญ ทั่วๆ ไปชอบเป็นกัน (อันนี้เราสังเกตุจากคบรอบข้างมานานมาก โดยเฉพาะเวลาเพื่อน ผช เรา มาปรึกษาเรื่องแฟนของพวกเค้า) เพื่อนเราที่เป็น ผช ก็บอกว่าเรานิสัยดี ง่ายๆ เฮฮา อะไรก้ได้ไม่เรื่องมาก บางคนก็บอกว่าถ้าแฟนพี่เป็นแบบนี้คงจะดี แต่เราก็มีปัญหาอย่างนึงคือเราคบเพื่อน ผญ ไม่ค่อยได้หาสักคนนึงยังค่อนข้างยาก เพราะเวลา ผญ มีแฟนแล้วก็จะทิ้งเพื่อนไปอยู่กับแฟน ไม่เหมือนกับ ผช แล้วเราก็กลัวว่าถ้าเรามีแฟน แฟนจะหึงไม่ให้เราออกไปหาเพื่อน (เพราะเพื่อนเราเป็น ผช) เรากลัวเสียเพื่อน เราไม่ชอบคนหล่อ หรือรวย เราแค่ชอบคนที่เราหมายตาไว้แต่ไม่เคยได้ตามหวังเลยค่ะ เรามี ผช ที่มีภรรยาแล้วมาชอบเยอะมากกก ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม ทั้งที่เพื่อนรุ่นเดียวกันกลับไม่มีเลย มันก็เลยเป็นอีกเหตุผลนึงรึเปล่าที่ ทำให้ไม่มีใครกล้ามาจีบเราจริงๆจัง เพราะเค้าคิดว่าเรามีคนดูแล ทั้งๆที่จริงแล้วเราไม่มีใคร เราไม่เคยมี่ความคิดที่จะแย่งคนมีเจ้าของ แต่มันก็มากันจัง -.-" เลยให้เลือกก็เลือกไม่ได้
คือเราอยากมีแฟน เราอยากมีความรักเหมือนคนอื่นบ้าง เราได้แต่นั่งมองรูปคู่ของคนอื่น บางที่ก็ร้องไห้คนเดียวกับคำถามที่ว่า ทำไมเราไม่มีคนพิเศษกันเค้าบาง ไม่เคยมีใครพาเราออกไปกินข้าว ไม่เคยมีใครซื้อดอกไม้ให้ ไม่เคยมีคนมาเดินจับมือ เราอิจฉาคนที่มีความรักมากๆเลย เราไม่เข้าใจเวลามีคนมาจีบ ผญ ต้องทำอย่างไง เราแอ๊ปไม่เป็น เราไม่รู้คนที่จีบกันเค้าคุยกันเรื่องอะไร เวลาออกไปข้างนอกเค้าไปไหน เค้าต้องทำอะไร หรือเราขี้เบื่อเกินไปหรือเปล่า เราคุยกับพวกคนที่เข้ามาจีบแล้วรู้สึกรำคาญมากๆ ถ้าไปไหน ที่เดิมๆก็ไม่อยากไป เราเกลียดมากเวลามีคนเอาชื่อเราไปผูกกับชื่อคนนี้ คนนั้น แบบ อ่อ....คนนี้แฟนไอ้นั้น อะไรแบบเนี้ย เรากลัวการยึดติดหรือเปล่า เราขี้เบื่อไปหรือเปล่า เรารู้สึกว่ามันจะเป็นไปได้ยังไงที่คนเราต้องอยู่กับคนๆเดียวตลอดไป หน้าเดิมๆ
เราสงสัยจริงๆค่ะ คนรู้จักเราทุกคนก็สงสัย และถามเป็นเสียงเดียวกันว่า ทำไม
เราควรเปลี่ยนความคิดยังไง เรามีอะไรที่น่าจะเปลี่ยนรึเป่ลา เราถึงจะเป็น ผญ ที่ปกติที่มีคนรักบ้าง
ขอบอกลักษณะคราวๆเกี่ยวกับตัวดิฉันนึดนึงค่ะพอเป็นข้อมูล เราก็เป็นผู้หญิงที่ร่าเริง ชอบออกสังคม ดื่มเก่ง มีเพื่อนเยอะ เป็นเพื่อน ผู้ชายซะ 95 % รูปร่างดี ถือว่าดูดีโดยรวมค่ะ ผิวขาว ชอบแต่งตัว แนวเซ็กซี่ จบปริญญาจากต่างประเทศค่ะ backgroundที่บ้านดีค่ะ
มีปัญหาค่ะว่าทำไมไม่มีแฟน
**เราอาจพิมพ์ผิด หรือ สะกดผิดบ้างนะค่ะ เราไม่ได้อยู่ไทยมากค่อนข้างนาน ขอโทษไว้ ณ โอกาสนี้ค่ะ
คือเรามีความสงสัย ว่าตัวเองมีความคิดผิดปกติหรือเปล่า เรื่องการคบหากับ ผู้ชาย (เป็นแฟน)
คือ เพราะว่าเราถือว่าสวยดูดี เมื่อเทียบกับเพื่อนผู้หญิงที่รู้จัก (คือไม่กล้าเอารูปลง แต่สาบานว่าเราพูดจริงๆค่ะ ถึงได้สงสัย)
ปัญหาคือ ทางบ้านเราค่อนข้างเข้มงวดเรื่อง ผช มาแต่เด็ก เราก็ไม่ได้คิดต่อต้านหรืออะไรนะค่ะ ก็ไม่มีแฟน จนกระทั้งย้ายไปเรียนต่างประเทศ
ไป 2 ปีแรกก็ยังไม่มีแฟนค่ะ ก็มีอิสระค่ะ ไม่มีพ่อ แม่มาควบคุมดูแล ถ้าถามว่าชอบ ผช ไหมก็ชอบค่ะ แต่เหมือนไม่กล้าคบ ผช เป็นแฟนจริงๆ เราชอบมีเพื่อนเยอะๆเป็น ผช มากกว่า เพราะใช้ชีวิตสนุกดี และ กลัวมีแฟนจะทำให้ไม่มีเพื่อน ผช
พอเข้าปีที่ 3 ปลาบปีก็เริ่มคบ ผช เป็นแฟนคนแรกตอนนั้นอายุ 18 ค่ะ เราก็คบไปก้ไม่รู้ว่ารักหรือเปล่า หรืออะไรงงๆ ผ่านไป 3 เดือนเราก็ขอเลิกเพราะรู้สึกรำคาญที่ต้องมีคนมาคอยโทรหาบ่อยๆ
ปีิีที่ 4 เราก็ได้คบกับแฟนคนที่ 2 คบได้ประมาณ 9 เดือนเราก็ขอเลิกอีก เพราะเราต้องย้ายที่อยู่ ขี้เกียจคุยโทรศัพค่ะ นานๆไปไม่มีอะไรจะคุย
หลังจากนั้นมา ปีที่ 5, 6, 7, 8, 9 จบถึงปัจจุบันเราก็ไม่เคยมีแฟนอีกเลย หรือไม่เคยใช่คำว่าแฟนกับใครอีกเลย
เรามีความคิดว่า ผช ที่เข้ามาหาเราล้วนแต่มีเจตนาหวังจะฟันเรา คิดจะหาผลประโยชน์จากเรา หรือไม่ก้ตีสนิททำมาเป็นเพื่อนพอจีบไท่ติดก็หายหัวไปเลย(อันนี้เยอะมาก)
คือเรางง ว่า คนที่เราคิดจริงจังด้วยทำไมไม่มีใครรักเราจริง ทั้งๆที่เราโอเคทุกอย่าง เราไม่ใช่ ผญ จู้จี้ ไม่เรื่องมาก ขี้งอนหรืออะไร แบบ นั้น แบบที่ ผญ ทั่วๆ ไปชอบเป็นกัน (อันนี้เราสังเกตุจากคบรอบข้างมานานมาก โดยเฉพาะเวลาเพื่อน ผช เรา มาปรึกษาเรื่องแฟนของพวกเค้า) เพื่อนเราที่เป็น ผช ก็บอกว่าเรานิสัยดี ง่ายๆ เฮฮา อะไรก้ได้ไม่เรื่องมาก บางคนก็บอกว่าถ้าแฟนพี่เป็นแบบนี้คงจะดี แต่เราก็มีปัญหาอย่างนึงคือเราคบเพื่อน ผญ ไม่ค่อยได้หาสักคนนึงยังค่อนข้างยาก เพราะเวลา ผญ มีแฟนแล้วก็จะทิ้งเพื่อนไปอยู่กับแฟน ไม่เหมือนกับ ผช แล้วเราก็กลัวว่าถ้าเรามีแฟน แฟนจะหึงไม่ให้เราออกไปหาเพื่อน (เพราะเพื่อนเราเป็น ผช) เรากลัวเสียเพื่อน เราไม่ชอบคนหล่อ หรือรวย เราแค่ชอบคนที่เราหมายตาไว้แต่ไม่เคยได้ตามหวังเลยค่ะ เรามี ผช ที่มีภรรยาแล้วมาชอบเยอะมากกก ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม ทั้งที่เพื่อนรุ่นเดียวกันกลับไม่มีเลย มันก็เลยเป็นอีกเหตุผลนึงรึเปล่าที่ ทำให้ไม่มีใครกล้ามาจีบเราจริงๆจัง เพราะเค้าคิดว่าเรามีคนดูแล ทั้งๆที่จริงแล้วเราไม่มีใคร เราไม่เคยมี่ความคิดที่จะแย่งคนมีเจ้าของ แต่มันก็มากันจัง -.-" เลยให้เลือกก็เลือกไม่ได้
คือเราอยากมีแฟน เราอยากมีความรักเหมือนคนอื่นบ้าง เราได้แต่นั่งมองรูปคู่ของคนอื่น บางที่ก็ร้องไห้คนเดียวกับคำถามที่ว่า ทำไมเราไม่มีคนพิเศษกันเค้าบาง ไม่เคยมีใครพาเราออกไปกินข้าว ไม่เคยมีใครซื้อดอกไม้ให้ ไม่เคยมีคนมาเดินจับมือ เราอิจฉาคนที่มีความรักมากๆเลย เราไม่เข้าใจเวลามีคนมาจีบ ผญ ต้องทำอย่างไง เราแอ๊ปไม่เป็น เราไม่รู้คนที่จีบกันเค้าคุยกันเรื่องอะไร เวลาออกไปข้างนอกเค้าไปไหน เค้าต้องทำอะไร หรือเราขี้เบื่อเกินไปหรือเปล่า เราคุยกับพวกคนที่เข้ามาจีบแล้วรู้สึกรำคาญมากๆ ถ้าไปไหน ที่เดิมๆก็ไม่อยากไป เราเกลียดมากเวลามีคนเอาชื่อเราไปผูกกับชื่อคนนี้ คนนั้น แบบ อ่อ....คนนี้แฟนไอ้นั้น อะไรแบบเนี้ย เรากลัวการยึดติดหรือเปล่า เราขี้เบื่อไปหรือเปล่า เรารู้สึกว่ามันจะเป็นไปได้ยังไงที่คนเราต้องอยู่กับคนๆเดียวตลอดไป หน้าเดิมๆ
เราสงสัยจริงๆค่ะ คนรู้จักเราทุกคนก็สงสัย และถามเป็นเสียงเดียวกันว่า ทำไม
เราควรเปลี่ยนความคิดยังไง เรามีอะไรที่น่าจะเปลี่ยนรึเป่ลา เราถึงจะเป็น ผญ ที่ปกติที่มีคนรักบ้าง
ขอบอกลักษณะคราวๆเกี่ยวกับตัวดิฉันนึดนึงค่ะพอเป็นข้อมูล เราก็เป็นผู้หญิงที่ร่าเริง ชอบออกสังคม ดื่มเก่ง มีเพื่อนเยอะ เป็นเพื่อน ผู้ชายซะ 95 % รูปร่างดี ถือว่าดูดีโดยรวมค่ะ ผิวขาว ชอบแต่งตัว แนวเซ็กซี่ จบปริญญาจากต่างประเทศค่ะ backgroundที่บ้านดีค่ะ